zondag 28 mei 2017

Een schilder in Dordrecht (NL): Vicieuze cirkel, een Marshall- of Deltaplan had id...

Visie en vooruitziende blik.
Nu ik deze eind 2011 geplaatste pagina (zie pagina's, kolom rechts) nog eens in de hectiek van het overleven en vele berichten gewijd aan de Vicieuze Cirkel nog eens terug lees valt het me op hoe opbouwend deze open invitatie om er met mij iets aan te doen toch eigenlijk was.



De mensen aan wie ik mijn berichten richtte, hadden
geen sense of urgency. Dat is dan nog een understatement.
Hoe bescheiden toen ook de eerste verlangens waren terwijl het water altijd tot aan de neusgaten heeft gestaan.
De berichten die ik over de vicieuze cirkel schreef zijn ook een vicieuze cirkel geweest. Maar wat denkt u als deze oproep wel voldoende gehoor had gevonden, had ik er dan ook zoveel over geschreven? Reken maar van niet, maar een kat in het nauw moet nu eenmaal vreemde sprongen maken en niets is zo makkelijk en goedkoop om van de kantlijn commentaar te leveren en te denken het beter te weten.

In de kern zijn het ook steeds noodkreten.

Door de jaren heen heb ik steeds verwezen naar pagina's als de onderstaande. De Papendrecht groep, Herman Visser, Truusje Edwards, Bart van der Bom, Ad Teuns de avond dat hij luid uitsprak ''Dit gaat niet gebeuren,  Elisabeth. Wim Romijn die zo oerdom bleek en er zullen er meer zijn.....
Door ervaring wijzer geworden drukte ik daarbij ook iedereen op het hart, lukt het niet, snap je het niet, zijn er nadere vragen - aarzel niet mij te bellen, het mij te vragen, wil altijd nadere uitleg geven, uitleggen hoe ik zinnen bedoel...
Dat gebeurde gewoon niet, dat werd telkens weer hardnekkig en fataal verzuimd.
Iemand die chronisch tijd tekort komt door de vicieuze cirkel kan onmogelijk achter iedereen aanlopen, nalopen en wat dies meer........ en toch probeerde ik het.....

Men koos het steevast te negeren, er met een opvallend grote en meer dan duidelijke boog omheen te lopen ..... hoe wreed mag het zijn?

Om een beeld te zien hoef je vaak alleen maar niet weg te kijken.
Arnon Grunberg.

Lees nu alstublieft eerst eens (alsnog) onderstaande pagina.

Druk op de link om de pagina te lezen - Een schilder in Dordrecht (NL): Vicieuze cirkel, een Marshall- of Deltaplan had id...: December 2011 Over een plan de campagne dat in 2012 opgesteld en uitgevoerd zou moeten kunnen worden maar ik opperde november 2008 al tege...





maandag 22 mei 2017

''Peter, jij moet wel tot schilderen kunnen komen, dat is prioriteit één.''


Rond deze vicieuze cirkel is en was
duidelijk geen sense of urgency, maar
people that let (bad) things happen
met
alle kwalijke gevolgen van dien
en geen doorbraak van



.
''Het allerbelangrijkste is dat u tot schilderen komt!''  Dat zijn niet mijn woorden maar die van mijn psychologe.
Woorden van gelijke strekking die zij zowel vorige week als de week ervoor al resumerend nadrukkelijk uitsprak. De nood is hoog, dat hoef ik haar inmiddels niet meer uit te leggen.

Dat mijn psycholoog niet mijn advocaat is, is vreselijk jammer en jammerlijk onpraktisch, want een advocaat bij het gevecht tegen de vicieuze cirkel buiten de spreekkamer is nu net waar het al die jaren zo hemeltergend onpraktisch aan ontbreekt. Toch heb ik daar hard voor gevochten, sterk voor gepleit. Hier komt zoveel kortzichtigheid en domheid,cynisme en onrecht bij om de hoek kijken dat niemand dit in zijn eentje kan bolwerken en managen.

Noodkreten dringen niet door, worden geen bereik gegund.

Het bekende afschuiven van verantwoordelijkheden is een veel voorkomende slechte menselijke gewoonte, Dit gedrag vind en vond altijd, zonder er zichtbare moeite voor te hoeven doen, een verdedigende stem of zelfs een verdedigende meute, vooral omdat men zich makkelijker weet te verplaatsen in de beweegredenen er niet toe te doen dan in de veel positievere argumenten er wel toe te doen. Voor dit laatste, er wel toe doen, is veel meer visie en veel meer lef nodig want je moet je moet buiten de schijn veiligheid van de groep treden, de nek uitsteken. Hier wreekt het zich al meteen immens dat die advocaat, die opbouwende stem(men) nooit voor iedereen zichtbaar op het strijdtoneel was. Op het internet staat ter toelichting een duidelijk TED filmpje waar Derek Sivers dit voor een groot TED publiek duidelijk en met humor uitlegt. How to start a movement.


Nu klinkt het starten van een 'movement' wel erg ambitieus, al zou je de actie van GGZ Friesland tegen de hardnekkige schadelijke vooroordelen rond depressie wel degelijk als een oprechte poging kunnen beschouwen ons met ons allen in een gezondere richting te bewegen. Kom in beweging en leg de vinger op een zere plek en/of stop om te beginnen de onmenselijke uitsluiting. We weten zoveel meer nu, er is steeds voortschrijdend inzicht, bewezen door de wetenschap, wat valt er nu eigenlijk te verliezen? Dat het niet meer zwart wit is zoals vroeger?
Er zijn ontzettend veel mensen, in meerderheid vrouwen, die inmiddels weten dat er vele tinten grijs bestaan.

Niet psychiatriseren maar normaliseren.


 dat probleem is niet zo moeilijk te doorgronden maar kennelijk wel moeilijk te erkennen en juist dat gebrek aan erkenning is in wezen het fundament onder dat onnodig langdurige en daardoor steeds groter wordende probleem.
Het verziekte onvoorstelbaar veel en blijft dat, wanneer de negatieve spiraal niet wordt doorbroken, ook vandaag en morgen doen.

Ziet en erkend men het problematiek - noemt men het problematiek - dan is er een begin en misschien meteen een eerste vereiste om op verder te borduren - begrip en welwillendheid.
Tot op de dag van vandaag is er in extremis sprake van het zeer wrede schadelijke tegenovergestelde.



Onder tuinkabouters bestaat nu niet direct de visie dat je
een  sluipend sloop proces niet ongestoord zijn gang moet 
aten gaan en dat de weinige kansen die zich voordoen om er
eindelijk wat aan te kunnen doen niet onbenut voorbij
mag laten gaan, dat geld  nu juist voor een crisis
binnen de crisis.


A good crisis, wat is dat en is het nu echt zo schadelijk er een of meer te verspillen?
Begin november 2016 luidde ik
op een ongebruikelijke, enigszins
ludieke wijze de noodklokken van-
uit mijn door overmacht ontstane
ongewilde isolement.
(zie de berichten van toen)
Het antwoord op deze vraag is onomwonden ja, dat is buitengewoon schadelijk en de verzuimen toen zijn mede debet aan de onmogelijkheden nu.

Laat ik beginnen mezelf uit een ouder blog te herhalen; ''Een kat in het nauw maakt rare sprongen - maar eenmaal vanuit de positie en omstandigheden van de kat bezien zijn die sprongen misschien helemaal niet raar of vreemd.'' De kwaliteit dat te kunnen noemt men empathisch vermogen.
Dat van die kat slaat natuurlijk helemaal op mijn 'publieke' verschijnen op dit blog, Facebook, het internet.
Ooit is dat begonnen uit een praktische 'overlevingsgedachte' als men dan te bedonderd is uit zijn of haar luie stoel te komen om een keer goed te praten en/of de telefoon te pakken, misschien omdat men het 'eng' vindt, dan doe ik wel een hoop extra werk, terwijl ik al chronisch quallity time tekort kom, om onzin en feit van elkaar te scheiden, vooroordelen het mechanisme niet te laten bepalen en eindelijk dat maatschappelijke probleem, die crisis van 'de vicieuze cirkel' uit de wereld te helpen, zodat ik eindelijk weer kan gaan opbouwen.

Ik moet er noodgedwongen nog steeds over schrijven, dus het zal wel niet zo zijn gelopen als bedoeld, gewenst, verwacht, gedroomd, ja gehoopt.

De eerste week van mei heb ik aan de laatste twee berichten geschreven. Ik kwam er niet uit. Ik had alles al lang geschreven en daar ligt het niet aan. Men wil er niet aan.
Kassa - denkt de vicieuze cirkel.
Ik schrijf dit binnen in een groot onhandig isolement. Dus geen getuigen. Toch vindt de vicieuze cirkel plaats. Vraag het maar aan mijn tijdelijke psycholoog.
Daarom plaats ik het als onvoltooid document.

dinsdag 9 mei 2017

Wanneer je nog steeds moet knokken om in de positie te komen om eerst te overleven en dan pas je kunst te maken.

Eerst de 'etalage' aan De Vereniging 21 in Dordrecht veranderd.
Mijn psychologe vroeg'''Wat ga je nu doen?''  Dit is het eerste
antwoord.
Mensen lijken verleerd om een complimentje te geven of beleefd te reageren wanneer een ander ergens buitengewoon veel moeite voor heeft gedaan. 
Toen ik vanmiddag (4 mei) bij mijn psychologe zat (ja, het is nu mijn!) wachtte ik eerst de samenvatting van ons vorige gesprek af en na de nodige serieuze en nuttige uitwisseling daaromtrent, paste het erg goed in het geheel om haar eerst de complimenten te geven die zij verdiend en te herhalen wat ik er de afgelopen anderhalve week al over schreef.

''De vorige sessie (30 minuten) waren de meest intelligente en empathische minuten van de afgelopen tien jaar binnen de zo genoemde vicieuze cirkel problematiek.''

Mevrouw v. de W. werd er zelfs even onzeker van, schept dit niet te hoge verwachtingen, maar ik haastte me haar te verzekeren dat ik thuis al had bedacht dat het niet altijd van dat hoge empathische intelligente niveau kan zijn.

Niet afgemaakt bericht van kort na afgelopen donderdag nadat ik van mijn psychologe terugkwam. Hoe het leven en gevecht binnen een/deze vicieuze cirkel geleefd moet worden is extreem demotiverend. Dat verhaal van die complimentjes had natuurlijk een dubbele bodem/boodschap.


Gisteren ging ik nog op zoek naar duidelijke afbeeldingen
waarmee ik de crux van mijn verhaal duidelijker kan

maken. Tijdens het downloaden van deze afbeelding 
liep de laptop weer goed vast. Dat is het laatste waar je op
zit te wachten. Zeker wanneer je kunt navoelen waarom 
ik het al negen jaar over multiplcity heb wanneer ik aan
de hand van dit uitgangspunt van de film probeer duidelijk
te maken dat ik het in deze vicieuze cirkel situatie mense-
lijker wijs nooit alleen en zonder adequate middelen kan.

De crux is - om het adequaat aan te pakken moet je over-
al bij kunnen zijn om te sturen, te doen, te voorkomen, te
laten gebeuren, te woord te staan, te verzorgen, te duwen
te overleven, in stand te houden , te behoeden voor nog
meer of nog grotere rampen en die af te wenden, de
zwaartekracht trotseren, (want zulke krachten wachten
niet tot ineens elders het kwartje valt) en
tijd te overwinnen, mensen aan te zetten nu eens niet
de andere kant op te kijken, klappen op te vangen, voor-
lichting te geven, filosofische snaren te raken, visie te
prikkelen,, invloed  van mensen met een bord voor hun
kop minder schadelijk te laten doorwerken...............

En in die weerbarstige hectiek als kunstenaar nog
quallity time en Peter  te vinden  om te kunnen werken.
Vandaar dat ik onderstaande plaatjes zo vaak heb aan-
gewend  om het ook voor 'luie'mensen  hapklaar te maken
en volgens mijn psycholoog zijn de mensen lui.



Nadat ik dit onvoltooide bericht alsnog plaatste zag ik ineens weer een optie om een deel van het 'eeuwige verhaal'  en de
context van de gebruikte plaatjes te verduidelijken en met elkaar in verband te brengen. Daarom heb ik er nog het nodige onder het multiplicity plaatje toegevoegd.
Intelligente mensen kunnen hier al heel veel meer mee.
Nog steeds een surrogaat voor goede gesprekken maar vanwege de pure zeldzaamheid van echte gesprekken die er toe doen, en helemaal van op tijd gevoerde goede gesprekken die er toe doen lijkt me dit  toch nog beter dan niets.
Ik/men kan het
per slot van rekening als beschaafd(e) mens(en) in een niet zo beschaafde wereld niet afdwingen, dat wil ik ook niet.
Mijn Muze zij altijd - ''Graag of niet.''
Zij was een trotse vrouw.

''Iemand die zich altijd op zijn gemak voelt, en dus ook niet het ongemak van anderen aanvoelt, kan volstaan met botheid.'' 
citaat uit Arnon Grunberg - De troost van de slapstick. Essays.

Uit dezelfde koker; ''Om een beeld te zien hoef je vaak alleen maar niet weg te kijken.''

Ik schrijf dit natuurlijk niet zonder geldige en dringende redenen. Alleen al de oorzaak en de meer dan precaire omstandigheden waardoor ik dit nog steeds zo publiekelijk moet schrijven is al een meer dan legitieme droevige en spijtige reden.
Maar het is de laatste maanden weer zo omgeven door de beruchte 'domheid' van de vooroordelen en meningen, passiviteit richting de oplossing, gevaarlijke achterklap ten gunste van de intensivering van de last en als klap op de vuurpijl totaal geen oog hebben voor en dus ook geen rekening houden met - dat het nu weer helemaal nijpend en onbegonnen werk is geworden.

''Komt u nog wel tot uw schilderen?''

Goede en gerede to the point vraag van mijn psycholoog die niet als een betere stuurman aan wal reageerde maar eerst hele goede vragen stelde waar zij goede antwoorden op kreeg. Voor haar niet de kritiek op wat zo typerend is en rondom de vicieuze cirkel niet alleen eigen aan mannen is;

 ''De man, de man, hij ziet altoos meteen oplossingen, zonder eerst goed stil te staan bij het probleem.'' 

Uit Renate Dorrestein -  De Blokkade.

Op één van de twee borden  (mappen) op Pinterest die ik gedragen door visie vol stopte met relevante informatie over en rond fenomenen/problemen rond de vicieuze cirkel problematiek staat onder meer ook een link naar de trailer van de film Multiplicity, Joost Zwagerman bij DWDD. How to create a movement (Derek Sivers TED) De borderline maatschappij door Dirk de Wachter(meer dan interessant!) één bord (map) met meer dan tweehonderd pins en één met minder, meer de in mijn ogen meest zinvolle.
Pinterest  -  www.pinterest.com/petervanloon1


dinsdag 2 mei 2017

'Hij geeft ook nog voorlichting.'' Daar ligt het niet aan dat deze vicieuze cirkel nog bestaat en tegenwerkt.

Je kunt dagen besteden om goede voor-
lichting te schrijven en die o. a. op het
weblog publiceren maar als de doel-
groep alleen maar willekeurig op de
plaatjes op hun mobiel afgaat of nog
lastiger, geen vinger aan de pols houdt
en weer anderen Facebook en consorten
verketteren, en dus negeren, of 'onnozel'
zoals velen blijft gebruiken dan is, was

en blijft voorlichten vergeefse moeite en
hou je uiteindelijk alleen  imageschade
Wel steek je iedere keer dapper
de nek uit.
Daar betaal je steeds een te hoge prijs
voor waar geen winst op het gebied van
de bestrijding van de o zo schadelijke
vooroordelen tegenover staat, noodzake-
lijk en beoogd begrip blijft uit... echter
het schrikt de nietsvermoedende bij de
eerste kennismaking wel steeds weer af.
.De doelgroep blijft ondertussen doen of 
het niet bestaat en gaat vrij onnozel 
verder met dat schadelijke verkeerd
begrijpen en ontkennen, want dat
lijkt op her eerste gezicht  zoveel
makkelijker en veiliger. Vicieuze
cirkel versterkers in haar ware ernst.
De vele makkelijke vooroordelen
+ stigmatisering en wat dies meer

 zij (zwaartekracht!) doen de rest

Foto serie - The Death Of Conversation
van fotograaf Babycakes Romero.


.
"Komt u nog aan uw schilderen toe, en hoe ervaart u dat?'' Die rechtstreekse vraag stelde afgelopen maandag W, psychologe en praktijk ondersteuner bij mijn huisartsen collectief. Het was mijn derde bezoek en het werden de meest intelligente dertig minuten wisselwerking rond de vicieuze cirkel van de afgelopen tien jaar. Een verademing. W kan luisteren en W wist zich heel snel een beeld te vormen van wat er speelt en wat dat doet en - gezien de vraagstelling - wat het met de schilder, de scheppend kunstenaar doet.

Zij zegt niet ''Gaat u eerst maar eens in therapie!''
Dit deel ik niet zonder reden want dat werd me toen de nood hoog was door leken, medemensen zou je denken, op belangrijke momenten meerdere keren. ook weer dit jaar, voor de voeten geworpen, de ultieme kwetsende dooddoener.
Op de nood werd amper tot niet ingegaan wel kwam er een partij dooddoeners en algemeenheden daar lusten zelfs de honden geen brood van. Plus dat -  ''Gaat u eerst maar eens naar een dokter en laat je doorverwijzen''.  Alles 'goed bedoeld,' zullen we maar zeggen, dat begrijp ik, maar zo schadelijk, kort door de bocht en zo bedroevend contraproductief op het moment dat het water tot aan de lippen staat en alle plannen en inzet weer door vicieuze cirkel effecten worden gesaboteerd.

Lees voor ik met mijn eigen teksten verder ga dit stuk van de schrijfster Christianne Offermans dat op Chrisje verscheen en later ook op Joop onder de veelzeggende titel Liever een gebroken been dan een depressie.

''Veel onbegrip.''


''Er heerst veel onbegrip rondom psychische aandoeningen. Mensen weten zich er geen raad mee, of zij zijn bang dat ze 'aangestoken' c.q. meegesleurd worden. Sommige mensen kunnen zich oprecht niet inleven in hoe het is om depressief te zijn. Als je dat zelf nog nooit hebt meegemaakt, is het ook lastig om te begrijpen.
Depression, uit het originele stuk, toch wil ik me
beschermen tegen teveel nadruk op het begrip depressie
het is veel complexer, het is een barre vicieuze cirkel.
Maar er zijn wel heel veel raakvlakken en gelijk-
soortige neveneffecten o.a. samen met de verregaande
schadelijke vooroordelen en dito beeldvorming.
Niemand is standaard, ieder verhaal is weer uniek.
Laat eerst het herkenbare verhaal van Christianne
Offermans goed tot u doordringen, ervaringsdeskundigen

herkennen veel bij haar tekst..

Maar je kunt het allicht proberen. En als je het niet begrijpt, kun je er naar vragen. Je kunt uitleggen dat je het niet begrijpt. Vragen naar de gedachten en gevoelens van degene met een depressieve (of burn-out of angsten, etc.) Je kunt aangeven dat je niet goed weet wat je moet zeggen, als je merkt dat je zoekt naar troostende woorden en alleen maar cliché's kunt bedenken.

Iemand met een depressie krijgt zijn dag heus wel om, ook zonder vooroordelen. Vaak is iemand met een depressie of andere psychische klachten namelijk gewoon al heel dankbaar voor een luisterend oor, dankbaar dat je niet veroordeelt, blij met jouw poging tot begrip. Er ligt al genoeg druk op mensen om beter te worden. In de eerste plaats vanuit henzelf. Maar net als een gebroken been, kan een psychische aandoening veel tijd kosten om te herstellen.


Als iemand te snel weer allerlei dingen van zichzelf gaat vergen, is de kans op terugval groot. Als je beseft dat mensen met een burn-out of depressie soms al de grootste problemen hebben om zich te douchen, aan te kleden en te beginnen met hun dag, dan oordeel je misschien niet meer zo snel.


''Maar wat doe je dan eigenlijk, de hele dag maar thuis?''  is een veel gestelde maar helaas ook zeer veroordelende vraag. Iemand die in een depressie of burn-out zit, heeft vaak last van concentratieproblemen, geheugenproblemen, angst- of paniekaanvallen, ernstige neerslachtigheid en black-outs. Geloof me, daar krijg je de dag wel mee om.


Het taboe ligt bij onszelf.
Als bijna de helft van de Nederlanders wel eens psychische problemen heeft (gehad) is er altijd wel iemand in je buurt, of treft het jou zelf misschien zelfs eens.
Misschien ligt het taboe niet bij de huisartsen, de gezondheidszorg en ook niet bij de psycholoog, maar  moeten we het meer zoeken bij de directe omgeving van de zieke persoon én in hem of haar zelf.
Als men het niet aan de
buitenkant kan zien zoals
het voorbeeld met de ge-
broken ledematen, waar
haalt men dan de kennis
vandaan?
Achtergrondkennis geeft
minder kans op onbegrip

Want zolang we ons er voor blijven schamen, er voor weg blijven lopen of elkaar indirect verwijtende adviezen blijven geven, zeggen we eigenlijk met zijn allen; Een depressie kan niet, je moet je er voor schamen en zorgen dat je er zo snel mogelijk van af komt, anders vinden we er niets meer aan.


Door een andere houding richting de mensen met psychische klachten in je omgeving, kun je er voor hen misschien net dat verschil maken, net dat lichtpuntje zijn op hun dag. Wie weet misschien ben jij er zelf ooit ook erg blij mee als een ander dat voor jou doet.

Want dat is dan wél net als met een gebroken been; Je weet nooit wanneer het jou een keer overkomt.''

Tot zover het deel van het artikel van Christianne Offermans, in zijn geheel terug te lezen op JOOP@  die het weer van Chrisje overnamen.

Nieuwe inzichten, nieuwe aanpak.
Dit sluit ook met vele herkenbare raakvlakken aan op waar ik in mijn vorige bericht  over schreef naar aanleiding van een NOS Journaal item van 20 maart rond de aanpak binnen de schuldsanering waar steeds meer gemeenten toe (willen) overgaan op basis van uit Amerika overgewaaide nieuwe wetenschappelijke inzichten en hersenonderzoek.
Stress bij schuldsanering c.q. stress bij overleven en opnieuw opstaan bij armoede heeft grote impact op de hersenen. Stress is niet automatisch depressie, en niet kunnen is niet hetzelfde als niet willen et cetera.
Belangrijke correctie binnen de aanpak van 'verlichte' schuldsaneerders - Eerst de stress wegnemen! Mobility Mentoring heet het voor als u het zelf wilt onderzoeken.
Ik heb op Pinterest verschillende links naar lezenswaardige stof geplaatst net zoals ik dat ook op mijn timeline van Facebook plaatste - maar hier komt nu net het beschreven probleem in al zijn wrangheid om de hoek kijken. Het vond geen bereik, vastgeroeste slechte eigenschappen en opvattingen laten zich moeilijk verbeteren en groepsgedrag is linke soep.
Ik spreek uit zeer recente, uiterst schadelijke ervaring, en je staat machteloos tegenover zoveel vooringenomenheid, botte ontkenning en schaamteloos makkelijke projectering en slordige nalatige omgangsvormen.
Vertelde W. van de nijpende situatie
in mijn portemonnee en op de bank
Wel een dringende rede om de oorzaak
te bestrijden en te benoemen. en een
dringend signaal uit te zenden.

Rampendans van de (duivels)kunstenaar
 binnen de onveilige vicieuze cirkel


Nu kom ik nog eens terug op de vraagstelling van psycholoog W  - ''Komt u nog aan schilderen toe?''
We hadden het in de beperkte tijd ook over blokkades gehad, mijn project van aanpak december 2015 - eerste maanden 2016 - stoorzenders die averechts en factoren die wel degelijk werkten, geheel volgens mijn inzichten - de ramp van het verstoorde project op de schaal van acht jaar - de eenzame en dus ongelijke strijd nog iets van 'de boedel en verworvenheden'  te redden en de draad van het project weer op te pikken wat onvoorstelbaar, maar vooral onnodig traag ging.
Wist ik veel van blokkades bij stress bij gebrek aan middelen, aangetaste geheugens, alles dat rond Mobility Mentoring  wordt beschreven, alles dat Christianne Offermans beschrijft, wel van wat GGZ Friesland de tweede ziekte noemt - de schadelijke oorzaak en gevolg dans rond het beruchte stigma, de onzalige stigmatisering. De piramide van M vertelt het ook al zo lang en zo helder duidelijk.
Maar in het tijdperk van Trump maalt men steeds minder om feiten en volgt klakkeloos losgeslagen meningen met de minste schaamte.

Aan het eind van de lente bleek wel dat iedereen weer uitblonk in nalatigheid, dat er van het project niets over was gebleven en dat 'Ga'direct terug naar de gevangenis, ga niet langs af, u ontvangt geen.....?''
Hoe eenzaam dat was ........ maar dit soort eenzaam/ alleen is ook gewoon onvoorstelbaar onpraktisch, misschien zit daar nog wel de meeste frustratie - het is zo hemeltergend onpraktisch geweest - want dat andere eenzaam? Toen bijna (of helemaal) al mijn 'buren' met vakantie waren, was ik gevoelsmatig het minst alleen, maakte ik opeens weer grotere stappen op de ladder naar boven .... tot de techniek me weer in de steek liet en ik maanden moest wachten totdat ik Student aan huis kon bestellen, eindelijk anti-hooikoortspillen kon kopen.
Hoe arm kun je zijn dat je je eigen potentieel niet (nog niet bij benadering!) kunt benutten.



Bron GGZ Friesland - gedeelte uit het persbericht, hulpje ter ondersteuning en accentuering van het hier gevoerde betoog



Derek Sivers TED ''How to create a crowd.''  Mijn psycholoog van dienst W. wist meteen waar ik het over had toen ik bij mijn
eerste bezoek over dit principe, dit mechanisme sprak, Zelf zag ik het voor het eerst in gebet in de aflevering Broederschap
van de driedelige documentaire reeks Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap, nog steeds te vinden en te bekijken.
Plaatste zelfs een link van zowel het korte filmpje als de documentaire op Pinterest om het makkelijker voor u te maken.


Ik citeer ook nog eens uit Offermans ;''....Sommige mensen kunnen zich oprecht niet inleven in hoe het is om depressief (lees voor mijn verhaal eerst arm, geïsoleerd, de handen op de rug gebonden, vogelvrij, gestigmatiseerd, gevangen, soms somber, nachten wakker, wanhopig, zonder hoop, zonder vooruitzichten  ja ook een tikkelje depressief) te zijn. Als je dat zelf nooit hebt meegemaakt, is het ook lastig om te begrijpen.

Maar je kunt allicht proberen. En als je het niet begrijpt, kun je er naar vragen. Je kunt uitleggen dat je het niet begrijpt. Vragen naar de gedachten en gevoelens van degene met...... in die situatie....''

Men roept en (ver)oordeelt o zo makkelijk maar herroept nooit, zeker niet publiekelijk.

Wel of niet toevallig gaat het vandaag (29 04 2017) in Radar uitvoerig met vele ins en outs over de onverantwoord lange wachttijden binnen de geestelijke gezondheidszorg, wie heeft dan nog de brutaliteit zonder met de ogen te knipperen mensen in nood naar het hoofd te slingeren dat zij hulp moeten gaan zoeken. (Overal bedoelen zij, behalve bij henzelf, op dit moment op deze plaats,)

Bij mijn eerste bezoek aan psychologe W had ik een kopie bij me van het persbericht van GGZ Friesland, een hartenkreet verpakt in een persbericht van mensen uit de zorg, waaraan ik op dit blog meerdere keren refereerde. ''GGZ Friesland is het zat''  het vraagt aandacht voor in feite hetzelfde euvel waarbinnen volgens mijn vaste overtuiging veel van de 'onmogelijkheden' veroorzaakt door en binnen deze vicieuze cirkel. Er schuilt veel als verwoord in boven genoemd artikeldeel van Offermans.
De pest van het vooroordeel en de onherstelbare schade die het berokkende, berokkend en zonder gedragsverandering maar blijft berokkenen ondanks alle nieuwe inzichten onder weldenkende betrokkenen.

''Wat een 'patiënt' hij geeft ook nog zelf voorlichting!.''

Mijn huisarts riep al uit ''Wat een patiënt. hij geeft ook nog zelf voorlichting!'' die woorden uit respect en bewondering sprak mijn huisarts in zijn rol van jarenlange therapeut vanwege de gevolgen van de vicieuze cirkel. Ik noemde het zelf analyse light, want hij was geen analist maar een gepokt en gemazelde huisarts die noodgedwongen, vanwege zijn kort daarvoor ontstane visuele handicap, zijn normale huisartsenwerk niet meer kon doen. In deze rol kon hij veel betekenen. Hij nam de tijd.
Groot en doorslaggevend nadeel in dit persoonlijke verhaal - het bleef binnen de vier muren van de spreekkamer - afgesloten, geïsoleerd, terwijl het hier nu juist om iets gaat dat in de openbaarheid benoemd en uit de wereld geholpen moet worden. Waar de omgeving ook op aangesproken diend te worden. Het persbericht van GGZ Friesland, niet de teksten van een stigmatiserend huisartsenfoldertje c.q. patiënten wijzer die de omgeving hooguit raadpleegt. Daarin ligt veel te weinig de nadruk op niet in de steek laten als het even lastig te volgen schijnt. Schijnt! Lees het bedekte advies van Offermans. Praten, vragen, luisteren.
Mijn analist-light wees me op BORDERLINE TIMES  het boek van de Belgische Professor Dirk de Wachter en de media aandacht rond het verschijnen van dit bezorgde boek van een vooraanstaand psychiater. Mijn huisarts herkende mijn leken diagnose, leken verhaal in de diagnose van BORDERLINE TIMES van de Wachter terug.
Binnen de analyse light heb ik keer op keer gepleit voor vormen, creatieve vormen van openbaarheid.
Het was geen theekransje en zeker geen egotrip, het ging om het doel, niet om de vorm, niet om starre regels.

De vicieuze cirkel. weet in zijn verschijning en mechanisme keer op keer de zelfredzaamheid te saboteren en te bruskeren.

Dit is nu echt nog een understatement of om met de woorden van Mulish te spreken; ""In elk geval wist hij dat Onno altijd in de richting van de waarheid overdreef, en nooit er vandaan en dat hem werkelijk iets kwelde.''
Dit gaat ook volledig op voor mijn signalen vanuit het isolement, daarom herkende ik het ook meteen toen ik De Ontdekking van de Hemel van Mulisch zoveel maanden terug las. Dit artikel, net als vele voorgaande is o.a. ook weer een signaal. En versta het goed, weer geen egotrip maar een noodzakelijk kwaad, waar ik de tijd en energie ook nu veel liever in mijn schilderen had gestoken. Maar daar draait het steeds om - zo werkt dat niet!

Dat had de W van het begin heel snel in de gate. Na amper drie bezoekjes één intake waar 35 minuten voor stond, één volgend van twintig waar we absoluut nog niet wisten wat we aan elkaar hadden en hevig aan het aftasten waren en het derde waar ook weer twintig minuten stond maar waar zoveel zinnigs, zoveel ernst uitkwam dat het dit keer sterk mocht uitlopen, dit mocht niet door een regeltje worden onderbroken. Dat zou 'kapitaal vernietiging' zijn geweest.
In de vicieuze cirkel zit al genoeg 'kapitaal vernietiging.'

''Als je een spook negeert wordt het groter.''

Ik noemde het persbericht van GGZ Friesland, Het NOS Journaal item stress bij schuldsanering/nieuwe inzichten/aanpak, incident/thematiek cursisten. poort naar de buitenwereld, isolement, bittere armoede, dooddoeners, wegkijken, gezondheid en blessures, de behoefte piramide
van M., slecht slapen, domheid c.q. kortzichtigheid c.q. vrijwillige onwetendheid, onverschilligheid + tijdgeest.
Met al die informatie en het beeld van de pure paniek en machteloosheid toen ik de eerste keer na doorverwijzing van de huisarts - die ook een heel rijtje klachten had behandeld - kreet zorgmijder --------- oplettendheid van twee kanten, In een tijdsbestek van totaal anderhalf uur, kon zij zelf aangeven dat de problematiek van het schilderen pas in/op hogere treden van de piramide te 'behandelen' is.
Zelf stellen dat ik haar (vraagteken) helemaal niet nodig heb om beter keuzes te maken. (Dat was de insteek van de doorverwijzing van de huisarts, naar deze praktijkondersteuner.)

Hier had iemand misschien het of
een verschil kunnen maken.
Wat zijn drie sessies/gesprekken/uitwisseling, anderhalf uur concentratie en empathische intelligentie, oprechte wil en inzet nu als investering in begrip en juiste duiding op de schaal van een jaar, drie jaar, negen jaar, ja vijftien jaar vicieuze cirkel?

Doelgroep
Ik had het over een doelgroep. Wie of wat bedoel ik daar nu mee.Alle mensen die het gesprek op 'vakkundige'wijze uit de weg gingen, alle mensen die het goede gesprek bruut vanuit vooroordelen waarvan zij geen weet (wilden) hebben bruskeerden, iedereen die denkt dat empathie, inlevingsvermogen dat is wat de samenleving aan de oppervlakkige buitenkant leert c.q. (wel) voorschrijft, inleven begint met het eigen ego uitzetten en je te verplaatsen in de ander, met de werkelijkheid van de ander op het netvlies, doelgroep zij degenen die Peter van Loon een goed hart toedragen en graag Peter op zijn best willen zien, doelgroep zijn mensen die win win situaties weten te zien en benutten, zijn mensen die de juiste volgorde van handelen snappen, doelgroep zij mensen die snappen dat Peter echt al die tijd vogelvrij is...........

De waarschuwing was afkomstig van
een website tegen vooroordelen rond
depressie, de strekking van de
waarschuwing bleek niet overtrokken.
Dat zoiets kan bestaan is mensenwerk.
Ik verzond het  al in het begin met meer
voorlichting aan mijn familie want die 
gingen er bepaald  'ongelukkig' mee om
Om een wanhoopsdaad of ongeluk te
vermijden en mezelf te beschermen
moest ik uiteindelijk wel resoluut met
mijn familie breken, niet lichtvaardig
het ging me volstrekt niet makkelijk af.
Vergelijkbare stappen moest je in
vele varianten noodgedwongen
steeds weer opnieuw nemen.
Dat is mede de vicieuze cirkel,
neerwaartse beweging, ten voeten uit.
Ik kan nog een hele tijd doorgaan - doelgroep, dat was familie en aanhang, oude 'vrienden' en aanhang, oude supporters, alle passanten, je resterende omgeving met die gigantische oogkleppen die zoveel van Offermans en consorten zou kunnen opsteken .

Signalen, hartenkreten, noodkreten, cry for help/suppord, in talrijke berichten, ik schreef het al hiervoor, probeerde ik, minimaal het minste voor elkaar te krijgen, factoren aan te roepen die bijdragen hadden kunnen leveren de vicieuze cirkel te helpen doorbreken, vooral te helpen doorstaan
Offermans schrijft toch - ik herhaal;; ''Door een andere houding richting de mensen met psychische klachten in je omgeving, kun je voor hen misschien net dat verschil maken, net dat lichtpuntje zijn op hun dag. Wie weet misschien ben jij er zelf ooit ook erg blij mee als een ander dat voor jou doet. Want dat is dan wel als met een gebroken been; je weet nooit wanneer het jou een keer overkomt.''

''Wie zijn ogen sluit voor het verleden is blind voor de toekomst.''

Dit verhaal is niet volledig en toch alweer veel te lang, talrijke keren heb ik erover geschreven, verwezen naar mensen die er meer vanaf weten dan u of ik.
Ik ben een halve digibeet, een nieuw soort analfabeet.  Ik kan mijn gecrashte personal computer die nog steeds stuk is niet aan de praat krijgen, ik kan ook geen links in dit soort artikelen inbouwen wat veel gestroomlijnder zou zijn, veel beter zou werken, dus heb ik die maar als tussen oplossing op twee borden op Pinterest geplaatst. www.pinterest.com/petervanloon1

Daarnaast, met de labels rechts van alle berichten op deze pagina kunt u oudere berichten oproepen en er zijn er nog al wat die pogen de vicieuze cirkel te doorbreken. Vaak met het pistool op de borst, het water tot aan de lippen geschreven, steeds staat er ook wat Offermans hierboven aanraad, en ik heb het oorspronkelijk niet van haar.

Bij het afscheid verleden week maandag, we waren al sterk over tijd vroeg W. nog; ''Is er nog iets belangrijks voor u dat we zijn vergeten?''  Mijn antwoord; ''Binnen niet al te lange tijd ben ik zowel in mijn portemonnee als op de bank waar de vaste afschrijvingen plaats vinden volledig blut.  Maar ik probeer te bouwen aan, vechten voor!''  Zij weet inmiddels ook dankzij die anderhalf uur spreektijd dat ik nooit enige vorm van bijstand/uitkering heb genoten, als dat niet opereren op drijfzand is dan weet ik het niet meer.
Ja, dat ik niet kan schilderen is het allerergst. ''Ja, antwoordde M. ''met uw schilderijen komt uw inkomen en de rest volgt, maar die vicieuze cirkel..... dat is buitengewoon ernstig!''

Dat had met de goede wil, empathische visie er omheen, minder gehinderd door oude vooroordelen en foute aannames al lang doorbroken en anders gelopen kunnen zijn.

Bericht 50  'Deze vicieuze cirkel is een kraamkamer waar nieuwe rampen geboren worden' geeft een openhartige schildering van  de steeds genoemde vicieuze cirkel - Dit mede ter voorbereiding van een vergadering rond dit thema met drie cursisten - zij hadden er niets mee gedaan en dat is typerend, de vergadering werd een ramp, in plaats van een late vlucht voorwaarts, werd het geen lessen.
Bericht 52 - Het tuinieren, mijn tuin als metafoor bij de uitleg, vicieuze cirkel werd mede ingegeven als reactie op de genoemde traumatische vergadering en de hele voorgeschiedenis dat jaar 2015.

Pagina's  -  twee vaste pagina's (zie rechterkolom) behandelen al heel lang de vicieuze cirkel,
die van De vicieuze cirkel, een Marshall- Deltaplan had ideaal geweest om Peter er uit te helpen. Las het stuk net nog eens opnieuw, en de insteek, de strekking, het lijkt wel met voorspellende gaven geschreven, alle visie zit erin. Het werd genegeerd en/of over het hoofd gezien, dus niets mee gedaan.
En mensen maar gemakzuchtig roepen; ''Wat bedoel je, wat wil je eigenlijk?''
Offermans leert - men had het gewoon kunnen vragen.
De andere - In een kolkende stroom is het kwaad roeien, voorbeelden van ongelukkig acteren rond de vicieuze cirkel was/is een creatieve poging vanuit de positie gevangen binnen die vicieuze cirkel de vele bizarre ongelukkige, dooddoeners, van zelf sprekende mechanismen et cetera te noemen - de lezer vooral empathisch aan het denken te zetten.

Mobility Mentoring
Dit epistel leert dat het met de eerste pijler, familie en
vrienden al niet snor zat. Budgetten en ruimte voor de
volgende pijlers waren ver te zoeken, kansloos te
vinden, te veroveren. Vicieuze cirkel!


Leert het Mobility Mentoring concept nu anno 2017 niet juist dat men eerst de stress moet wegnemen omdat die ingrijpende dingen met de cliënt/patiënt/slachtoffer doet die zijn goed kunnen handelen sterk belemmert.
Is daar, weliswaar minder wetenschappelijk maar met empathie en zelfkennis, niet voortdurend door Peter voor gepleit en werd hij niet voor 'gek' verklaard?
De beste stuurlui staan aan wal, maar die snappen ook deze verzuchting uit Renate Dorrestein's DE BLOKKADE niet;  
''De man de man, hij ziet altoos meteen oplossingen, zonder eerst goed stil te staan bij het probleem.'' 

Telefoon 078 6145913
Facebook  facebook.com/petervanloondordrechtnl
Email  peter1959.2009@hotmail.com



Dit is de passage uit het persbericht van GGZ Friesland dat
ik als problematiek het meest herkende en dat naadloos op deze
vicieuze cirkel situatie slaat. GGZ Friesland is/was het zat
Mag ik dat ook a.u.b. zijn zonder  weer een etiket dat mis-
plaatst is opgeplakt te krijgen?  Dat fout en misplaatst
wegzetten van anderen werkt een oplossing en/of verbetering
alleen maar weer extra langer tegen?

Hieronder het hele persbericht dat ik ook bij het eerste
bezoek aan psychologe van dienst, W, te lezen gaf.