donderdag 7 december 2017

Van de regen in de drup, van de wal in de sloot.

De vicieuze cirkel doorbreken, kijkt men rechts in de kolom bij de labels dan staat het er duidelijk tussen, bedoeld om het zoeken en nalezen op het blog te vergemakkelijken. Duidelijk blijkt dat ik er veel over schreef (lees noodgedwongen moest schrijven) steeds weer probeerde het nog beter uit te leggen, beter te verwoorden.

In het begin en onderweg ben je geen ervaringsdeskundige, je weet met je gezond verstand eenvoudigweg niet wat je overkomt. Nu durf ik mezelf al geruime tijd die kwalificatie van ervaringsdeskundige wel te geven. Maar luistert men ook naar die deskundigheid, die ervaring waaruit lessen getrokken kunnen worden of volgt men het met meer aandacht op de voet zodat men erover kan meepraten die bizarre wrede vicieuze cirkel, ruggesteun, begrip en warmte als getuige kan verlenen?
Nee men kijkt vooral angstvallig of lui weg. Toch....

Een waarheid waarop weinig valt af te dingen.

Men doet en denkt het tegenovergestelde, negeren.

Tussen wal en schip
Belangrijk te constateren dat je al die tijd in een positie tussen wal en schip vertoeft, moeilijk te labelen, nog moeilijker  wanneer 'men' je onderweg wel altijd van een label voorziet, je in een hokje stopt. Een hokje waarin je niet of zelden thuis hoort, maar wel een labeling met voor de persoon grote, ernstige gevolgen. Want men, de maatschappij oordeelt en handelt naar die labels, stigmatiseert en discrimineert naar de beeldvorming. 'Het zal vanzelf wel een keertje verdwijnen'
Maar een vaak door mij geciteerd Groenlands gezegde, waarschijnlijk ook door ervaring ontstaan zegt juist

'Als je een spook negeert wordt het groter.'

Over stigmatisering, discriminering, destigmatiseren schreef ik niet voor niets in mijn voorgaande bericht, voor mij van groot belang, maar ook dat was weer aan dovemansoren gericht. Men hecht kennelijk aan het vooroordeel, is vooral niet geïnteresseerd, onverschillig, afwezig, misschien dom en vooral kortzichtig. Uit domheid en onwetendheid komt de meeste ellende op deze aardbol voort, en door gebrek aan communicatie.

Daar hamer ik in alle gesprekken, in alle stukken op, men communiceerde niet wanneer men dat beter wel moest doen, men ging willens en wetens het gesprek, de dialoog nukkig uit de weg terwijl men dit nu juist voor de helderheid niet moet en niet moest doen.
'Het zal wel dood bloeden' 'Hij moet zich maar laten helpen door een professional, zich pillen voor laten schrijven, bij de overheid aankloppen... Ons er niet mee vervelen, ons niet in verlegenheid brengen'
In zulke teksten zit een wagonlading vooroordeel, stigmatisering, foute labelling... maar ook een te gemakzuchtig afschuiven.
Als je in werkelijkheid moeilijk in één van die hokjes past dan valt men tussen de wal en het schip, wordt van het kastje naar de muur gestuurd, valt van de regen in de drup, van de wal in de sloot, is vogelvrij, bijna rechteloos.
Want al dat schadelijke stigmatiseren.... wat zeggen de deskundigen?


Bron - persbericht GGZ Friesland.


Weer moeilijk in een hokje te stoppen, dan maar onder de
psychische beperkingen, daar komt een organisatie als het GGZ tenminste nog voor
hen met zo'n onderschat en taai probleem op, maar gestigmatiseerd, overbelast, kansarm,
genegeerd, geïsoleerd, geremd, geblokkeerd, arm?


Armoedestress, voorkomen van schuldenstress, schuldenstress?
Mobility Mentoring - nieuwe wetenschappelijke inzichten,
nieuwe effectievere aanpak? Dordt plukt nog van de kale kip.
Alles mede veroorzaakt door de vicieuze cirkel (s), stigmatisering et cetera.



Op één van mijn vier pagina's, over dat tegen de stroom in, staat al van minimaal eind 2010 af een creatieve poging de vooroordelen rond... ja, hoe moest je het noemen? .... de ervaringspersoon sprak en zocht verbetering, begrip, steun....... Maar wat daar staat Dat beschrijft 'De Tweede Ziekte'  de gevolgen, de mechanieken, ervaring. Het werd weggehoond maar toch vooral genegeerd en niet opgemerkt. Dat er geen enkele tekst of opmerking bij staat zegt wel bekeken alles tot veel. Alles over het negeren, het isolement.
Het is wel een creatieve poging zelf iets aan de misvattingen die schaden te doen, het zelf op de kaart te zetten. De vicieuze cirkel jaren staan bol van de zelfredzaamheid, als men het maar wil zien - men zag of wilde het tegenovergestelde zien. 'Laat je helpen idioot" 'Val ons er niet mee lastig' 'Ben je boos op mij, waarom ben je boos op mij?' 'Dan had je dit of dat maar niet moeten.... doen, zo publiek!'


Failliet van veel, ook de menselijkheid
zorg, solidariteit, betrokkenheid,
weest verschillig, niet onverschillig


Marshall- of Deltaplan
Een andere pagina heeft het over een Marshall- of Deltaplan...  het begint met te pleiten voor de 'kleine dingen' die al een verschil kunnen maken. Visie - het wordt en werd genegeerd.
Toch kwam er in het item. over de nieuwe aanpak bij schuldsanering in het NOSjournaal een zin voor - slimme aanpak scheelt geld, scheelt kosten levert per saldo meer op... Mobility Mentoring.'

"Het beeld dat veel mensen niet gemotiveerd zijn, verschiet van kleur als je de invloed van stress erkent."
Nadja Jungmann, lector Schuld & Incasso

Citaat uit artikel van Bart Kamphuis Amerikaanse armoede bestrijding rukt op in Nederland 20-03-2017
Hersenonderzoek toont aan: armoede veroorzaakt een zware emotionele en cognitieve last. Die last verstoort de bedrading in het brein, waardoor chronische stress ontstaat. De stress tast het vermogen aan om problemen doelmatig aan te pakken, prioriteiten te stellen en impulsen te controleren.

Door de stress wordt het moeilijker om plannen te maken en om de langetermijndoelen te behalen. Kortom: juist de vaardigheden die je nodig hebt om uit de armoede te geraken, verminderen aanzienlijk door de stress die wordt veroorzaakt door armoede.


Tot? Ziet men nu de taak? Je kunt het niet alleen aan
de maatschappij overlaten wanneer stigmatisering ook
zo sterk (mede) een maatschappelijk probleem blijft
.
Opmerking van Peter van Loon: onzekere factoren, chronisch gebrek aan middelen en tijd, gebrek aan effectieve medewerking, isolement en meer van dies belemmeren een effectieve strijdvaardigheid terwijl de visie en vechtlust er bij ondergetekende wel al die tijd is en was. Volgens een psycholoog die ik dit voorjaar wel degelijk raadpleegde werd zijzelf zelfs nederig en bescheiden afgezet ten opzichte van wat ondergetekende er wel niet allemaal voor doet en deed. ''Hoe kan ik hier nog iets aan toevoegen, u heeft het zelf zo goed op een rijtje!??''  U moet aan het schilderen kunnen komen, alleen daar ligt de oplossing, misschien kan ik daar een rol spelen.'' zie ook vooral de berichten in het voorjaar.
Maar ook zij verdienen geld aan andermans ellende, zij steken (staken?)  niet hun nek uit. Tot????


Tussen wal en schip, lastig manoeuvreren, ga er maar aan staan, in die positie beweegt het schip steeds verder van de wal af.



Zonder getuigen ziet men dit
niet eens, werkt men het ge-
vecht om vooral 'sterk' te blij-
ven zwaar tegen. Getuige
per smartphone = armoede
Men ziet teveel van essentieel
belang onnozel over het hoofd
=
zeker geen vinger aan de pols
Ik heb al die tijd geen boodschap aan de methode gehad maar aan de effectiviteit van het geheel want de nood was hoog, er stond teveel op het spel. De jaren die het kostte bewijzen het op een wrange manier.
Wat heeft het voor zin in de spreekkamer je gelijk te vinden (het is eerst en vooral een maatschappelijk probleem, geen psychologisch, maar natuurlijk raakt het u en bent u niet onkwetsbaar, integendeel), maar dat daarbuiten het gedrag van de omgeving door (vrijwillige) onwetendheid, hardnekkige vooroordelen, gedachteloze napraat van het kwaad, stigmatiseringsfactoren bepaald blijft? Als er daarbuiten geen rechten zijn, mede omdat iemand niet in een hokje valt te passen, dus geen loket of achterban, dus blijvend alle stress van het krachtenveld als beschreven moet .... overleven.
Terwijl men de met uiterste krachten geleverde prestatie(s) volledig over het hoofd ziet, mist en/of negeert, kleineert.

Vogelvrij
''De man de man hij ziet altoos meteen oplossingen, zonder eerst goed stil te staan bij het probleem''



Chicken in a basket komt van de kok uit
de Muppetshow en werd 
door een goed be-
doelende, (dat zeker!) verschillende keren 
gedropt toen ik behoorlijk ontredderd verslag
deed van schadelijk ervaringen met anderen,

over houding en gedrag dat rond de vicieuze
cirkel zo alom en typerend is en het daarmee
ook zo schrijnend ,hardnekkig en taai maakt.

Zeer zeker goed bedoeld, maar onderwijl 
geven zulke herkenbare reacties gekoppeld aan
meer ervaringen dat men de problematiek van
de vicieuze cirkel niet voldoende serieus neemt,
en daarmee niet bijdraagt aan de rol die men 
in het begin voorspiegelde te willen vervullen.
Het is in de orde van het onderstaande waar
experts keer op keer op hameren vooral niet te
doen omdat dit juist een averechts effect heeft




Gezien alle teksten voorafgaand aan deze tekst is het probleem toch meer en meer benoemd, samengevat en gekarakteriseerd als 'De Vicieuze Cirkel (s)'  Het is een krachtenveld aan vicieuze cirkels, neerwaartse spiraal beweging, oorzaak en gevolg modellen.
Het hierboven in rood geschreven citaat heb ik uit Renate Dorresteins boek De Blokkade opgetekend en al vaak gebruikt. Het kwartje viel nooit elders in samenhang met de problematiek. Dat had en heeft verstrekkende gevolgen gehad want hoe kun je een probleem oplossen als je verzuimt, ja, zelfs weigert stil te staan bij het probleem. sterker nog, het probleem negeert, bagatelliseert afdoet met, oude koeien uit de sloot halen, of bij melding van het probleem het afdoet met trek het je niet aan, chicken in a basket.
Dat wat de vicieuze cirkel maakt - daar moet ik me niets van aantrekken? Alsof de potentiële en echte crediteurs daar enige boodschap aan blijken te hebben, en het als verzachtende uitzonderingsomstandigheden begrijpen en aanvaarden? Alsof de domme ineens over één nacht begrijpende wordt.
De geest en visie van Mobility Mentoring en destigmatisering is nog maar sporadisch in de top doorgedrongen, boetes op schuld worden nog steeds gestapeld, het paard wordt nog steeds achter de wagen gespannen.

Dat wat ook volgens de psycholoog van het afgelopen voorjaar, uiteindelijk de redding moet/kan brengen, de schilderkunst, wordt telkens weer onmogelijk gemaakt door - niet luisteren, vage beloften in het begin - verzwijgen wat aangeklaagd moest worden, negeren van suggesties vanuit visie, het meerdere keren verspillen van 'a good crisis', blind blijven voor het eigen stigmatiseren, een eigen ambtelijke vorm van tunnelvisie, blind zijn voor wat er achter de schermen speelt, daar verzuimen vinger aan de pols te houden, zich verschansen achter druk druk, falen met de eigen route maar zelf niet op de blaren hoeven zitten, onderdeel worden van het probleem in plaats van onderdeel van de oplossing. Nog steeds niet door hebben wat er nu aan de hand is, wat er nu speelt. Ik noemde het onmenselijk - de reactie was het niet.

Derek Sivers bij #TED.
How to create a momentum, over
leiders en volgers, het voorbeeld geven




Slecht luisteren.
Nu is niet (meer) goed naar elkaar luisteren één van de bekende problemen van de huidige maatschappij.
Dat fenomeen kon ook nog wel bij de stapeling van het krachtenveld binnen de problematiek.
Ontkenning en niet luisteren en het ook nog beter denken te weten, ''Hij/zij ziet altoos meteen oplossingen.....
Je kunt om de eigen visie te ondersteunen aanvoeren wat wetenschappers en weldenkenden ons leren; ''Een probleem zien en erkennen is het begin van de oplossing''  Negeert men dit keer op keer ondanks uitgebreide uitleg, dan pikt men de hint niet op, blijft in praktische zin halfhartig, in gebreke. In plaats van een J'Accuse, a là Emile Zola een oorverdovende stilte, het uitblijven van de zetten waarvoor gepleit, zelfs gebedeld was, met het voorbeeld van het Derek Sivers - How to make a momentum - als inspirerend en leerzaam voorbeeld.

Ervaringsdeskundige
Men kan de ervaring van deskundigen natuurlijk negeren, het beter menen te weten, maar spreek je nu over deskundigheid dankzij opleiding en grondig onderzoek of deskundigheid uit vele jaren keiharde praktijk, door schade en schande misschien wel wijzer geworden.....? Moet men dat dan steevast in de wind slaan?
De communicatie - beter - het gebrek aan communicatie - het uit de weg gaan van - niet luisteren en dus niet opvolgen van een met nadruk keer op keer gegeven advies.

''Snap je iets niet, schroom dan niet te bellen, ik vind het niet stom, ik heb het liever zo dan dat wat de ervaring leerde, dat er door slechte communicatie misverstanden komen, zaken niet lukken, allerlei dingen onnodig misgaan, afstand ontstaat''



Juist hier wreekt zich de oppervlakkig-
heid van het teveel op de smartphone
rekenen. Het is een onbetrouwbare ra-
dar, men mist wat onder de radar blijft.

Deze fotoserie van Bucake Romero heeft
niet voor niets de titel
Death of conversation.

Waarom bellen, de mondelinge uitwisseling? Ten eerste ik ben zelf een halve digibeet, toets met
één vinger, slechte bril. Het gaat langzaam, kost veel onmisbare kostbare tijd die juist elders al zo node wordt gemist. Ja, ik ben eerder iemand uit de vroeg twintigste eeuw dan iemand met alle digitale vaardigheden en bereiken van het nu. (Dat heeft ook met de armoede en het isolement binnen de vicieuze cirkel te maken) Maar met de stem komt ook de klank, hoor je snel of iemand iets verkeerd verstaat.... kortom veel betere interactie- effectiviteit. Als er zo weinig middelen en kansen zijn als normaal wordt het onnodig verspillen spijtiger.
De stem is ook gewoon menselijker daar waar menselijkheid juist 'fout' wordt vermeden.
De 'opgejaagde' dodelijk vermoeide, want overbelaste,  kwetsbare binnen de vicieuze cirkel, voelt zich als behandeld als een melaatse, en gezien de traumatische ervaringen met de gevolgen... klapt dicht, blokkeert in situaties waarin blijkt dat iemand die beweert het goed te menen, slordig lak heeft aan de zorg voor de ander om de ander. Bij die iemand hoort een naam. Die hou ik voor mezelf. In het verleden hoorden er ook namen bij, daarvoor geld hetzelfde. Hardleers, onwillig, onzorgvuldig.

Onmenselijk, daaruit mag begrepen worden dat de emmer overloopt, onbeschaafd - dat die ver te zoeken is - onrechtvaardig - wanneer men niet in de hokjes past men zelden ergens goed terecht kan. Vecht men zich dan tegen de klippen op naar kleine en grote wondertjes naar dappere vormen van zelfredzaamheid en die winst wordt door gebrek aan visie en zorg vernietigd verspeeld, terug naar af gejaagd, nee erger naar failliet - vogelvrij...
Het gaat hier om de strekking, niet om de exacte inhoud
Een kunstenaar werkt met beelden, suggestie, prikkeling


Dan is hardnekkige onnadenkendheid er een paar druppels teveel aan.
Dan vecht men nog steeds door - want dit is iedere keer een klus - ook nog  onder de ongunstigste omstandigheden die krachten en aandacht vreet, maar ik heb het wel weer opgebracht.
Het staat er. Is het volledig? Nee, natuurlijk niet.... dat kan ook niet digitaal. Lees wat ik signaleer.

En natuurlijk staat er behalve heel veel tekst en uitleg ook steeds gewoon HELP ik red het niet alleen tegen de bierkaai. Moet bij kunnen komen, stabiliseren zoals men dat bij Mobility Mentoring aanraad.










Telefoon 078 6145913

Natuurlijk geef ik graag mijn lessen, al maanden had ik naar nog meer lessen begin 2018 toe willen werken, toe moeten werken en maak ik niets liever dan de potentie en vele ideeën op schilder gebied waar, potentie die er zit maar geen schijn van kans krijgt, potentie waar ik jaren terug al reëel aan rook. Bijvoorbeeld een ruim jaar geleden, dat werd door de vogelvrije, onbeschermde status volledig gesaboteerd, van kwaad naar erger getorpedeerd. van de regen in de drup, van de wal in de sloot, afschuif cultuur pur sang ontmoetend. Ambtenarij aan het roer in plaats van visie en de wil en middelen, ook gelegenheid, er eindelijk een halt aan te roepen.
De nood, het drama staat in de HELP blogs van toen in die van dit jaar, zo terug te scrollen.

Op wat je niet hebt opgebouwd kun je niet terugvallen.
Tussen de wal en het schip
hoe maak je het begrijpelijk?
Verwante voorbeelden.


Dat is een duidelijke rode draad in de vicieuze cirkel onmacht, waar kwam men vandaan - de eerste zeven magere jaren inclusief de geschiedenis en taken met mijn Muze, Tikky Buytink, haar overlijden 8 juli 2008 en dan is er geen vangnet, mager begrip en/of aandacht van de 'oude wereld' en het begin plus de noodzaak instrumenten te vinden waarmee ik mezelf vooruit kon helpen.
Toen was het stigmatiseren en daarmee het grote onbegrip al in volle hevigheid aan het uit- en doorwerken.
Dan begon ook nog eens de economische crisis. Zonder vangnet maar wel met een altijd eisende overheid.......... Weinig kans tot nieuw opbouwen, het werd en bleef vooral constant bezuinigen op niks trachten schade te beperken, schulden te voorkomen, het ging van de regen in de drup.
Grotendeels buiten de maatschappij, moeizame tot geen toegang tot dat wat voor een ander zo vanzelfsprekend is dat zij niet kunnen bevroeden dat je ook voor goed gedrag kan worden afgestraft.





dinsdag 28 november 2017

De kunstenaar wil schilderen, fijn les geven, de vicieuze cirkel(s) verstiert het.

Buiten de lessen die ik wekelijks geef
is er ook de overlevingsstrijd binnen,

of van wegen het vaak genoemde en 
beschreven vicieuze cirkel krachtenveld.
Onwetendheid en vooroordelen
zijn mede oorzaak en gevolg
factoren die het de vicieuze cirkel zo
ongelooflijk makkelijk maken.
Er zit en zat niets anders op dan zelf
ook hier grote inspanningen te leveren
om de gevolgen van vooroordelen die
voortkomen uit onwetendheid met
feiten en kennis op de aandachts kaart
te krijgen. Dat lukte me tot nu toe niet.

Nu zien steeds meer hulpverleners dit
de laatste tijd ook als één van hun taken.
Daar ontbrak het schromelijk aan heb
ik tot grote schade moeten ondervinden
zelfs nadat  instituten als het acht uur
journaal daar goede aandacht aan
besteedden en ik daar naar verwees.
Nieuwe aanpak zus, nieuwe aanpak zo,
op basis van nieuwe wetenschappelijke
inzichten. Voorbeeld, Mobility Mentoring.
Duiding + benoeming armoedestress
schuldenstress, blokkeren bij stress.
De aantoonbare uitwerking van stress

op de werking van het brein.
Stress blokkeert, onzekerheid doet
dat ook ruimschoots.

Nu zou ik druk bezig moeten zijn met het vooruitkijken naar en organiseren van de nieuwe lessen reeksen die na de kerstvakantie begin januari 2018 weer van start moeten gaan. De gevolgen van de vicieuze cirkel liggen alweer dwars, die zijn wreed en onverbiddelijk.
Toch lukte het om de afgelopen maanden lessen van niveau te geven en gingen de cursisten vaak met verrassende resultaten naar huis.

Citaat van Mary: 'Als je het net zo goed uitlegt als je altijd doet wordt het weer een leuke les. Ik ben er nu al klaar voor.' Mary plaatste deze opmerking onder een Facebookbericht dat ik n.a.v. de komende les op vrijdag plaatste. Dan gaan we met het paletmes in de weer met als voorbeeld de Italiaanse schilder Nicola Simbari.

Slim benutten.
Het benutten van dit soort positieve getuigenissen van cursisten is iets van herhaling en de lange adem daarom gold hiervoor hoe vroeger er mee begonnen, hoe meer kans op resultaat. Zeker wanneer je zoals nu weer vanuit dat ongewenste isolement over de vicieuze cirkel moet blijven publiceren. Ik hoor al heel lang zeer positieve geluiden over mijn lessen en de entourage/sfeer voorbij komen, ik vraag ook al heel lang om dit dan ook op mijn Facebookpagina met de buitenwereld te delen zodat die o zo belangrijke andere kant van de medaille ook eerlijk in beeld komt. Het kwartje wilde jaar na jaar om uiteenlopende redenen maar niet vallen en de goede wil ontbrak door gebrek aan kennis van/bij de achtergronden. Wat een verspilling van kostbare, onvervangbare en onmisbare tijd, terwijl het relatief toch een kleine moeite is en was en het uiteindelijk alleen maar win win effecten had opgeleverd.

Mensen kun je niet dwingen, maar een goed voorbeeld doet vaak volgen.
Mary & Trudy zagen
deze kleine aquarel eerst
op Facebook en later op
les, daar konden ze het zelfs
met lijst en al oppakken en
hun enthousiasme delen.
Mary en anderen, daar ben ik van overtuigd,  hadden al eerder positief gehandeld en er waren meteen aanmerkelijk minder misverstanden geweest als er vroeger in het seizoen al verontwaardigd en duidelijk zichtbaar over de noodzaak de vicieuze cirkel aan de kaak te stellen, op de kaart te krijgen en te doorbreken was gedeeld. Ik had minder zichtbaar en vernederend hoeven 'bedelen'. Minder schade qua beeldvorming hoeven leiden, minder voer voor de vicieuze cirkel.

'De tweede ziekte.'
In mijn meeste berichten over de vicieuze cirkel op dit blog haal ik GGZ Friesland aan die jaren geleden al sprak over de enorme schadelijke uitwerking en gevolgen van vooroordelen en stigmatisering rond psychische aandoeningen, vaak erger en ingrijpender dan de oorspronkelijke problematiek. De Tweede Ziekte noemen zij/men het wel.
Die Tweede Ziekte speelt een enorm kwalijke rol binnen dit/mijn model van een vicieuze cirkel.
Je hoeft er namelijk niet 'depressief' voor te zijn om door de buitenwereld als zodanig behandeld en niet serieus genomen te worden. Overspannenheid, stress, overbelasting - daar gaan vaak uitingen en symptomen mee gepaard die oppervlakkig lijken op, maar vaak eerder een geval voor begrip en/of de huisarts dan voor een psycholoog en antidepressiva.

persbericht GGZ
Friesland 2014
GGZ Friesland, persbericht 2014.
Maar volgens het toenmalige persbericht dat GGZ Friesland deed uitgaan doet het psychiatrisch stigma, De Tweede Ziekte, dat mensen ongewild moeten dragen meer kwaad, werpt het meer belemmeringen op dan de 'aandoening' zelf.
Ik citeer: Uit onderzoek blijkt dat vooroordelen het moeilijker maken om werk te vinden en te behouden, toegang te krijgen tot voorzieningen, woonruimte te vinden en relaties aan te gaan. Dit kan ernstige psychologische gevolgen hebben, een terugval in de hand werken en de bestaande gezondheidsproblemen verergeren. Stigmatisering en discriminatie belemmeren de maatschappelijke integratie en rehabilitatie van mensen met psychische beperkingen.
Isolement en mijdingsgedrag (van twee kanten!) zijn mede het gevolg ervan.

Mobility Mentoring.
Al die jaren moest ik het met de modellen van de behoeften piramide van Maslov doen om veel (overigens vergeefs) uit te leggen maar begin dit jaar was er ineens in de pers dat item over een nieuwe aanpak bij schuldsanering - Amerikaanse armoedebestrijding rukt op in Nederland - zeer goed uitgelegd zelfs in het achtuurjournaal. Mobility Mentoring.



Overlevingspraktijk binnen
 in deze vicieuze cirkel, hoe
leg je dat uit aan de onwe-
tende. Eerst gebruikte ik het
beeld van de duivelskunste-
naar die al die bordjes op
een stokje bewegende moet
houden, er mag er niet een
vallen, dan is de act mislukt.
De cartoon met de bommen is
nog veel meer toepasselijk.
Jongleren om rampen met
tijdbommen te voorkomen.

Een voorbeeld om het vernederende
traject van de schuldsanering

te vermijden.
Dat slokt veel van de aandacht op,
geeft continue heel veel stress







Stress.
Stress, of het nu gewoon stress, armoedestress of schuldenstress heet volgens Emeritus hoogleraar Gezondheidszorg Ivan Wolffers is de combinatie armoede en stress: een tijdbom. (hoe verziend was ik met mijn cartoon?)

Hersenonderzoek toont aan: armoede veroorzaakt een zware en cognitieve last. Die last verstoort de bedrading in het brein, waardoor chronische stress ontstaat. De stress (onzekerheden en het gebrek aan middelen/opties P.) tast het vermogen aan om problemen doelmatig aan te pakken, prioriteiten te (kunnen P.) stellen en impulsen (P.?) te controleren.

Stress is slecht voor je.
Citaat: Door langdurige stress wordt het hele lichaam op actie en overleven gezet en met name gehouden. hierdoor vindt verminderd rust en herstel plaats en bouwt het lichaam allerlei tekorten en achterstanden op.
Zodra het systeem dan wel rust krijgt en van de actie-stand naar de herstel-stand gaat komen de tekorten aan het licht. Hierdoor is de weerstand verlaagd en is het lichaam dus ook bevattelijker voor virussen en bacteriën. Daarnaast worden alle achterstanden weggewerkt dat zich kan uiten in o.a. vermoeidheid en verminderde energie, zowel fysiek als mentaal.
De andere kant is: bij mensen die stress hebben en hierdoor tekorten en achterstanden oplopen, deze zodanig zijn dat ze tijdens een stressvolle periode al ziek worden. Einde citaat.

Deze factoren, in meer of mindere mate, de beschreven gevolgen van de 'De Tweede Ziekte' vooroordelen over hoe kunstenaars in elkaar steken - totaal geen of bitter weinig vinger aan de pols - niet communiceren, de signalen negeren, de werking van een vicieuze cirkel.........

Tien dagen geleden - Peter vecht, Peter werkt voor zijn cursisten, ziet een Tweet voorbij komen van Samen Sterk Zonder Stigma. 'Psychiater ziet het als zijn taak destigmatisering te bevorderen'' en bij doorzoeken op het nieuwe zoekwoord destigmatisering. Martijn Kole: 'De urgentie van het thema is hoog, we krijgen niet goed grip op stigma in de psychiatrie. Daarom heeft het onderwerp permanent aandacht nodig.'


Hoe vaak plaatste ik deze vorm van
porren al, samen met het smekende
broertje?



Integratie en rehabilitatie.
Daarover spreekt GGZ Friesland in 2014 - maatschappelijke uitsluiting door stigmatisering - in maart 2017 met de verschijning Generieke Module Destigmatisering van het Netwerk Kwaliteitsontwikkeling GGZ ziet men dat als één van de gevolgen van stigmatisering waarvan de urgentie hoog is om er nu eindelijk iets aan te gaan doen, het wordt eindelijk beleid.

Al die keren dat ik de vinger op de zere plek legde werd ik voor 'GEK' versleten. 'Laat je helpen!'  'Neem een pil!'


Stress blokkeert, zeker de creativiteit
om daar via een omweg toch te geraken
ging ik intensief lijsten maken, omtove-
ren met minimale middelen maximaal
resultaat. Na een tweede aanloop
bevocht ik 10 dagen creativiteit als bij
wonder. Het werd wreed onderbroken.
Zonder vangnet, zonder.......oplossing
In de aap gelogeerd.


De laatste: 'Maar doe iets en ga zeker niet bij de pakken neer zitten!!!!' Terwijl ik alleen maar om expertise vroeg en die na lang wachten, niet kreeg.
Ondertussen werkte ik me wel over de kop bereikte ondanks alle hectiek een klein wonder op wilskracht, en verspeelde die weer omdat, omdat men niet luisterde naar visie! en ...No sense of urgency.

Vannacht om zeven uur ben ik opnieuw uit mijn bed opgestaan. Ik kon niet en had niet (ge)slapen. De vicieuze cirkel met haar meer dan gezonde ingrijpende gevolgen en het door gemakzucht en slordigheid verlengde onbegrip er omheen bleef me achtervolgen. Ben sinds zeven uur met dit bericht begonnen. Moet nu echt even stoppen, ben een beetje erg gaar.

Bericht 50 verteld het al heel lang, behoorlijk goed, de berichten van de zomer 2016 en een jaar geleden vertellen veel over de onmogelijke dilemma's De pagina's verhaalden al over het stigmatiseren. Had zelf toen nog niet van die term en de latere term destigmatiseren gehoord. Voelde het als ervaringsdeskundige wel goed aan. 'Doe je er zelf ook nog iets voor?'
Vroegen zij er ooit naar? Hield men vinger aan de pols. Dacht men - 'Als ik niet kijk dan bestaat het niet.'



In zo'n patiëntenwijzer staat veel informatie,
en dat er een aparte folder voor bestaat geeft
in ieder geval aan dat men dit serieus neemt
In een stigmatiserende omgeving wordt de
overspannenheid niet gezien, gebaggatelliseert
en loopt de emmer om begrijpelijke redenen
over dan troost en steunt men niet, men vind
het lastig, schuift af, keert de rug toe
en roept elkaar na: 'Laat je helpen, neem een
pil'  'Doe iets'. Men gaat ook stigmatiseren

en in hokjes stoppen.
Overspannenheid , overwerkt, niet of slecht

uitgerust zijn, het is nog geen psychose!





Telefoon  078 6145913
Email      peter1959.2009@hotmail.com
Facebookpagina facebook.com/petervanloonbeeldendkunstenaardordrecht
Pinterest www.pinterest.com/petervanloon1

De labels in de rechterkolom verwijzen naar het gelabelde onderwerp. Klikt u op de vicieuze cirkel doorbreken dan komen alle blogs om uit de vicieuze cirkel te raken in volgorde voorbij. Dat zijn er heel veel.
'Doe je er zelf nog iets voor?'
Wanneer alle krachten, tijd, concentratie, energie
middelen, noem het maar, naar de strijd om de
eerste levensbehoeften moet, met alle beschreven
krachtenvelden er rond omheen, hoe breek je in
vredesnaam met zoveel tegenwerking en zo weinig
medewerking ruimte voor stappen, die werken?

Geld natuurlijk evenzeer bij mensen waarbij
depressie het te snelle, verkeerde label is.

Als er meer begrip zou bestaan zou er automatisch
minder gestigmatiseerd worden, misschien zou men
zelf kunnen bedenken dat vanuit de positie van de kat
begrepen en gekeken de sprongen van de kat verre van
vreemd zijn, maar creatief, origineel, van visie getuigend.

Zou het kunnen dat de kunstenaar wat verder en creatiever
dan de gemiddelde ambtenaar-achtige kijkt?

Terwijl de factoren die de vicieuze cirkel mogenlijk maakten
onverminderd hun rol blijven spelen, blijft de overheid de
grootste negatieve factor. Die straft voor goed gedrag.
Zonder middelen en vangnet valt er buitengewoon weing
te kiezen.

Bij herhaling in verschillende varianten voorgehouden
Nooit opgepikt, nooit begrepen, nooit om uitleg gevraagd.

Al die inzet om op zoveel fronten tegelijk  het tij te keren en
de neerwaartse spiraal van de vicieuze cirkel te trachten om te
buigen, dat vergt natuurlijk veel. Werkt de omgeving dan eerder
nog tegen dan mee, doet alles om het vooral niet 'makkelijker'
te maken, laat na, ook het kleinste, dat zou kunnen helpen
Waar moet een mens dan nog tijd vandaan halen? En is men met
handen en voeten gebonden....? Dat is lastig stappen maken.

Als je om je heen kijkt, leest, gespitst bent op, kom
je ook het betere toepasselijke (over)denken tegen

Alle strijd stond op zijn minst in het teken van het voorkomen
van rampen. Dit staat voor de visie.
Dat is behoorlijk kansloos wanneer men, de omgeving
het volgende niet eens snapte en toepaste.
.

Een goede variant op de uitleg met de 'bordjes op een stokje
kunstenaar' is de situation room van een opperbevelber die met
vele fronten en aandachtspunten te maken heeft en chronisch
materieel. middelen en manschappen tekort komt.
Om een volgende zet in een bepaalde sector te kunnen doen
moet hij meestal onverantwoord lang wachten tot er middelen
beschikbaar zijn eer er überhaupt bewogen kan worden.
De 'vijand' heeft je dan al lang voor nieuwe voldongen feiten
geplaatst. die wachten niet tot elders het belang doordringt
en het kwartje misschien wenst te vallen, laat staan er
beweging komt. Die krachten waar je tegenover staat zijn
zoals steeds blind, zonder fantasie en zonder mededogen.

Zij hebben al die tijd wel haast. Heel veel haast.