vrijdag 30 december 2016

Kerstkaart aan Daan Mühlhaus - 1980.

Peter van Loon -  1980  - waterverf op papier.
Kerstkaart aan mijn mentor Daan Mühlhaus.

Normaal heb ik om deze tijd op mijn blog wel een aan iedereen gerichte wens voor de feestdagen en het nieuwe jaar geplaatst, maar omstandigheden maakten dit een brug te ver.
Bij deze middels een stukje persoonlijke geschiedenis toch een kerstkaart.

Jeugdige overmoed.
Een echte jeugdzonde zou je kunnen zeggen, dat ik dit aan mijn mentor durfde te sturen.
Het ging om het gebaar zullen we achteraf na zoveel jaar maar mild zeggen.

Wat ik nu leuk vind zijn de achtergronden bij de kaart. 1980, de kroning van koningin Beatrix op 30 april, krakersrellen in Amsterdam, traangas, m.e. gemaskerde krakers, over en weer vielen rake klappen.

Ik werkte toen nog bij Adrie Bakker & zoon, de lijstenmakers aan de Spuiweg in Dordrecht. Daar in de werkplaats achter de winkel had ik Daan Mühlhaus leren kennen en daar had hij mij 'betrapt' op schilderen in mijn vrije tijd en mij toen meteen bij zich thuis op het atelier uitgenodigd om mij verder te helpen, hij zag er wel wat in, in de jongste knecht van 'cultuurbarbaren' Bakker en Zn., zoals hij graag plaagde en spotte.
Daan, kwam bijna elke morgen tegen koffietijd even langs vooral om een praatje en natuurlijk werd dit soort landelijk nieuws, net als het voetbal en Koot & Bie bij Bakker druk besproken.

ME. tijdens de krakersrellen in 1980
Er volgt meer wanneer ik tijd vind, maar als ik daar op moet wachten is het al weer 2018, dus plaatst ik het nu al zonder de rest tekst en foto's.

Iedereen wens ik in ieder geval het allerbeste voor 2017!

Over Mühlhaus' opvattingen.............

Peter van Loon

Telefoon  078 6145913

Facebookpagina   facebook.com/petervanloonbeeldendkunstenaardordrecht


maandag 28 november 2016

We laten ons niet kisten! Na een week inlijsten.

Een deel van de collectie na een drukke week inlijsten.

Eén zwaluw maakt nog lang geen lente, maar een goed voorbeeld, mits ruimschoots zichtbaar voor anderen, doet volgen.

vrijdag 11 november 2016

Oplossingen voor problemen zijn gebaat bij communicatie, is de beste niet de de mondelinge?


Is in de praktijk niet één van de
oorzaken tot nog meer verwijde-

ring dat men dit soort raad in de
wind slaat en eerder en sneller
geneigd  is het geduld te
verliezen wanneer de overhaaste
conclusie getrokken wordt dat de
vragende partij niet wil luisteren
en men daar al snel sancties aan
verbind. '' Hij luistert toch niet
naar wat ik aandraag, ik trek
mijn handen er vanaf!''
Maar wie luistert er nu niet?
Dat lijkt zo klaar als een klontje, maar kennelijk is dat in de praktijk niet zo vanzelfsprekend als de logica en het gezonde verstand ingeven. Als de potentiële welgezinden in de dagelijkse praktijk van een vicieuze cirkel situatie structureel alles in de strijd gooit om het gesprek, het mondelinge gesprek, niet aan te gaan, ja eerder te frustreren en naar het oneindige te dirigeren dan zit je als roepende in de woestijn met een kollossaal probleem en een extreem slecht en beperkt bereik.

Een vicieuze cirkel heeft zo zijn eigen logica en de niet communicatie is natuurlijk koren op de molen van een situatie, een vicieuze cirkel, die juist bestaat, leeft en floreert op de gevolgen van het onbegrip, het misverstand, de vooroordelen, veel dat vaak direct voortkomt uit onwetendheid, alles mede een gevolg van zulke non-communicatie. Daar bovenop heeft de gemiddelde mens in regel weinig haast om wat aan zo'n situatie te veranderen en er bovendien weinig voeling voor dat een spreekwoord als - Als het kalf verdronken is dempt men de put - niet zomaar niets is ontstaan.


Het is digitaal lastig om door te la-
ten schemeren hoe een omklemming
binnen een vicieuze cirkel en het ge-
vecht voor een route om eruit te kun-

nen komen aanvoelt. Deze, Kafka
Het Proces, komt behoorlijk dichtbij.
Maar, moet je een mens dan tot een gesprek dwingen, is dan een gerechtigde vraag. Persoonlijk denk ik in beginsel van niet omdat ik betwijfel dat dwang iets van blijvende waarde kan opleveren. Ik geloof in overredingskracht en vooral goede wil en gezond verstand, maar dat is meteen ook één van de zwakheden van die positie, dat is zeldzaam en te vaak afhankelijk van het goede voorbeeld.
Het gezonde verstand moet je nu juist in een vicieuze cirkel met een nachtkaarsje zoeken, het blijft angstvallig ver uit de buurt zodat het goede voorbeeld ook maar niet wordt gestimuleerd en eindelijk eens wil opstaan. Goede voorbeelden moeten wel zichtbaar zijn, anders zijn ze lang niet zo effectief als mogelijk en effectiviteit moet nu juist sterk nagestreefd kunnen worden als de beschikbare middelen zo zeldzaam en beperkt blijven.

Op wat men niet heeft opgebouwd kan men niet terugvallen - kapitaal maak je met kapitaal.


Verkoop organiseren?
Om de gevolgen van de vaak genoemde vicieuze cirkel enigszins te doorstaan strijd men op vele
fronten tegelijk en komt men chronisch mankracht, (je kunt jezelf nu eenmaal niet meerdere
keren klonen zoals in de film Multiplcity) en zogenaamde quallity time tekort. Gisteren was ik
de hele dag bezig met onderzoeken en het bij elkaar verzamelen van dat wat ik eventueel in de
huidige meest acute nood kan inzetten om snel aan situatie verbetering te kunnen werken.
Ook hier werkt het jarenlange isolement, geen voeling hebben met en het halve digibeet zijn
onpraktisch tegen en maakt het onzeker wat te kunnen doen. Profiteurs van andermans ellende
bestaan er genoeg maar steun bij de slimste aanpak zou misschien wel een wereld aan verschil
kunnen maken. Delta- of Marshallplan, zie de pagina, zie kolom rechts.

Het constant nijpende, zeker van de actuele situatie, kan met het bovenstaande bij lange na niet gesymboliseerd of uitgedrukt worden, de foto van eind vorige week van de inhoud van mijn portemonnee - mijn overgebleven besteedbare kapitaal - die ik op het internet plaatste maar er nul komma nul reactie en of bereik mee uitlokte vertelt het veel treffender. Ik ben de deur niet uit geweest en ik kan er dit weekend nog wat goedkope havermout en een paar liter melk van kopen, maar de noodzakelijke reparaties aan mijn vaak blokkerende computer (Student aan huis) moet ik nog langer uitstellen, wat het isolement en vooral de nadrukkelijke confrontatie met de beperkte gereedschappen om er uit te komen wanhopig makend. De somberste gedachten komen dan toch weer aan de deur kloppen, want alle hoop wordt weer de zoveelste keer de bodem ingeslagen.

'De man, de man, hij ziet altoos meteen oplossingen zonder eerst goed stil te staan bij het probleem.' (citaat uit de blokkade van Renate Dorrestein.)



Eén van de visuele middelen die ik heb
benut in mijn vele pogingen het kwartje
te laten vallen, maar ontkenning en on-
derschatting zijn een constante rode
draad binnen de vicieuze cirkel
Stigmatisering, vooroordelen, hard-

leersheid en vrijwillige onwetendheid
deden ook nog eens bitter weinig goed
voor de vooruitgang in de zaak.
Het kwartje wil maar niet vallen.
Mijn mannelijke cursisten van de aquarel cursus vertelde ik begin januari 2015 van mijn vicieuze cirkel, het ongelijke gevecht en de incidentele staat van somberheid, moedeloosheid, onveiligheid en geblokkeerd die bij deze soort van vicieuze cirkel om de hoek komt kijken.
We hadden al een half jaar samen gewerkt en ik had zo goed als alles voor me gehouden, maar dat is ongezond en contra-productief en op den duur een onhoudbare situatie.Toen ik mijn teksten van 2014 richting jaarwisseling nog eens terug las schoot een stevige kikker in mijn keel, zo opbouwend en leerzaam die teksten in de kern waren en hoe weinig er ook toen mee werd gedaan.
Daarom is het frappant hoe de heren reageerden en de meest opvallende citeer ik nog eens;  ''Jij somber, depressief? Dat kan ik niet geloven, je bent bij onze lessen altijd zo positief en stimulerend, dat wil er bij mij niet in!'' Ook de anderen gaven niet aan dat de lessen er bepaald niet onder hadden geleden.
Heel behoedzaam heb ik de heren, we hadden inmiddels een band opgebouwd, op te voeden en door te laten schemeren waar ik op hoopte dat zij mij mee behulpzaam zouden willen zijn. Op basis van slechte ervaringen met anderen, vroeger in de tijd na Tikky Buytinks overlijden'  8 juli 2008, druk en drukte ik iedereen nadrukkelijk op het hart dat zij als zij iets niet goed begrepen en/of als er misverstanden dreigden zij toch vooral de telefoon moesten pakken en niet moesten gaan modderen.
Later bleek dat dit advies van een ervaringsdeskundige op cruciale momenten slordig aan de laars werd gelapt, met uiteindelijk in de zomer van 2015 geen stap in de goede richting maar een grote terugslag in het verkrijgen van meer positieve opties, enige verlichting onder de druk van de vicieuze cirkel.
Of de duivel er mee speelde.

Het stigma, de schadelijke vooroordelen, het brengt onmacht.


De gevolgen van vooroordelen, ik loop er al minimaal al acht jaar zonder genade tegenaan
en dat pakt en pakte buitengewoon slecht uit, het was dan ook bijna een troost toen ik
merkte dat dit 'op hoog niveau' in het veld ook wordt onderkend en dat men daar de schade
ziet en vind dat er iets aan gedaan moet worden door middel van een bewustzijn campagne.
Dit stuk uit het persbericht haalde ik van de web-site en liet ik elders al zien. Geen respons.



Je leest deze tekst, de aanhef van het persbericht men is het zat! - Ik mocht het niet zat zijn, terwijl
ik onderwijl de ernstig nadelige gevolgen in alle (ver)eenzaamheid moest dragen en
maar moest zien te repareren,. Men had toch het stigma dat men te pas  en te onpas gebruikte
om mijn waarschuwende signalen niet aux serieux te hoeven nemen. ''Ga naar een psy-
chiater en laat je pillen voorschrijven!''



Acht jaar geleden gebruikte ik de informatie van een van oorsprong Belgische web-site
waar vandaan ik ook deze tekst plukte om mijn familie te waarschuwen voor dit gevaar.
U moet begrijpen dat dit nog een periode van hoogtij was voor de ontkenningen de dood-
doeners, het wegkijken en het ongenuanceerd beschuldigen aan de ene kant - 'Je bent gek!'
en het wegkijken en pappen en nathouden aan de andere kant en de communicatie verder
overlaten aan mensen die er niets van snapten en/of geen poot wensten uit te steken omdat zij
gevoelens van wrok  jegens de halve wereld hadden.



De piramide van Maslow laat,
mits u het begrijpt en zich erin
kunt verplaatsen, zien dat er
hier van ontplooiing weinig
terecht kan komen omdat de
struggle for life, de strijd om
het naakte bestaan en de eerste
levensbehoeften, alles opeist
er is verre sprake van de
benodigde rust en veiligheid



Tussentijds.
Dit bericht is zeker niet volledig en veel blijft nog onderbelicht. Dat is ook altijd één van de dilemma's, vertel ik niet teveel, vertel ik wel genoeg, hoe krijg ik überhaupt nog een opbouwend gehoor?
Dan is er het nijpende aan de situatie die kennelijk alleen het recht heeft van nijpend naar nog nijpender af te glijden maar niet het recht heeft gehoord en in dat verlengde doorbroken te worden.
Ik plaatste het al omdat ik er al een groot deel aan gewerkt heb en de functie als nod- en hartenkreet in ongewijzigde toestand meer prioriteit heeft dan de volledigheid van het bericht. Per slot van rekening breek ik ook hier weer opnieuw een lans voor de directe mondelinge of zelfs face to face communicatie ter versnelling tot een proces tot beter.
Vaak beloof ik nog verder aan een bericht te werken, maar ik ben zwaar onderbemand en bovendien zakt ook iedere keer me de moed in de schoenen als ik vast moet stellen dat alle moeite voor de zoveelste keer vergeefs was en ik op de beruchte muur van het stilzwijgen, de laksheid en de onverschilligheid stuitte, maar ondertussen wel weer mijn nest 'bevuilde' omdat dit soort teksten keer op keer massa's mensen ook afschrikt en ver van mijn deur houdt. het is niet voor niets een vicieuze cirkel die doorbroken moet worden.
Maar ik moet ook eten dus ik publiceer, de beschouwelijke kant en de wetenschap is elders te vinden.
Bovendien zijn er op dit weblog twee pagina's gewijd aan de vicieuze cirkel die amper werden gelezen terwijl ze zoveel basis geven. 

Peter van Loon
Telefoon               078 6145913

De zeldzame keren dat ik in acht jaar tijd in de gelegenheid kwam mijn vicieuze cirkel situatie uit te leggen en men zo langzaam of niet begreep of er zoals gewoonlijk te weinig tijd voor uittrok probeerde ik mensen op uitzendingen, artikelen, films (Multiplicity, Cast away, the gathering) DWDD met Joost Zwagerman, en meer veel meer te wijzen. ''Ken ik niet, weet ik niet, ken ik niet bij''  men zei niet ''Kost me teveel moeite.''
Ik schreef al ik ben een halve digibeet en zwaar onderbezet. Liefst had ik alles in dit soort blogs ingebouwd om alle verhalen te stroomlijnen en zo effectief mogelijk te maken, het absolute streven. Ik kon het niet, maar toen ik Pinterest in de gate kreeg heb ik 31 borden gemaakt. Op de meeste geef ik, op die in het kader van de vicieuze cirkel staat er sids lang een hoop bij elkaar dat de potentie heeft te informeren, extra toe te lichten, vooroordelen te benoemen, filmpjes en uitzendingen met één druk op de knop te bekijken en/of te beluisteren. Vaak schreef ik er nog een toelichting bij..... alles voor de kat zijn staart. Er kwam geen enkele inhoudelijke vraag.
En dan was er in het verleden wel eens iemand die het bestond te vragen; ''Doe je er zelf ook iets aan?''
Facebook-pagina facebook.com/petervanloondordrechtnl
Pinterest               pinterest.com/petervanloon1

woensdag 9 november 2016

Deze vicieuze cirkel. Wat een periode van oogsten had kunnen worden wordt meer en meer een hel.

Schilderijen en aquarellen met veel verhaal
rond het ontstaan, waar ik, weliswaar sterk
tegen de klippen op, dit jaar in verschil-
lende perioden en fases aan probeerde te
werken.
Ik eindigde 2015 met een koffer aan niet
opbouwende schokkende ervaringen, maar
met een moeizaam hervonden, langzame,
maar stijgende lijn vanaf december
die ik met de rampspoed van dat jaar vers
en scherp in het geheugen als afschrik-
wekkend voorbeeld op het netvlies en als
krachtige motivatie het in 2016 zeker
anders te doen

mezelf op te sluiten en nog meer af te
zonderen het laatste half jaar met vallen en
opstaan aan werkte. Dat ging na de 'ramp'
van halverwege februari lang uiterst onno-
dig moeizaam omdat ook de verwerking
van deze streep door de rekening niet
gepaard ging met inzicht en empathie va
n

Er is met deze woorden geen letter overdreven.
Deze vicieuze cirkel die ik al zo vaak beschreef zonder een stap verder uit het isolement te raken en al een decennium lang vergeefs zoek te kunnen doorbreken is in deze zoveelste fase van de 'oorlog' ernstig aan de winnende hand.  Bovendien heeft het constant alle troefkaarten in huis om die te pas en te onpas zonder mededogen uit te spelen, opvallend vaak juist dan wanneer het mij het ongelukkigst uitkomt.
Al die jaren gebeurde dit al om de haverklap, en nu gebeurd het opnieuw, op dit moment. Het gebeurt nu waardoor ik dit in de nacht begon te schrijven omdat ik niet in slaap kan komen, omdat het ook nog eens in een stroomversnelling in de overtreffende trap alles weer overhoop dreigt te gooien en het isolement tenenkrommend is.
De schade was door al die verspilde jaren al zo onoverzienbaar groot, maar is de huidige dag, zo zonder werkzame middelen nog ingrijpender en nog destructiever bezig uit te werken als de zoveelste nekslag voor mijn intens nagestreefde route naar het structureel herwonnen kunstenaarschap.

Om me er effectief tegen te kunnen verweren zijn er geen wapens(middelen) want ik word juist aan alle kanten in mijn opties beperkt en gekortwiekt, en tevens blijf ik hemeltergend geïsoleerd en dat is schadelijk en contra-productief in deze toch rechtmatige strijd tegen het vogelvrij zijn binnen die zo schadelijke vicieuze cirkel.
Dat voelt al bitter lang uiterst eenzaam, zwaar machteloos door de vele beperkingen en obstakels en om veel van belang intens verdrietig.

Vorige weken gaf ik in een reeks post's op mijn Facebook-pagina al aan dat er veel niet in bijna totale eenzaamheid in mijn eentje te managen zorgen op mij afkwamen, zorgen die voor mij inhouden dat het zwaar bevochten perspectief richting verbeteringen op het spel staat en dat ik met de huidige vooruitzichten ook dit jaar weer sterk in mineur zal moeten eindigen en daarmee nog verder van huis en redelijke opties zal raken.

Loodgieter en stratenmaker.

Vorige week verzuchte ik al
op Facebook dat ik door de
oplopende geld - en andere
zorgen niet meer goed kon
werken en zelfs schilderijen
waar ik veel hoop op vestig
begon te bederven omdat ik

weer geblokkeerd raakte. Ik
 begon het zo moeizaam ver-
overde, 'het,' helemaal kwijt
te raken en met lede ogen
zag ik aan dat ik er al bedierf.


Heb toen beschreven dat ik
drie dagen achter elkaar
totaal iets anders ben gaan
doen, tot die keuze in staat
gesteld door de toevalligheid
dat ik in de omgeving een
bergje overtollig zand
vond en dat voor deze nobele
bestemming had ingepikt.

Daarvoor was anders
geen geld.
Hiermee leg ik meteen uit
dat talloze eigen stappen
belemmerd werden door de
afwezigheid van geld, mid-
delen en netwerken of te
lang moesten wachten
tot er weer wat kwam.
Dat schiet niet op en haalt
iedere dynamiek er bij voor-
baat al af, en men is ook
niet vooruit te branden.
Kapitaal maak je met 
kapitaal.
Ik observeer dat er zich in feite meerdere vicieuze cirkels binnen deze hoofd vicieuze cirkel afspelen.
Een vicieuze cirkel is een situatie waarin iets een bepaald gevolg heeft, terwijl dat gevolg op zijn beurt het eerstgenoemde verschijnsel in stand houdt of versterkt.
Een vicieuze cirkel is dus een situatie waarin een bepaald verschijnsel zichzelf indirect in stand houdt. Is men eenmaal in een vicieuze cirkel terechtgekomen, dan is het bijzonder moeilijk of zelfs onmogelijk daar uit te breken. (Bron Wikipedia)

Ergens in blijven hangen of ergens in gevangen zitten (deze vicieuze cirkel), het is nogal een verschil. Toch zien buitenstaanders dit belangrijke verschil vaak maar al te gemakkelijk over het hoofd en wrijven ondergetekende met het grootste gemak aan in het verleden te blijven hangen. Een kortzichtigheid die schaad een stigmatiserend stempel drukt die de vicieuze cirkel alleen nog maar meer verdiept en die geen moment helpt ter verbetering van het klimaat in een richting tot meer begrip.

Van meet af aan ontbreekt er een echte toeverlaat, een vertrouwde een derde persoon of partij die veel meer van de achtergronden op de hoogte is en met wie je de beweegredenen en het perspectief kunt delen zodat alles niet zo zwart wit wordt verstaan en zo eenzijdig wordt uitgelegd.
Het permanent ontbreken van zulke factoren heeft het onbegrip alleen nog maar meer vrij spel gegeven en heeft veel teveel voldongen feiten gecreëerd.
Er zijn talloze voorbeelden geweest en te geven.

Wanneer men geen vinger aan de pols houdt kan men zich onmogelijk in de situatie verplaatsen, de schade ontstaat al meteen wanneer men zo aanmatigend is het zonder ook wel te kunnen weten en zonder weer en wederwoord met de wolven in het bos mee te huilen.

maandag 24 oktober 2016

Schildercursussen aquarelleren en acryl voor gevorderden, Peter van Loon starten januari 2017.


Waterverf materialen.

In januari start de bekende Dordtse schilder Peter van Loon weer met twee nieuwe reeksen lessen in schilderen voor gevorderden.
De één voor aquarel de andere acrylverf.

Op woensdagavonden 2017 wil ik met de groep - aquarelleren voor gevorderden starten - en op de vrijdagochtend de groep - schilderen met acryl voor gevorderden.

Extra te plannen
Peter plant op zaterdagen speciale masterclasses te gaan organiseren, soms een volle dag, soms een serie van zes ochtenden of middagen, steeds op zaterdag.
Het eerste thema dat hij overweegt - 

De Biesbosch in aquarel voor gevorderden.

Serie van zes zaterdagochtenden.  Ik pols of hier voldoende animo voor zal zijn om het met succes te organiseren.  Maximaal zeven deelnemers.
Inlichtingen, support en overleg telefoon 078 6145913


De reguliere vaste lessen.
Peter van Loon
Wiinter, de oude Spuihaven in Dordrecht
waterverf op papier (detail)

Aquarelleren voor gevorderden.
De reguliere cursus aquarelleren voor gevorderden, vindt op de woensdagavond om 19.45 uur plaats en zal 16 lessen van 2.5 uur omvatten.
De kosten voor 16 lessen bedraagt E 275,-, inclusief koffie en/of thee.
Maximaal 7 personen. 1 eerste aanmelding.
Peter van Loon
Provence 10 -  2007/2016 acryl op paneel 60 x 60 cm
Schilderen van het zonnige zuiden, een mooie
optie voor een masterclass of een variant erop.



Schilderen met acryl voor gevorderden.
Deze cursus start op woensdagochtend januari 2017 om 9.45 uur. en zal eveneens zestien lessen van 2.5 uur omvatten..
De kosten voor deze zestien lessen bedraagt eveneens E 275,- inclusief koffie en/of thee. (betaling voor aanvang van les een)
          Maximaal zes personen.



Meer informatie

Adres                      De Vereniging 21 3311SB Dordrecht
Telefoon                 078 6145913
Website                  www.petervanloondordrecht.nl
Facebook-pagina  facebook.com/petervanloondordrechtnl
Pinterest                pinterest.com/petervanloon1

woensdag 28 september 2016

76 - Roeien met de riemen die je hebt ... de vicieuze cirkel doorbreken..

Het simpele feit dat er publiekelijk al zo vaak vruchteloos voor het helpen doorbreken van deze vicieuze cirkel moest worden gepleit spreekt boekdelen. Je had je qua magere uitkomst net zo goed de moeite kunnen besparen.
Maar dat is geen optie voor een persoon die er voor vecht om uit het isolement, en de klauwen van de vicieuze cirkel te raken.

Dovemansoren, ze hebben uiteenlopende gedaanten. 
Hoe intensief en creatief dan ook geprobeerd, hoe groot ook de nood, het was steeds aan de beruchte dovemansoren besteed. Als mens naar mensen die in veel gevallen ook gewoon afwezig waren en niet voldoende geïnteresseerd om een vinger, of meer, aan de pols te houden. Het toevallige vreemdelingenlegioen waar je het dan ook mee moest doen was een ongelukkig samengesteld geheel. Sterker nog, het was nooit een geheel, en daar zit hem meteen een van de vele zwakke kanten aan de zeldzame opties van het geheel.

Vrijwillig zowel als onvrijwillig en misschien meer uit onkunde, onnozelheid en onwetendheid dan uit boute opzet, veel van de minder gelukkige kenmerken van deze tijd komen hier samen en de dovemansoren, het de andere kant op kijken, het niet betrokken voelen en maken horen daar ook bijzonder sterk bij, dat is schrijnend.

zondag 18 september 2016

75 - Een droom na een week vol elementen van de struggle for survival.

Struggle for survival, dat is wat je binnen deze vicieuze cirkel dagelijks voornamelijk aan het doen bent. Dat bepaald het reilen en zeilen binnen deze gevangenis voor een groot deel. Het bepaald en stuurt het, terwijl je om er uit te kunnen komen juist optimaal in de gelegenheid zou moeten zijn om dat te kunnen doen waar je voor bestaat en waar je goed in bent, schilderen. Schilderen om er uiteindelijk weer acceptabel en liefst ook nog fier uit te komen voordat het überhaupt niet meer zal hoeven.

Als je de moeite neemt je een beetje
in de thematiek te verdiepen kun je al
beginnen de vrijwillige onwetendheid
als achterhaald te beschouwen
en er naar te gaan handelen
Voor het doorbreken van die patronen heb ik genoeg pleidooien voor geschreven, heb ik evenzovele balletjes voor opgegooid en me vaak genoeg en meer dan goed voor me was kwetsbaar voor opgesteld.
Ook deze week was weer bizar, vol van het absurde en het contra-productieve, boordevol oorzaak en gevolg elementen, pijnlijk vol onhandig isolement. Dat isolement, dat zou men zich beter moeten realiseren, schiet bij het doorbreken van een vicieuze cirkel juist niet op, helpt niet, werkt enorm tegen.

Op wat je niet hebt opgebouwd kun je ook niet terugvallen.
Dat is een cynische vaststelling, maar de realiteit, daarom blijf je je waar je kunt inzetten voor verbetering, voor beweging richting erkenning in plaats van de eeuwige onterechte en zwaar misplaatste ontkenning, een veel te lang telkens maar weer opnieuw uitgestelde en vaak gesaboteerde en onmogelijk gemaakte start richting bescheiden doelstellingen en een vorm van rehabilitatie. Daarbij noodzakelijk ook het aan de kaak stellen van de misstanden en het ter discussie beginnen te stellen van het kwalijke stigma.

De duidelijke droom vannacht.

In plaats van toen een praktische en morele steun
op de  achtergrond te betekenen slaagde mijn fa-
milie, die toch al als los zand aan elkaar hing, erin
er een grotere puinhoop van te maken, zij vervielen
in stigmatisering terwijl zij veel beter hadden kun-
nen en zeker ook hadden moeten weten.


Ik moest zelfs na te lang vechten tegen de bierkaai,
uit puur zelfbehoud de contacten met mijn familie
verbreken.
Een stap uit wanhoop en ui zelfbescherming waar
mijn niet geheel 'smetteloze'  moedertje naast ikzelf
nog het meest de dupe van werd, de rest kon het,
was al ruimschoots gebleken, vrij weinig schelen. 

Die hadden mij door die ongelukkige vorm van
stigmatisering en door de minstens zo ongelukkige
familie verhoudingen al op voorhand afgeschreven,
nog voor er überhaupt één fatsoenlijk gevecht ge-
leverd was. Kort na dat moment van wanhoop
schreef ik voor het eerst in het openbaar over de

vicieuze cirkel,een help, een noodkreet,  indirect
ook de deur naar beter begrip op een kier latend.

Een jaar later kon ik pas enige rust binnen de
gerezen situatie vinden, de gijzelende hoop op
beter laten varen en het ook daadwerkelijk
beginnen los te laten.

Toen dat moment in kaart gebracht kon worden
sprak mijn therapeut-light achteraf van het begin
van mijn 'genezing'
wat wel aangeeft dat na grondige neutrale analyse
de kwalijke mechanismen en ongezonde  manipula-
tie binnen de familieverbanden gezien, benoemd en
erkend werden en het mij bevestigde dat er binnen
de geboden verhoudingen niet veel anders meer
restte dan die eenzame, machteloze maar duidelijke
- het kan zo niet langer - stap.

Mijn toen nog lastig benoembare onbehagen rees
vooral rond de uitingen voortkomend uit de laks-
heid en vergaande stigmatisering, het handelen
en be(ver)oordelen op basis van misplaatste voor-
oordelen, verdraaiingen, getuigenissen van amper
voor deze rol geschikten, oogluikend en passief 
toegestane schadelijke dolken in de rug, die als
een kankergezwel mochten blijven door etteren
de in stand houding van boute leugens die het het
zinvolle gesprek bij voorbaat zeer lastig maakten.
Terwijl er niemand zich ooit enige moeite
heeft getroost de feiten van fictie te onderscheiden,
naar achtergronden en de vele verklarende en ver-
zachtende omstandigheden te zoeken, informeren
om achteraf nog wat acceptabel bij te sturen en
indien mogelijk te kunnen repareren.
Ik droomde vannacht dat ik er ineens niet meer alleen in stond, dat ik niet een trainerende saboterende familie had maar één waarvan de neuzen dezelfde kant op stonden.
Voor zover mijn kennis reikt kies je je eigen nachtelijke dromen niet, maar het is achteraf niet zo vreemd dat in die droom ineens mijn familie zo prominent aanwezig was.
Afgelopen vrijdagmiddag had ik mijn 89 jarige tante nog gezien en gesproken en daarnaast confronteerde 's ochtend het contact met mijn nieuwe en enige cursist me nog eens uiterst pijnlijk met het in wezen uitzichtloze van het gehele verhaal.

Die twee stonden en staan in feite even symbool voor de diepgewortelde gebruiken in de samenleving rond en met deze thematiek. Men verdedigd alles dat door de onwetendheid en stigmatisering gemeengoed werd en blijft. Verklaart en vergoelijkt het nadoen en napraten van gedrag dat kritiekloos voortkomt uit, en aangestuurd wordt door de talloze schadelijke vooroordelen en ongelukkige aannames en is niet in staat en bereid een opening naar de ware aard van de problematiek te maken en neemt het wel op voor het 'foute'  maar niet voor de noodzakelijke 'nieuwe' inzichten en gedragscoden.

Voor ik verder ga.
'GGZ Friesland is het zat. Niemand is zijn stoornis.'
Dit citaat uit een persbericht ter inleiding van een campagne die de schadelijke gevolgen van vooroordelen onder de aandacht wil brengen en uit de wereld wil helpen.
In voorgaande berichten schreef ik hier al zeer uitvoerig over en verwees ik er ook al meerdere keren naar.
Dat ik dit zo vaak moet herhalen spreekt al boekdelen, maar zegt uiteindelijk meer over het gehoor en/of gebrek aan gehoor dan over mij.
Ik lever zelf mijn niet aflatende bijdragen aan de noodzakelijke bewustwording en de noodzakelijke aanklacht tegen stigmatisering en haar immens kwalijke en ingrijpende gevolgen.

Terwijl ik dit schrijf en onderwijl research doe.....
.....gaat de telefoon. Mijn tante Hetty, waar ik afgelopen vrijdag nog was:
'Hoe gaat het Peter?' -  'Ik ben net aan het schrijven.' - 'Hou nu eens op met dat ouwehoeren, je jaagt al je leerlingen weg!'

Ik had net nog een passage uit een artikel in Trouw opgeschreven: In contact komen, praten, naast iemand staan écht meeleven, zijn of haar leed erkennen - in de praktijk is het moeilijk. De reflex van gewone mensen - lees: geen ervaren hulpverleners - is vaak: 'Zelfdoding mág niet, dat kun je ons niet aan doen! Of 'Ga alsjeblieft in therapie, doe er iets aan, fix het! Of een variant op: 'Kop op, morgen is het beter!
Dat is goed bedoeld en tegelijkertijd een ontkenning van de ondraaglijke  last die de ander op zijn schouders torst.

Geen betrouwbaar beeld van de werkelijkheid.
De karikatuur van de werkelijkheid van waaruit  mijn tante denkt, dacht en meende te moeten handelen omdat zij niet beter weet, de karikatuur die in zijn verschijningsvorm wel model kan staan voor de misvattingen en handelswijzen alom, staat wel in schril contrast tot de werkelijkheid en tot deze van meer empathie en inzicht getuigende tekst in Trouw van meer in de materie ingevoerden.
In een notendop typeert dit ook steeds de onmogelijke spagaat, de onmogelijke positie van waaruit ik steeds weer moest zien te gaan bouwen, een onwerkbare situatie die hier door de omgeving op afstand scrupule loos in stand gelaten werd en wordt.


Bron Brené Brown.
Zie ook op mijn rijkbelegde bord

op Pinterest.
Geen goedkope makkelijke praatjes.
Nu noemt men de gevolgen van deze onverkwikkelijke vormen van ontkenning en discriminatie in het jargon ook wel de tweede ziekte
Toen ik daar ook binnen de familie mee te maken kreeg wist ik daar nog niets officieels en wetenschappelijk onderbouwd van, maar ik voelde wel dat er qua moraal nogal veel gewoonweg niet klopte, dat er opvallend sterk met twee soorten van recht werd gewerkt er met twee of meer maten werd gemeten.
Zij maakten het vanuit de breed gedragen en breed toegepaste vrijwillige onwetendheid nog onnodig veel meer erger, wreder en eenzamer en vooral kanslozer.

De zorg voor mijn Muze.
Francisca (Tikky) Buytink
17 november 1915 - 8 juli 2008
Bovenop het absurde binnen zulke onverkwikkelijke zaken was bovendien ook nog de praktische uitkomst dat ik er in de praktijk nog eens extra zwaar voor 'gestraft' werd dat ik jarenlang mijn Muze onbezoldigd had verzorgd en begeleid - burgerparticipatie avant la lettre - en er in die onverwacht lange periode daarnaast geen oog, aandacht, ruimte, energie en gelegenheid overbleef voor de behartiging van mijn sterk achtergebleven belangen als niet gesponsorde, zo lastig herstellende kunstenaar in een razendsnel en radicaal veranderende wereld. Zodoende had het duidelijk kunnen zijn dat er vanaf de zomer van 2008, na het overlijden van mijn Muze, wel een zeer grote inhaalslag noodzakelijk was, ik stond (en sta) al die tijd bijna letterlijk met lege handen. Ook omdat binnen zo'n proces waarin de lusten en de lasten zo ongelijk en ongelukkig verdeeld werden al spaanders waren gevallen en breuken en barsten ontstaan en ook toen al misverstanden ontstonden en mochten blijven. Dat is niet nieuw. Bovendien moest het al die tijd, ervoor en erna, ook nog eens zonder een deugdelijk en vooral mens(w)aardig vangnet.

Ik heb me er nooit achter verscholen, maar men kan het toch ook moeilijk blijven ontkennen terwijl het begrip voor mijn vicieuze cirkel en het respect voor de overlevingskunst al zo lang nul komma nul is.
Men zweeg terwijl beeldvorming, erosie en zwaartekracht gewoon wel hun werk bleven doen.

Afschuifcultuur.
(Je kon en kunt het niet aan mensen van tachtig-plus overlaten.)

Zorgvuldigheid is ook controleren of men alles wel goed
begrepen heeft. Dat kun je van iemand van 89 niet meer

verlangen, anderen hadden die rol op belangrijke en
cruciale momenten kunnen overnemen men deed niets
.
Verzuim is een rode draad binnen de vicieuze cirkel
dat bevorderd de werking ervan, werkt het nog eens
extra in de hand en blijft dit onveranderd doen.
Vanaf dag éen nam men het met het zorgvuldigheids-
beginsel niet al te nauw, nam alles totaal niet serieus,
en deed chronisch aan onderschatting, dat had vele
nare en ingrijpende gevolgen.
De mensen die nog enigszins handelden zoals mijn tante, en dat valt sterk in hen zeer te prijzen, wisten en weten in hoofdlijnen niet waar Abraham in deze de mosterd haalt, weten het totaal niet te duiden en te plaatsen, snappen niet wat hier nu eigenlijk allemaal speelt en speelde. Zij denken het te weten.
Dat kun en kon je eenvoudigweg ook niet aan hen (alleen) overlaten!  In die rol en die positie maakten zij keer op keer als de beruchte olifant in de porseleinkast grote en pijnlijk lelijke brokken.
Je kon hen serieus nemen erop afgaan en geduldig met hen gaan praten, op zulke momenten zelfs helder van hen gelijk krijgen, maar de volgende dag waren zij op de hoofdlijnen weer alles vergeten en koersten zij weer op het voor hen vertrouwde, vastgebakken,  maar qua feiten en qua impact totaal verdraaide en vervalste beeld.

Verloren gaan van weer een dag werk.
Zondag was de nood tot een volgend pleidooi zo tastbaar en maandag was ik nog zo sterk en helder geïnspireerd aan het schrijven geweest dat het doodzonde is dat maandagavond de vruchten van die dag arbeid na een technische handeling verloren zijn gegaan, (hoe dat kon snap ik niet, ik ben ook maar een self-made halve digibeet, komt ook door de VC) en ook niet meer terug te vinden zijn. Het is al van de gekke dat de vicieuze cirkel nog steeds zo krachtig doorwerkt en ik sta daar nog steeds net zo geïsoleerd in (nee erger) dat ik nog zo vaak in de pen moest klimmen.
Alles houdt verband en houdt elkaar in een wurggreep maakt een neerwaartse spiraal.Gisteren heb ik gepoogd veel te repareren, maar dat verloren stuk, dat heldere geïnspireerde brede beeld...... ik heb niet meer de puf, de verontwaardiging en het geloof in de rechtvaardigheid van gezond denkende mensen. Ik krijg zelf steeds meer inzicht, maar men zit nog in de oude vooroordelen, reflexen en eigen schijnwereld, de eigen comfortzone die men niet durft te verlaten. De aloude afschuif mechanismen, verschuilen achter een ander. De Dickensiaanse vormen van onrecht, onverschilligheid en wreedheid in de uitwerking.


In het veld kan men het niet langer
aanzien en gaat over tot actie.
Bewustwordingscampagnes. Weg met
het overduidelijk schadelijke!
Geur van depressie, maak dat je wegkomt!
Bijna iedereen denkt er wat van te weten, denkt op basis van voorbeelden uit eigen ruime kring, ervaringen dicht bij of op afstand er over te kunnen en mogen meepraten, denkt makkelijk te kunnen oordelen en schroomt niet snel te veroordelen, te stigmatiseren.
Wat het gesprek, de dialoog meteen weet te frustreren is dat de meeste mensen in de maatschappij, mensen die zelf over het algemeen niet uitblinken in grote zelfkennis en zelfkritiek, alles dat afwijkt van het gangbare al snel in een hokje plaatst. De hapklare brok aan smalltalk staat men misschien toe, alles dat eng en vreemd lijkt gaat men uit de weg en voor wat ogenschijnlijk meer moeite kost weigert men zeker tijd voor vrij te maken.
Er komt een bizarre cocktail aan gangbare uitvluchten, dooddoeners, afschuivingen ontkenningen en wat dies meer aan te pas om er ver vandaan te blijven, er met de grootst mogelijke boog omheen te zeilen om het eigen onzekere gemoed niet op de tocht te hoeven zetten.
Dan is men al zonder het te beseffen begonnen fout na fout op te stapelen, maar dit is zo wijd verbreid dat men u er niet op zal aanspreken, sterker nog men zal uw argumenten voor zoete koek aannemen en graag onderschrijven want iedereen wast de handen in...... Eén en al begrip, iedereen doet het, het zit diep geworteld en men praat de reflexen nog steeds goed terwijl men niet op het idee komt voorzichtig een pleidooi te beginnen voor een andere kijk op.
Toch is de taal vergeven van spreekwoorden en gezegden die juist uit oeroude ervaring leren dat het tegenovergestelde mensen helpt (het zijn de kleine dingen die het doen, gedeelde smart is halve smart et cetera et cetera), deugd doet, vooral een mens menselijk laat.

Hoop is het beste antidepressivum. (moeder Theresa) 

Maslov laat de voorwaarden tot
ontplooiing aan de hand van zijn
wetenschappelijke piramide model
zien, en begrijpen.
Voortschrijdend inzicht leert dat de rol van de omgeving veel kwaad kan, maar ook veel goeds kan betekenen en in feite onmisbaar is binnen de cocktail aan factoren die SAMEN kunnen helpen. Net zoals bijvoorbeeld tegenwoordig een goed afgewogen cocktail de levenskwaliteit van aidspatiënten aanmerkelijk heeft weten te verbeteren. Het is nog steeds niet te genezen.
Als je een beetje kunt multitasken, overlevers zonder middelen moeten wel, en ook nog aan nieuwsgaring doet dan kan het niemand zijn ontgaan dat de overheid al een eeuwigheid aan bezuinigen doet, overal sterk terug treed en omgekeerd ook poogt de samenleving meer verantwoordelijkheden te geven. Burgerparticipatie was het toverwoord dat uit de hoge hoed werd getoverd . De vreemde paradox doet zich nu voor dat wanneer het om als 'lastig' ervaren kwesties gaat de samenleving nu juist in koor roept; ''Dat is een taak voor de overheid!'' In de praktijk geven beide kanten niet thuis maar tegelijkertijd maken zij het de mensen zo zwaar mogelijk, vogelvrij,  het praktisch onmogelijk fatsoenlijk de eigen broek op te houden, laat staan investeringen voor de toekomst te doen.
Knarst en kraakt dit om begrijpelijke redenen dan plakt men weer snel en o zo kritiekloos één van de vele etiketten waar het palet van de stigmatisering vol mee is, daarmee onnadenkend de mogelijkheden tot het eigen broek op houden van de goedwillende, hard vechtende survivor weer meerdere stappen verder in de wielen rijdend.Voor de oplossing ligt nu niet direct de rode loper uit, is de ene barrière genomen dan wordt er een volgende opgeworpen en dat gaat maar door, dat kost tijd kracht, aandacht en energie en die is dan weer niet beschikbaar voor........
Dat is een vicieuze cirkel binnen deze vicieuze cirkel. Dat is de vicieuze cirkel!


Teveel dooddoeners kan nooit goed zijn.
Nu schroomt men totaal niet om mensen van alles toe te voegen zoals het rijtje hiernaast, en al is een mens nog zo sterk, nog zo zelfstandig denkend en handelend, het laat je niet ongemoeid en onberoerd, het tast je fundamenten aan. In Zomergasten liet X nog een paar vermaarde experimenten zien die zonder meer hielpen aantonen dat discriminatie meetbaar mensen aanvreet, mensen ernstig doet verpieteren.
Gelijke kansen bestaan helemaal al niet, kansen willens en wetens om zeep brengen is een niet voor de wet strafbare misdaad. Het is moreel laakbaar het onrecht dood te zwijgen, vrij te pleiten, de hand boven het hoofd te houden terwijl men er passief omheen beweegt.

Ik denk nog steeds, of ik moet blijven denken - het kan ook anders.
Dat klinkt niet depressief!

Een schaakbord met rampzalige stukken.
Analyse leert dat ik het op mijn schaakbord moet doen met een uiterst beperkt assortiment aan schaakstukken, en het lijkt wel dat die stukken ook nog eens lastige gebreken en eigenaardigheden hebben om het mild te zeggen, ze zijn ongeschikt voor hun 'toevallige'taak door hun toevallige positie e de vicieuze cirkel zorgt er wel voor dat meer geschikte pionnen ver van mijn bord blijven.
Het wereldkampioenschap of een toernooiwinst kan ik dus sowieso rustig vergeten, maar daar ligt ook niet mijn ambitie. Maar een partij die niet gespeeld mag worden?!!
De weinige stukken (een kladje)
Mijn tante  -  verhaal bekend.
Velen die niet over hun eigen schaduw heen kunnen stappen, kuddedieren, volgers, geen autonome geesten.
Facebook - de vind ik leuk club. de val me hier niet mee lastig oogklepkoesteraars
Telefoon   -  men is het gebruik verleerd.
Effectief persoonlijk contact -  te weinig visie aanwezig om te kunnen bedenken dat dat de kortste en beste  weg is.
Goede voorbeelden - als die uitblijven kunnen zij ook niet gevolgd worden.
Sneeuwbaleffect  -  niet als ondergetekende ieder vlokje persoonlijk moet vooruit duwen.
De mogelijkheden tot eigen inbreng laten
zich door deze cartoon van de Amerikaanse
minister van buitenlandse zaken Carry
typeren, je moet een duivelskunstenaar zijn
en jongleren met veel explosief materiaal
bovendien ook nog op het slappe koord

zonder vaste grond onder de voeten.
Eigen inbreng - niet als je alles alleen moet doen en in de praktijk wel tien beroepen moet uitoefenen en de handen bovendien op de rug gebonden zijn en je ondertussen langzaam gewurgd wordt.
Cursisten -  een complete groep doet niet aan Facebook en traineerden vele andere vormen voordien, weer een andere groep was niet vooruit te branden en luisterde nog slechter.
Veel van de karakteristieken zijn in dit bericht terug te vinden.
Daar waar het meeste potentieel zat en het wel degelijk probeerden waren degenen die zelf zoveel aan hun hoofd hadden, maar aan de andere praktische kant ook niet goed luisterden waardoor de effectiviteit onnodig laag uitpakte, er geen voorbeeldfunctie van uit kon gaan en zeer kostbare tijd voor altijd verloren ging, en blijft gaan.

Telefoon   -    078 6145913
Pinterest   -    www.pinterest.com/petervanloon1
E-mail       -    peter1959.2009@hotmail.com


zondag 11 september 2016

74 - Zonder de beruchte oogkleppen heeft de vicieuze cirkel zoveel minder vrij spel.

Gisteren kreeg ik op de valreep nog een mail voor mijn verjaardag van Hèléne, de schoondochter van mijn Muze Tikky Buytink. Op Pearle na de enige aandacht die het kreeg, maar zo werkt het isolement binnen de rollercoaster van een vicieuze cirkel.
Een vicieuze cirkel voedt zich met de rampspoed die het zelf veroorzaakt - non-communicatie speelt daarbij een enorme rol.


Durf na te denken en tegen de massa in te
gaan, de mens  heeft het altijd van de visie
moeten hebben.

Onderstaande tekst kaart een gebied aan
waar de mening van de meerderheid tot
stigma, isolement en grote niet te overziene
schade leidt. Ideaal terrein voor een
vicieuze cirkel werking.


Kijk nu als leermoment eens naar deze mail van Hélène, ongetwijfeld goed bedoeld, maar zo pijnlijk blind en eigenlijk een oer voorbeeld voor wat nu juist zo mis is. De oogkleppen, de vrijwillige onwetendheid het gemak waarmee smoezen en te gemakkelijke uitvluchten een schijn van legitimiteit krijgen. Zoals Loesje het zo mooi zegt.
De vormen van verdediging voor het onbegrip zijn legio en bijna algemeen aanvaard collectief goed gepraat.

Dat maakt het ook zo lastig want er staat niet zo snel iemand op die publiekelijk het probleem durft te erkennen en het vervolgens aan de kaak te stellen.

Waar was je toen ik het het hardste nodig had?
Hélène is één van de weinigen die een klein beetje weet heeft van de jaren dat Tikky het absoluut niet meer zonder mij en haar hulp Annie kon zonder dat zij daarbij een eigen agenda had.
Tikky's eigen kinderen maakten zich er wel heel erg gemakkelijk vanaf, maar alleen deze geschiedenis vraagt al een uitgebreide vorm van echte analyse en is voer voor psychiaters. Daar ga ik u niet mee lastig vallen, maar zodra men begint over de verzorging, steun, respect voor iemand die het steeds moeilijker op eigen houtje kan en er zijn meerdere spelers met verschillende rollen dan stuit men op conflict situaties omdat de lasten en de pijn van de lasten soms/vaak wel heel erg eenzijdig verdeeld worden.
Daar alleen al kan grote en vaak onherstelbare schade door ontstaan.
Daar botsen twee werelden - de wereld van 'Dat doe je gewoon en je kan iemand die ook zoveel voor jou betekende niet ineens in de steek laten - En degenen die altijd wel weer een smoes weten te bedenken om het niet te doen, niet te begrijpen, blind aan één of beide ogen zijn. Zij die belang bij het niet zien hebben/hadden.
Wat niet gezien wordt/werd bestaat niet.

De misstanden, daar wist Hélène ook maar weinig vanaf.
Maar zou je het bijvoorbeeld op dit punt aan Ad Bakker hebben gevraagd - die wist van de misstanden - maar was niet de visionair die nu eens een stukje van de verdediging op zich zal nemen. Ooit vertelde hij het in de winkel aan een nicht van Tikky, Ineke, maar dat estafette stokje is nooit verder doorgegeven.


Wordt vervolgd.

donderdag 8 september 2016

73 - 113, Praten (en goed luisteren!) als nieuwe aanpak. Nieuw?

Als er één meer dan belangrijke rode draad is in het verhaal  wat ik al die jaren aan mijn buitenwereld duidelijk probeer te maken is het de bedekte smeekbede de kans tot praten mogelijk te maken, .... om gewoon te praten! 
Niet het hele repertoire aan drogredenen laten prevaleren om maar vooral weer niet te praten, eerder te zwijgen, er met een ruime boog omheen te lopen en het liefst vooral te doen aan het 'quasi' veilige doodzwijgen.

Hoe vaak heb ik deze uitspraak
van Winston Churchill wel niet ge-
plaatst om mensen te prikkelen? 
In het acht uur journaal  van 7 september was het een belangrijk item een 'nieuwe aanpak'  ter voorkoming van het aantal zelfdodingen.
Praten, in het buitenland al met goed resultaat beproefd, tot wel 30% minder gevallen van zelfdoding.
Misschien is het cynisch, maar als je van het omgekeerde uitgaat zou je kunnen redeneren dat het nadrukkelijk niet praten het aantal juist zal doen toenemen.
Slordig om dit af te doen als collateral damage als gevolg van de ingesleten gewoontes en nalatigheden van onze maatschappij anno 2016.

In het item verschijnt een goede vriend van iemand die door zelfdoding aan zijn einde kwam, en ook hier het bekende verhaal van een omgeving die het niet goed wist maar misschien anders een positieve rol had kunnen spelen om mede het drama te helpen voorkomen.
Ook een voorbeeld dat men het niet allen aan de hulpverlenende instanties kan overlaten, in dit geval werd op een cruciaal moment hulp geweigerd en de volgende dag stapte deze persoon uit het leven.

'Een gesprek is zo zwaar!' 
Een van de meest gebezigde redenen om het gesprek geen kans te geven, om er niet aan te beginnen.
Het is maar hoe men het bekijkt, het is in ieder geval wel heel makkelijk gezegd, temeer daar men het zelf steeds weer uit de weg ging en dat dat feit alleen al het gesprek er niet vanzelfsprekender en natuurlijker op maakt.
Niet praten verteld overigens evengoed een verhaal.

Door niet (op tijd) te praten werd in de praktijk van de vicieuze cirkel steeds onnodig het kind met het badwater doorgespoeld.

Een 113 psychiater raad de vraag - 'Hoe gaat het nu echt met je?' - aan.
Is men in Nederland al zo verkild dat een Psychiater ons dit moet adviseren en dat hij dat in het acht uur journaal mag/moet komen doen?
Kennelijk moet een mens extreem intelligent en extreem met empathisch vermogen zijn behept om te kunnen bedenken en doorvoelen dat de aanpak die algemeen goed is, niets doen en wachten tot het is overgewaaid vele malen meer kost en meer schade voor alles en iedereen oplevert dan oprechte betrokkenheid gekoppeld aan visie en actie op het goede moment.
Het journaal vermeld nog dat het een 113 campagne wordt PRATEN.

Je kunt de mensen niet dwingen.
Van mijn Muze en uit eigen ervaring leerde ik dat iets dat voortkomt uit dwang niet echt en oprecht is, van nul en geen waarde, daarom koos ik steeds voor het argument en pogingen tot overreding.
Een vicieuze cirkel moet gestopt en doorbroken worden, met het wegkijken werd die alleen maar groter en complexer en telkens weer onnodig verlengd in levensduur en reken maar dat het er een is.

Onwetendheid is de bron van alle kwaad.
(Socrates)

Mensen praten (en luisteren) niet, toch werd en wordt er te makkelijk over gesproken, daar droop het begrip niet bepaald vanaf.
GGZ Friesland benoemd een ander
belangrijk en zwaar onderbelicht
aspect van het probleem. Veel

van de pijnpunten die hier genoemd
en beschreven worden werken een
vicieuze cirkel in de hand en houden
haar extra goed in stand. 
Hoe valt dat dan te rijmen en te plaatsen en waar haalt men het dan vandaan?
Roddel, achterklap, kwaadsprekerij een klok horen luiden maar geen notie hebbend waar nu feitelijk de klepel hangt of zoals zo mooi verwoord in het boek de Blokkade van Renate Dorrestein - 'De man, de man, hij ziet altoos meteen oplossingen, zonder eerst goed stil te staan bij de problemen.'
In bericht 50 schilderde ik het spook van de negatieve beeldvorming al, - men praat en oordeelt er wel over, maar men zwijgt in alle toonaarden over het beste recept, de ware gang en stand van zaken,  het beste recept - men vraagt niet, men vraagt nooit.
Negatieve beeldvorming krijgt  zodoende wel alle kans en alle ruimte, zonder dat ergens opbouwende tegen geluiden zichtbaar zijn (en blijven!).
Dat zegt wat (veel?) over de 'toevallige' en minder 'toevallige' passanten.

Leren in en van dit soort situaties is eenrichtingsverkeer.
Door schade en schande wijzer worden, daar betaald een mens een hoge prijs voor, maar het wrange euvel is dat men het geleerde vervolgens niet kan en mag toepassen omdat voor een goede ontwikkeling meer dan één partij wenselijk is, en dan blijven we ver van huis, ver weg van noodzakelijke verbeteringen.
Als leergeld moet die ene partij wel een onevenredig hoge prijs betalen. De andere kant, de onverschillige, ziet het belang niet eens en zal het zeker niet snel en zwaar in de eigen situatie voelen. Zij zijn immers vrijwillig onwetend en wat niet weet dat niet deert (denken zij).

Waar waren jullie toen ik jullie het hardste nodig had?
Een terechte en niet geheel onbelangrijke vraag, omdat er zoveel van kon en kan afhangen.

De werking van de vicieuze cirkel is bijvoorbeeld - We maken het hem zo moeilijk en zo lastig mogelijk. We traineren de boel daar waar mogelijk, we sluiten alle deuren naar begrip, we bezuinigen tot vel over been, is hij door pure wilskracht door het uit zijn tenen te halen een stukje opgeschoten, we saboteren het meteen, is er hoop, we maken er een losse flodder van, is er een momentum, we zwijgen het dood --- we maken en laten hem in praktische zin volkomen vogelvrij.

Professionele hulp kan belangrijk zijn, maar die kan het zelden alleen en schiet vaak genoeg de plank mis, dus het is wel heel erg kort door de bocht om het daar volledig aan over te laten, daar de verantwoordelijkheid te leggen en de handen verder in onschuld te wassen.
Ook het journaal item geeft een goed voorbeeld van het falen van de professionals.

De gevoelstemperatuur.
De rollercoaster dat deze vicieuze cirkel is en vooralsnog ook zal blijven staat het niet toe achter de geraniums te gaan verpieteren, toch is dat wat het in praktische zin steeds weer doet.
Het vreet kolossaal veel tijd, aandacht en energie omdat je er helemaal alleen voor staat en daarbuiten blijft ontkenning en onderschatting door anderen eerder vaste regel dan uitzondering is.

Laat ik het voor wat het is dan had ik het schilderen al vele malen opgegeven. Nee, ik blijf zaaien en zoeken, maar het valt wel op een erg creativiteit onvriendelijke voedingsbodem.  Echter in het (kunnen) schilderen heeft ook altijd een belangrijk deel van de oplossing gezeten. Het is steeds van het begin af aan een combinatie van factoren geweest die het hem hadden kunnen doen. Een cocktail aan werkzame factoren die in gunstige zin te beïnvloeden zijn.
Borderline times van professor
Dirk de Wachter, zie ook de link
die ik op het speciale bord op
Pinterest plaatste.
Het begint bij erkenning van de problematiek, dat scheelt al een wereld en voelt al direct anders en verlengt het surplus aan eigen kracht.
Binnen de vier muren van een spreekkamer was die erkenning er al vrij snel in ruime zin, dit werd echter niet naar de buitenwereld die het aangaat gecommuniceerd, mijns inziens een kolossaal voorbeeld van in gebreken blijven wanneer het anders moet en het in hokjes denken van alles en iedereen inclusief de professionele hulp, het werd ineffectief daar de hoofdmoot een maatschappelijk probleem was, is en zal blijven. Dit niet benoemen is en blijft een groot gemis, is misschien zelfs wel een groot blijvend onrecht.
Zeker in deze borderline maatschappij, een maatschappij die alle tekenen van borderline lijkt te vertonen (nota bene door de professionele hulp aangedragen - Borderline times - prof. Dirk de Wachter).

Ik was het niet die het gisteren regelde dat men in het journaal over praten kwam te spreken, ik riep het ver daarvoor wel maar men legde het gemakzuchtig en weinig betrokken naast zich neer
.
Denkt men niet dan moet ik extra en ook voor de ander denken. Praten gaat men om hun moverende redenen uit de weg. Ooit dacht ik; 'Laat ik het dan wat meer laagdrempelig maken, laat ik het internet gebruiken, laat ik dan aan voorlichting doen!' ""Als mijn zusje om welke kut reden niet naar Dordrecht wil komen om eens goed te praten en het daarna pas aan mijn moeder uit te leggen dan zorgen we ervoor dat ze in eerste instantie niet eens de deur uit hoeft!''
Ooit zat er een zinnige gedachte achter, maar ook met het besef dat je je zo wel heel erg bloot moet geven.
Had het iets opgeleverd dan was de kosten baten afweging in het voordeel van de beoogde oplossing uitgevallen, nu werd het een negatief onderdeel binnen het mogelijk maken van het vicieuze cirkel mechanisme. Een hellend vlak, een neerwaartse spiraal, een middel erger dan de kwaal.

Vogelvrij zijn.
Dat vogelvrij zijn uit zich op vele meer of minder geraffineerde en vooral cynische vormen maar de hoofdlijn is dat een ieder kan de meest stomme streken uithalen, kan belangrijke acties verzuimen, kan liegen en kwaadspreken..... het werd en wordt hen niet nagedragen, het komt volledig voor de rekening van de vogelvrije die toch al zwak en kwetsbaar stond. Veel daarvan komt voort uit onwetendheid en gemakszucht en onwetendheid komt voort uit... niet communiceren en zeker niet op tijd communiceren!

Wordt verder vervolgd en ook verder onderbouwd, maar de hoofd boodschap, die al vanaf het prille begin doorklonk, staat.
Elk blog bericht is een magere afspiegeling  van een goed gesprek en eerder een noodzakelijk kwaad, een nood bij gebrek aan betere alternatieven.
Het hoofdverhaal moet zijn, en dat moet doorklinken, dat je hartstochtelijk graag wil kunnen leven!

Telefoon -  078 6145913

Er zijn voorwaarden nodig om tot een goede
ontplooiing te kunnen komen, het model van
de piramide van Maslow brengt dit helder
in beeld. Tijd moeten verspelen aan een zo-
veelste poging om dit uiteindelijk op de kaart
te krijgen helpt niet mee en vreet kostbare
tijd en energie. Het vreet ook creativiteit.
En nul op het reqest krijgen geeft zeker niet
het zo belangrijke gevoel van veiligheid.