Het simpele feit dat er publiekelijk al zo vaak vruchteloos voor het helpen doorbreken van deze vicieuze cirkel moest worden gepleit spreekt boekdelen. Je had je qua magere uitkomst net zo goed de moeite kunnen besparen.
Maar dat is geen optie voor een persoon die er voor vecht om uit het isolement, en de klauwen van de vicieuze cirkel te raken.
Dovemansoren, ze hebben uiteenlopende gedaanten.
Hoe intensief en creatief dan ook geprobeerd, hoe groot ook de nood, het was steeds aan de beruchte dovemansoren besteed. Als mens naar mensen die in veel gevallen ook gewoon afwezig waren en niet voldoende geïnteresseerd om een vinger, of meer, aan de pols te houden. Het toevallige vreemdelingenlegioen waar je het dan ook mee moest doen was een ongelukkig samengesteld geheel. Sterker nog, het was nooit een geheel, en daar zit hem meteen een van de vele zwakke kanten aan de zeldzame opties van het geheel.
Vrijwillig zowel als onvrijwillig en misschien meer uit onkunde, onnozelheid en onwetendheid dan uit boute opzet, veel van de minder gelukkige kenmerken van deze tijd komen hier samen en de dovemansoren, het de andere kant op kijken, het niet betrokken voelen en maken horen daar ook bijzonder sterk bij, dat is schrijnend.
woensdag 28 september 2016
zondag 18 september 2016
75 - Een droom na een week vol elementen van de struggle for survival.
Struggle for survival, dat is wat je binnen deze vicieuze cirkel dagelijks voornamelijk aan het doen bent. Dat bepaald het reilen en zeilen binnen deze gevangenis voor een groot deel. Het bepaald en stuurt het, terwijl je om er uit te kunnen komen juist optimaal in de gelegenheid zou moeten zijn om dat te kunnen doen waar je voor bestaat en waar je goed in bent, schilderen. Schilderen om er uiteindelijk weer acceptabel en liefst ook nog fier uit te komen voordat het überhaupt niet meer zal hoeven.
Voor het doorbreken van die patronen heb ik genoeg pleidooien voor geschreven, heb ik evenzovele balletjes voor opgegooid en me vaak genoeg en meer dan goed voor me was kwetsbaar voor opgesteld.
Ook deze week was weer bizar, vol van het absurde en het contra-productieve, boordevol oorzaak en gevolg elementen, pijnlijk vol onhandig isolement. Dat isolement, dat zou men zich beter moeten realiseren, schiet bij het doorbreken van een vicieuze cirkel juist niet op, helpt niet, werkt enorm tegen.
Op wat je niet hebt opgebouwd kun je ook niet terugvallen.
Dat is een cynische vaststelling, maar de realiteit, daarom blijf je je waar je kunt inzetten voor verbetering, voor beweging richting erkenning in plaats van de eeuwige onterechte en zwaar misplaatste ontkenning, een veel te lang telkens maar weer opnieuw uitgestelde en vaak gesaboteerde en onmogelijk gemaakte start richting bescheiden doelstellingen en een vorm van rehabilitatie. Daarbij noodzakelijk ook het aan de kaak stellen van de misstanden en het ter discussie beginnen te stellen van het kwalijke stigma.
De duidelijke droom vannacht.
Ik droomde vannacht dat ik er ineens niet meer alleen in stond, dat ik niet een trainerende saboterende familie had maar één waarvan de neuzen dezelfde kant op stonden.
Voor zover mijn kennis reikt kies je je eigen nachtelijke dromen niet, maar het is achteraf niet zo vreemd dat in die droom ineens mijn familie zo prominent aanwezig was.
Afgelopen vrijdagmiddag had ik mijn 89 jarige tante nog gezien en gesproken en daarnaast confronteerde 's ochtend het contact met mijn nieuwe en enige cursist me nog eens uiterst pijnlijk met het in wezen uitzichtloze van het gehele verhaal.
Die twee stonden en staan in feite even symbool voor de diepgewortelde gebruiken in de samenleving rond en met deze thematiek. Men verdedigd alles dat door de onwetendheid en stigmatisering gemeengoed werd en blijft. Verklaart en vergoelijkt het nadoen en napraten van gedrag dat kritiekloos voortkomt uit, en aangestuurd wordt door de talloze schadelijke vooroordelen en ongelukkige aannames en is niet in staat en bereid een opening naar de ware aard van de problematiek te maken en neemt het wel op voor het 'foute' maar niet voor de noodzakelijke 'nieuwe' inzichten en gedragscoden.
Voor ik verder ga.
'GGZ Friesland is het zat. Niemand is zijn stoornis.'
Dit citaat uit een persbericht ter inleiding van een campagne die de schadelijke gevolgen van vooroordelen onder de aandacht wil brengen en uit de wereld wil helpen.
In voorgaande berichten schreef ik hier al zeer uitvoerig over en verwees ik er ook al meerdere keren naar.
Dat ik dit zo vaak moet herhalen spreekt al boekdelen, maar zegt uiteindelijk meer over het gehoor en/of gebrek aan gehoor dan over mij.
Ik lever zelf mijn niet aflatende bijdragen aan de noodzakelijke bewustwording en de noodzakelijke aanklacht tegen stigmatisering en haar immens kwalijke en ingrijpende gevolgen.
Terwijl ik dit schrijf en onderwijl research doe.....
.....gaat de telefoon. Mijn tante Hetty, waar ik afgelopen vrijdag nog was:
'Hoe gaat het Peter?' - 'Ik ben net aan het schrijven.' - 'Hou nu eens op met dat ouwehoeren, je jaagt al je leerlingen weg!'
Ik had net nog een passage uit een artikel in Trouw opgeschreven: In contact komen, praten, naast iemand staan écht meeleven, zijn of haar leed erkennen - in de praktijk is het moeilijk. De reflex van gewone mensen - lees: geen ervaren hulpverleners - is vaak: 'Zelfdoding mág niet, dat kun je ons niet aan doen! Of 'Ga alsjeblieft in therapie, doe er iets aan, fix het! Of een variant op: 'Kop op, morgen is het beter!
Dat is goed bedoeld en tegelijkertijd een ontkenning van de ondraaglijke last die de ander op zijn schouders torst.
Geen betrouwbaar beeld van de werkelijkheid.
De karikatuur van de werkelijkheid van waaruit mijn tante denkt, dacht en meende te moeten handelen omdat zij niet beter weet, de karikatuur die in zijn verschijningsvorm wel model kan staan voor de misvattingen en handelswijzen alom, staat wel in schril contrast tot de werkelijkheid en tot deze van meer empathie en inzicht getuigende tekst in Trouw van meer in de materie ingevoerden.
In een notendop typeert dit ook steeds de onmogelijke spagaat, de onmogelijke positie van waaruit ik steeds weer moest zien te gaan bouwen, een onwerkbare situatie die hier door de omgeving op afstand scrupule loos in stand gelaten werd en wordt.
Geen goedkope makkelijke praatjes.
Nu noemt men de gevolgen van deze onverkwikkelijke vormen van ontkenning en discriminatie in het jargon ook wel de tweede ziekte
Toen ik daar ook binnen de familie mee te maken kreeg wist ik daar nog niets officieels en wetenschappelijk onderbouwd van, maar ik voelde wel dat er qua moraal nogal veel gewoonweg niet klopte, dat er opvallend sterk met twee soorten van recht werd gewerkt er met twee of meer maten werd gemeten.
Zij maakten het vanuit de breed gedragen en breed toegepaste vrijwillige onwetendheid nog onnodig veel meer erger, wreder en eenzamer en vooral kanslozer.
De zorg voor mijn Muze.
Bovenop het absurde binnen zulke onverkwikkelijke zaken was bovendien ook nog de praktische uitkomst dat ik er in de praktijk nog eens extra zwaar voor 'gestraft' werd dat ik jarenlang mijn Muze onbezoldigd had verzorgd en begeleid - burgerparticipatie avant la lettre - en er in die onverwacht lange periode daarnaast geen oog, aandacht, ruimte, energie en gelegenheid overbleef voor de behartiging van mijn sterk achtergebleven belangen als niet gesponsorde, zo lastig herstellende kunstenaar in een razendsnel en radicaal veranderende wereld. Zodoende had het duidelijk kunnen zijn dat er vanaf de zomer van 2008, na het overlijden van mijn Muze, wel een zeer grote inhaalslag noodzakelijk was, ik stond (en sta) al die tijd bijna letterlijk met lege handen. Ook omdat binnen zo'n proces waarin de lusten en de lasten zo ongelijk en ongelukkig verdeeld werden al spaanders waren gevallen en breuken en barsten ontstaan en ook toen al misverstanden ontstonden en mochten blijven. Dat is niet nieuw. Bovendien moest het al die tijd, ervoor en erna, ook nog eens zonder een deugdelijk en vooral mens(w)aardig vangnet.
Ik heb me er nooit achter verscholen, maar men kan het toch ook moeilijk blijven ontkennen terwijl het begrip voor mijn vicieuze cirkel en het respect voor de overlevingskunst al zo lang nul komma nul is.
Men zweeg terwijl beeldvorming, erosie en zwaartekracht gewoon wel hun werk bleven doen.
Afschuifcultuur.
(Je kon en kunt het niet aan mensen van tachtig-plus overlaten.)
De mensen die nog enigszins handelden zoals mijn tante, en dat valt sterk in hen zeer te prijzen, wisten en weten in hoofdlijnen niet waar Abraham in deze de mosterd haalt, weten het totaal niet te duiden en te plaatsen, snappen niet wat hier nu eigenlijk allemaal speelt en speelde. Zij denken het te weten.
Dat kun en kon je eenvoudigweg ook niet aan hen (alleen) overlaten! In die rol en die positie maakten zij keer op keer als de beruchte olifant in de porseleinkast grote en pijnlijk lelijke brokken.
Je kon hen serieus nemen erop afgaan en geduldig met hen gaan praten, op zulke momenten zelfs helder van hen gelijk krijgen, maar de volgende dag waren zij op de hoofdlijnen weer alles vergeten en koersten zij weer op het voor hen vertrouwde, vastgebakken, maar qua feiten en qua impact totaal verdraaide en vervalste beeld.
Verloren gaan van weer een dag werk.
Zondag was de nood tot een volgend pleidooi zo tastbaar en maandag was ik nog zo sterk en helder geïnspireerd aan het schrijven geweest dat het doodzonde is dat maandagavond de vruchten van die dag arbeid na een technische handeling verloren zijn gegaan, (hoe dat kon snap ik niet, ik ben ook maar een self-made halve digibeet, komt ook door de VC) en ook niet meer terug te vinden zijn. Het is al van de gekke dat de vicieuze cirkel nog steeds zo krachtig doorwerkt en ik sta daar nog steeds net zo geïsoleerd in (nee erger) dat ik nog zo vaak in de pen moest klimmen.
Alles houdt verband en houdt elkaar in een wurggreep maakt een neerwaartse spiraal.Gisteren heb ik gepoogd veel te repareren, maar dat verloren stuk, dat heldere geïnspireerde brede beeld...... ik heb niet meer de puf, de verontwaardiging en het geloof in de rechtvaardigheid van gezond denkende mensen. Ik krijg zelf steeds meer inzicht, maar men zit nog in de oude vooroordelen, reflexen en eigen schijnwereld, de eigen comfortzone die men niet durft te verlaten. De aloude afschuif mechanismen, verschuilen achter een ander. De Dickensiaanse vormen van onrecht, onverschilligheid en wreedheid in de uitwerking.
Geur van depressie, maak dat je wegkomt!
Bijna iedereen denkt er wat van te weten, denkt op basis van voorbeelden uit eigen ruime kring, ervaringen dicht bij of op afstand er over te kunnen en mogen meepraten, denkt makkelijk te kunnen oordelen en schroomt niet snel te veroordelen, te stigmatiseren.
Wat het gesprek, de dialoog meteen weet te frustreren is dat de meeste mensen in de maatschappij, mensen die zelf over het algemeen niet uitblinken in grote zelfkennis en zelfkritiek, alles dat afwijkt van het gangbare al snel in een hokje plaatst. De hapklare brok aan smalltalk staat men misschien toe, alles dat eng en vreemd lijkt gaat men uit de weg en voor wat ogenschijnlijk meer moeite kost weigert men zeker tijd voor vrij te maken.
Er komt een bizarre cocktail aan gangbare uitvluchten, dooddoeners, afschuivingen ontkenningen en wat dies meer aan te pas om er ver vandaan te blijven, er met de grootst mogelijke boog omheen te zeilen om het eigen onzekere gemoed niet op de tocht te hoeven zetten.
Dan is men al zonder het te beseffen begonnen fout na fout op te stapelen, maar dit is zo wijd verbreid dat men u er niet op zal aanspreken, sterker nog men zal uw argumenten voor zoete koek aannemen en graag onderschrijven want iedereen wast de handen in...... Eén en al begrip, iedereen doet het, het zit diep geworteld en men praat de reflexen nog steeds goed terwijl men niet op het idee komt voorzichtig een pleidooi te beginnen voor een andere kijk op.
Toch is de taal vergeven van spreekwoorden en gezegden die juist uit oeroude ervaring leren dat het tegenovergestelde mensen helpt (het zijn de kleine dingen die het doen, gedeelde smart is halve smart et cetera et cetera), deugd doet, vooral een mens menselijk laat.
Hoop is het beste antidepressivum. (moeder Theresa)
Voortschrijdend inzicht leert dat de rol van de omgeving veel kwaad kan, maar ook veel goeds kan betekenen en in feite onmisbaar is binnen de cocktail aan factoren die SAMEN kunnen helpen. Net zoals bijvoorbeeld tegenwoordig een goed afgewogen cocktail de levenskwaliteit van aidspatiënten aanmerkelijk heeft weten te verbeteren. Het is nog steeds niet te genezen.
Als je een beetje kunt multitasken, overlevers zonder middelen moeten wel, en ook nog aan nieuwsgaring doet dan kan het niemand zijn ontgaan dat de overheid al een eeuwigheid aan bezuinigen doet, overal sterk terug treed en omgekeerd ook poogt de samenleving meer verantwoordelijkheden te geven. Burgerparticipatie was het toverwoord dat uit de hoge hoed werd getoverd . De vreemde paradox doet zich nu voor dat wanneer het om als 'lastig' ervaren kwesties gaat de samenleving nu juist in koor roept; ''Dat is een taak voor de overheid!'' In de praktijk geven beide kanten niet thuis maar tegelijkertijd maken zij het de mensen zo zwaar mogelijk, vogelvrij, het praktisch onmogelijk fatsoenlijk de eigen broek op te houden, laat staan investeringen voor de toekomst te doen.
Knarst en kraakt dit om begrijpelijke redenen dan plakt men weer snel en o zo kritiekloos één van de vele etiketten waar het palet van de stigmatisering vol mee is, daarmee onnadenkend de mogelijkheden tot het eigen broek op houden van de goedwillende, hard vechtende survivor weer meerdere stappen verder in de wielen rijdend.Voor de oplossing ligt nu niet direct de rode loper uit, is de ene barrière genomen dan wordt er een volgende opgeworpen en dat gaat maar door, dat kost tijd kracht, aandacht en energie en die is dan weer niet beschikbaar voor........
Dat is een vicieuze cirkel binnen deze vicieuze cirkel. Dat is de vicieuze cirkel!
Teveel dooddoeners kan nooit goed zijn.
Nu schroomt men totaal niet om mensen van alles toe te voegen zoals het rijtje hiernaast, en al is een mens nog zo sterk, nog zo zelfstandig denkend en handelend, het laat je niet ongemoeid en onberoerd, het tast je fundamenten aan. In Zomergasten liet X nog een paar vermaarde experimenten zien die zonder meer hielpen aantonen dat discriminatie meetbaar mensen aanvreet, mensen ernstig doet verpieteren.
Gelijke kansen bestaan helemaal al niet, kansen willens en wetens om zeep brengen is een niet voor de wet strafbare misdaad. Het is moreel laakbaar het onrecht dood te zwijgen, vrij te pleiten, de hand boven het hoofd te houden terwijl men er passief omheen beweegt.
Ik denk nog steeds, of ik moet blijven denken - het kan ook anders.
Dat klinkt niet depressief!
Een schaakbord met rampzalige stukken.
Analyse leert dat ik het op mijn schaakbord moet doen met een uiterst beperkt assortiment aan schaakstukken, en het lijkt wel dat die stukken ook nog eens lastige gebreken en eigenaardigheden hebben om het mild te zeggen, ze zijn ongeschikt voor hun 'toevallige'taak door hun toevallige positie e de vicieuze cirkel zorgt er wel voor dat meer geschikte pionnen ver van mijn bord blijven.
Het wereldkampioenschap of een toernooiwinst kan ik dus sowieso rustig vergeten, maar daar ligt ook niet mijn ambitie. Maar een partij die niet gespeeld mag worden?!!
De weinige stukken (een kladje)
Mijn tante - verhaal bekend.
Velen die niet over hun eigen schaduw heen kunnen stappen, kuddedieren, volgers, geen autonome geesten.
Facebook - de vind ik leuk club. de val me hier niet mee lastig oogklepkoesteraars
Telefoon - men is het gebruik verleerd.
Effectief persoonlijk contact - te weinig visie aanwezig om te kunnen bedenken dat dat de kortste en beste weg is.
Goede voorbeelden - als die uitblijven kunnen zij ook niet gevolgd worden.
Sneeuwbaleffect - niet als ondergetekende ieder vlokje persoonlijk moet vooruit duwen.
Eigen inbreng - niet als je alles alleen moet doen en in de praktijk wel tien beroepen moet uitoefenen en de handen bovendien op de rug gebonden zijn en je ondertussen langzaam gewurgd wordt.
Cursisten - een complete groep doet niet aan Facebook en traineerden vele andere vormen voordien, weer een andere groep was niet vooruit te branden en luisterde nog slechter.
Veel van de karakteristieken zijn in dit bericht terug te vinden.
Daar waar het meeste potentieel zat en het wel degelijk probeerden waren degenen die zelf zoveel aan hun hoofd hadden, maar aan de andere praktische kant ook niet goed luisterden waardoor de effectiviteit onnodig laag uitpakte, er geen voorbeeldfunctie van uit kon gaan en zeer kostbare tijd voor altijd verloren ging, en blijft gaan.
Telefoon - 078 6145913
Pinterest - www.pinterest.com/petervanloon1
E-mail - peter1959.2009@hotmail.com
 |
| Als je de moeite neemt je een beetje in de thematiek te verdiepen kun je al beginnen de vrijwillige onwetendheid als achterhaald te beschouwen en er naar te gaan handelen |
Ook deze week was weer bizar, vol van het absurde en het contra-productieve, boordevol oorzaak en gevolg elementen, pijnlijk vol onhandig isolement. Dat isolement, dat zou men zich beter moeten realiseren, schiet bij het doorbreken van een vicieuze cirkel juist niet op, helpt niet, werkt enorm tegen.
Op wat je niet hebt opgebouwd kun je ook niet terugvallen.
Dat is een cynische vaststelling, maar de realiteit, daarom blijf je je waar je kunt inzetten voor verbetering, voor beweging richting erkenning in plaats van de eeuwige onterechte en zwaar misplaatste ontkenning, een veel te lang telkens maar weer opnieuw uitgestelde en vaak gesaboteerde en onmogelijk gemaakte start richting bescheiden doelstellingen en een vorm van rehabilitatie. Daarbij noodzakelijk ook het aan de kaak stellen van de misstanden en het ter discussie beginnen te stellen van het kwalijke stigma.
De duidelijke droom vannacht.
 |
In plaats van toen een praktische en morele steun
op de achtergrond te betekenen slaagde mijn fa- milie, die toch al als los zand aan elkaar hing, erin er een grotere puinhoop van te maken, zij vervielen in stigmatisering terwijl zij veel beter hadden kun- nen en zeker ook hadden moeten weten.
Ik moest zelfs na te lang vechten tegen de bierkaai,
uit puur zelfbehoud de contacten met mijn familie verbreken.
Een stap uit wanhoop en ui zelfbescherming waar
mijn niet geheel 'smetteloze' moedertje naast ikzelf nog het meest de dupe van werd, de rest kon het, was al ruimschoots gebleken, vrij weinig schelen.
Die hadden mij door die ongelukkige vorm van
stigmatisering en door de minstens zo ongelukkige familie verhoudingen al op voorhand afgeschreven, nog voor er überhaupt één fatsoenlijk gevecht ge- leverd was. Kort na dat moment van wanhoop schreef ik voor het eerst in het openbaar over de
vicieuze cirkel,een help, een noodkreet, indirect
ook de deur naar beter begrip op een kier latend.
Een jaar later kon ik pas enige rust binnen de
gerezen situatie vinden, de gijzelende hoop op beter laten varen en het ook daadwerkelijk beginnen los te laten.
Toen dat moment in kaart gebracht kon worden
sprak mijn therapeut-light achteraf van het begin van mijn 'genezing'
wat wel aangeeft dat na grondige neutrale analyse
de kwalijke mechanismen en ongezonde manipula- tie binnen de familieverbanden gezien, benoemd en erkend werden en het mij bevestigde dat er binnen de geboden verhoudingen niet veel anders meer restte dan die eenzame, machteloze maar duidelijke - het kan zo niet langer - stap.
Mijn toen nog lastig benoembare onbehagen rees
vooral rond de uitingen voortkomend uit de laks- heid en vergaande stigmatisering, het handelen en be(ver)oordelen op basis van misplaatste voor- oordelen, verdraaiingen, getuigenissen van amper voor deze rol geschikten, oogluikend en passief toegestane schadelijke dolken in de rug, die als een kankergezwel mochten blijven door etteren de in stand houding van boute leugens die het het zinvolle gesprek bij voorbaat zeer lastig maakten. Terwijl er niemand zich ooit enige moeite heeft getroost de feiten van fictie te onderscheiden, naar achtergronden en de vele verklarende en ver- zachtende omstandigheden te zoeken, informeren om achteraf nog wat acceptabel bij te sturen en indien mogelijk te kunnen repareren. |
Voor zover mijn kennis reikt kies je je eigen nachtelijke dromen niet, maar het is achteraf niet zo vreemd dat in die droom ineens mijn familie zo prominent aanwezig was.
Afgelopen vrijdagmiddag had ik mijn 89 jarige tante nog gezien en gesproken en daarnaast confronteerde 's ochtend het contact met mijn nieuwe en enige cursist me nog eens uiterst pijnlijk met het in wezen uitzichtloze van het gehele verhaal.
Die twee stonden en staan in feite even symbool voor de diepgewortelde gebruiken in de samenleving rond en met deze thematiek. Men verdedigd alles dat door de onwetendheid en stigmatisering gemeengoed werd en blijft. Verklaart en vergoelijkt het nadoen en napraten van gedrag dat kritiekloos voortkomt uit, en aangestuurd wordt door de talloze schadelijke vooroordelen en ongelukkige aannames en is niet in staat en bereid een opening naar de ware aard van de problematiek te maken en neemt het wel op voor het 'foute' maar niet voor de noodzakelijke 'nieuwe' inzichten en gedragscoden.
Voor ik verder ga.
'GGZ Friesland is het zat. Niemand is zijn stoornis.'
Dit citaat uit een persbericht ter inleiding van een campagne die de schadelijke gevolgen van vooroordelen onder de aandacht wil brengen en uit de wereld wil helpen.
In voorgaande berichten schreef ik hier al zeer uitvoerig over en verwees ik er ook al meerdere keren naar.
Dat ik dit zo vaak moet herhalen spreekt al boekdelen, maar zegt uiteindelijk meer over het gehoor en/of gebrek aan gehoor dan over mij.
Ik lever zelf mijn niet aflatende bijdragen aan de noodzakelijke bewustwording en de noodzakelijke aanklacht tegen stigmatisering en haar immens kwalijke en ingrijpende gevolgen.
Terwijl ik dit schrijf en onderwijl research doe.....
.....gaat de telefoon. Mijn tante Hetty, waar ik afgelopen vrijdag nog was:
'Hoe gaat het Peter?' - 'Ik ben net aan het schrijven.' - 'Hou nu eens op met dat ouwehoeren, je jaagt al je leerlingen weg!'
Ik had net nog een passage uit een artikel in Trouw opgeschreven: In contact komen, praten, naast iemand staan écht meeleven, zijn of haar leed erkennen - in de praktijk is het moeilijk. De reflex van gewone mensen - lees: geen ervaren hulpverleners - is vaak: 'Zelfdoding mág niet, dat kun je ons niet aan doen! Of 'Ga alsjeblieft in therapie, doe er iets aan, fix het! Of een variant op: 'Kop op, morgen is het beter!
Dat is goed bedoeld en tegelijkertijd een ontkenning van de ondraaglijke last die de ander op zijn schouders torst.
De karikatuur van de werkelijkheid van waaruit mijn tante denkt, dacht en meende te moeten handelen omdat zij niet beter weet, de karikatuur die in zijn verschijningsvorm wel model kan staan voor de misvattingen en handelswijzen alom, staat wel in schril contrast tot de werkelijkheid en tot deze van meer empathie en inzicht getuigende tekst in Trouw van meer in de materie ingevoerden.
In een notendop typeert dit ook steeds de onmogelijke spagaat, de onmogelijke positie van waaruit ik steeds weer moest zien te gaan bouwen, een onwerkbare situatie die hier door de omgeving op afstand scrupule loos in stand gelaten werd en wordt.
 |
Bron Brené Brown. Zie ook op mijn rijkbelegde bord op Pinterest. |
Nu noemt men de gevolgen van deze onverkwikkelijke vormen van ontkenning en discriminatie in het jargon ook wel de tweede ziekte
Toen ik daar ook binnen de familie mee te maken kreeg wist ik daar nog niets officieels en wetenschappelijk onderbouwd van, maar ik voelde wel dat er qua moraal nogal veel gewoonweg niet klopte, dat er opvallend sterk met twee soorten van recht werd gewerkt er met twee of meer maten werd gemeten.
Zij maakten het vanuit de breed gedragen en breed toegepaste vrijwillige onwetendheid nog onnodig veel meer erger, wreder en eenzamer en vooral kanslozer.
De zorg voor mijn Muze.
 |
| Francisca (Tikky) Buytink 17 november 1915 - 8 juli 2008 |
Ik heb me er nooit achter verscholen, maar men kan het toch ook moeilijk blijven ontkennen terwijl het begrip voor mijn vicieuze cirkel en het respect voor de overlevingskunst al zo lang nul komma nul is.
Men zweeg terwijl beeldvorming, erosie en zwaartekracht gewoon wel hun werk bleven doen.
Afschuifcultuur.
(Je kon en kunt het niet aan mensen van tachtig-plus overlaten.)
 |
Zorgvuldigheid is ook controleren of men alles wel goed begrepen heeft. Dat kun je van iemand van 89 niet meer verlangen, anderen hadden die rol op belangrijke en cruciale momenten kunnen overnemen men deed niets . Verzuim is een rode draad binnen de vicieuze cirkel dat bevorderd de werking ervan, werkt het nog eens extra in de hand en blijft dit onveranderd doen. Vanaf dag éen nam men het met het zorgvuldigheids- beginsel niet al te nauw, nam alles totaal niet serieus, en deed chronisch aan onderschatting, dat had vele nare en ingrijpende gevolgen. |
Dat kun en kon je eenvoudigweg ook niet aan hen (alleen) overlaten! In die rol en die positie maakten zij keer op keer als de beruchte olifant in de porseleinkast grote en pijnlijk lelijke brokken.
Je kon hen serieus nemen erop afgaan en geduldig met hen gaan praten, op zulke momenten zelfs helder van hen gelijk krijgen, maar de volgende dag waren zij op de hoofdlijnen weer alles vergeten en koersten zij weer op het voor hen vertrouwde, vastgebakken, maar qua feiten en qua impact totaal verdraaide en vervalste beeld.
Verloren gaan van weer een dag werk.
Alles houdt verband en houdt elkaar in een wurggreep maakt een neerwaartse spiraal.Gisteren heb ik gepoogd veel te repareren, maar dat verloren stuk, dat heldere geïnspireerde brede beeld...... ik heb niet meer de puf, de verontwaardiging en het geloof in de rechtvaardigheid van gezond denkende mensen. Ik krijg zelf steeds meer inzicht, maar men zit nog in de oude vooroordelen, reflexen en eigen schijnwereld, de eigen comfortzone die men niet durft te verlaten. De aloude afschuif mechanismen, verschuilen achter een ander. De Dickensiaanse vormen van onrecht, onverschilligheid en wreedheid in de uitwerking.
 |
| In het veld kan men het niet langer aanzien en gaat over tot actie. Bewustwordingscampagnes. Weg met het overduidelijk schadelijke! |
Bijna iedereen denkt er wat van te weten, denkt op basis van voorbeelden uit eigen ruime kring, ervaringen dicht bij of op afstand er over te kunnen en mogen meepraten, denkt makkelijk te kunnen oordelen en schroomt niet snel te veroordelen, te stigmatiseren.
Wat het gesprek, de dialoog meteen weet te frustreren is dat de meeste mensen in de maatschappij, mensen die zelf over het algemeen niet uitblinken in grote zelfkennis en zelfkritiek, alles dat afwijkt van het gangbare al snel in een hokje plaatst. De hapklare brok aan smalltalk staat men misschien toe, alles dat eng en vreemd lijkt gaat men uit de weg en voor wat ogenschijnlijk meer moeite kost weigert men zeker tijd voor vrij te maken.
Er komt een bizarre cocktail aan gangbare uitvluchten, dooddoeners, afschuivingen ontkenningen en wat dies meer aan te pas om er ver vandaan te blijven, er met de grootst mogelijke boog omheen te zeilen om het eigen onzekere gemoed niet op de tocht te hoeven zetten.
Dan is men al zonder het te beseffen begonnen fout na fout op te stapelen, maar dit is zo wijd verbreid dat men u er niet op zal aanspreken, sterker nog men zal uw argumenten voor zoete koek aannemen en graag onderschrijven want iedereen wast de handen in...... Eén en al begrip, iedereen doet het, het zit diep geworteld en men praat de reflexen nog steeds goed terwijl men niet op het idee komt voorzichtig een pleidooi te beginnen voor een andere kijk op.
Toch is de taal vergeven van spreekwoorden en gezegden die juist uit oeroude ervaring leren dat het tegenovergestelde mensen helpt (het zijn de kleine dingen die het doen, gedeelde smart is halve smart et cetera et cetera), deugd doet, vooral een mens menselijk laat.
Hoop is het beste antidepressivum. (moeder Theresa)
 |
| Maslov laat de voorwaarden tot ontplooiing aan de hand van zijn wetenschappelijke piramide model zien, en begrijpen. |
Als je een beetje kunt multitasken, overlevers zonder middelen moeten wel, en ook nog aan nieuwsgaring doet dan kan het niemand zijn ontgaan dat de overheid al een eeuwigheid aan bezuinigen doet, overal sterk terug treed en omgekeerd ook poogt de samenleving meer verantwoordelijkheden te geven. Burgerparticipatie was het toverwoord dat uit de hoge hoed werd getoverd . De vreemde paradox doet zich nu voor dat wanneer het om als 'lastig' ervaren kwesties gaat de samenleving nu juist in koor roept; ''Dat is een taak voor de overheid!'' In de praktijk geven beide kanten niet thuis maar tegelijkertijd maken zij het de mensen zo zwaar mogelijk, vogelvrij, het praktisch onmogelijk fatsoenlijk de eigen broek op te houden, laat staan investeringen voor de toekomst te doen.
Dat is een vicieuze cirkel binnen deze vicieuze cirkel. Dat is de vicieuze cirkel!
Teveel dooddoeners kan nooit goed zijn.
Nu schroomt men totaal niet om mensen van alles toe te voegen zoals het rijtje hiernaast, en al is een mens nog zo sterk, nog zo zelfstandig denkend en handelend, het laat je niet ongemoeid en onberoerd, het tast je fundamenten aan. In Zomergasten liet X nog een paar vermaarde experimenten zien die zonder meer hielpen aantonen dat discriminatie meetbaar mensen aanvreet, mensen ernstig doet verpieteren.
Gelijke kansen bestaan helemaal al niet, kansen willens en wetens om zeep brengen is een niet voor de wet strafbare misdaad. Het is moreel laakbaar het onrecht dood te zwijgen, vrij te pleiten, de hand boven het hoofd te houden terwijl men er passief omheen beweegt.
Ik denk nog steeds, of ik moet blijven denken - het kan ook anders.
Dat klinkt niet depressief!
Een schaakbord met rampzalige stukken.
Analyse leert dat ik het op mijn schaakbord moet doen met een uiterst beperkt assortiment aan schaakstukken, en het lijkt wel dat die stukken ook nog eens lastige gebreken en eigenaardigheden hebben om het mild te zeggen, ze zijn ongeschikt voor hun 'toevallige'taak door hun toevallige positie e de vicieuze cirkel zorgt er wel voor dat meer geschikte pionnen ver van mijn bord blijven.
Het wereldkampioenschap of een toernooiwinst kan ik dus sowieso rustig vergeten, maar daar ligt ook niet mijn ambitie. Maar een partij die niet gespeeld mag worden?!!
De weinige stukken (een kladje)
Mijn tante - verhaal bekend.
Velen die niet over hun eigen schaduw heen kunnen stappen, kuddedieren, volgers, geen autonome geesten.
Facebook - de vind ik leuk club. de val me hier niet mee lastig oogklepkoesteraars
Telefoon - men is het gebruik verleerd.
Effectief persoonlijk contact - te weinig visie aanwezig om te kunnen bedenken dat dat de kortste en beste weg is.
Goede voorbeelden - als die uitblijven kunnen zij ook niet gevolgd worden.
Sneeuwbaleffect - niet als ondergetekende ieder vlokje persoonlijk moet vooruit duwen.
 |
| De mogelijkheden tot eigen inbreng laten zich door deze cartoon van de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken Carry typeren, je moet een duivelskunstenaar zijn en jongleren met veel explosief materiaal bovendien ook nog op het slappe koord zonder vaste grond onder de voeten. |
Cursisten - een complete groep doet niet aan Facebook en traineerden vele andere vormen voordien, weer een andere groep was niet vooruit te branden en luisterde nog slechter.Veel van de karakteristieken zijn in dit bericht terug te vinden.
Daar waar het meeste potentieel zat en het wel degelijk probeerden waren degenen die zelf zoveel aan hun hoofd hadden, maar aan de andere praktische kant ook niet goed luisterden waardoor de effectiviteit onnodig laag uitpakte, er geen voorbeeldfunctie van uit kon gaan en zeer kostbare tijd voor altijd verloren ging, en blijft gaan.
Telefoon - 078 6145913
Pinterest - www.pinterest.com/petervanloon1
E-mail - peter1959.2009@hotmail.com
donderdag 8 september 2016
73 - 113, Praten (en goed luisteren!) als nieuwe aanpak. Nieuw?
Als er één meer dan belangrijke rode draad is in het verhaal wat ik al die jaren aan mijn buitenwereld duidelijk probeer te maken is het de bedekte smeekbede de kans tot praten mogelijk te maken, .... om gewoon te praten!
Niet het hele repertoire aan drogredenen laten prevaleren om maar vooral weer niet te praten, eerder te zwijgen, er met een ruime boog omheen te lopen en het liefst vooral te doen aan het 'quasi' veilige doodzwijgen.
In het acht uur journaal van 7 september was het een belangrijk item een 'nieuwe aanpak' ter voorkoming van het aantal zelfdodingen.
Praten, in het buitenland al met goed resultaat beproefd, tot wel 30% minder gevallen van zelfdoding.
Misschien is het cynisch, maar als je van het omgekeerde uitgaat zou je kunnen redeneren dat het nadrukkelijk niet praten het aantal juist zal doen toenemen.
Slordig om dit af te doen als collateral damage als gevolg van de ingesleten gewoontes en nalatigheden van onze maatschappij anno 2016.
In het item verschijnt een goede vriend van iemand die door zelfdoding aan zijn einde kwam, en ook hier het bekende verhaal van een omgeving die het niet goed wist maar misschien anders een positieve rol had kunnen spelen om mede het drama te helpen voorkomen.
Ook een voorbeeld dat men het niet allen aan de hulpverlenende instanties kan overlaten, in dit geval werd op een cruciaal moment hulp geweigerd en de volgende dag stapte deze persoon uit het leven.
'Een gesprek is zo zwaar!'
Een van de meest gebezigde redenen om het gesprek geen kans te geven, om er niet aan te beginnen.
Het is maar hoe men het bekijkt, het is in ieder geval wel heel makkelijk gezegd, temeer daar men het zelf steeds weer uit de weg ging en dat dat feit alleen al het gesprek er niet vanzelfsprekender en natuurlijker op maakt.
Niet praten verteld overigens evengoed een verhaal.
Door niet (op tijd) te praten werd in de praktijk van de vicieuze cirkel steeds onnodig het kind met het badwater doorgespoeld.
Een 113 psychiater raad de vraag - 'Hoe gaat het nu echt met je?' - aan.
Is men in Nederland al zo verkild dat een Psychiater ons dit moet adviseren en dat hij dat in het acht uur journaal mag/moet komen doen?
Kennelijk moet een mens extreem intelligent en extreem met empathisch vermogen zijn behept om te kunnen bedenken en doorvoelen dat de aanpak die algemeen goed is, niets doen en wachten tot het is overgewaaid vele malen meer kost en meer schade voor alles en iedereen oplevert dan oprechte betrokkenheid gekoppeld aan visie en actie op het goede moment.
Het journaal vermeld nog dat het een 113 campagne wordt PRATEN.
Je kunt de mensen niet dwingen.
Van mijn Muze en uit eigen ervaring leerde ik dat iets dat voortkomt uit dwang niet echt en oprecht is, van nul en geen waarde, daarom koos ik steeds voor het argument en pogingen tot overreding.
Een vicieuze cirkel moet gestopt en doorbroken worden, met het wegkijken werd die alleen maar groter en complexer en telkens weer onnodig verlengd in levensduur en reken maar dat het er een is.
Onwetendheid is de bron van alle kwaad.
(Socrates)
Mensen praten (en luisteren) niet, toch werd en wordt er te makkelijk over gesproken, daar droop het begrip niet bepaald vanaf.
Hoe valt dat dan te rijmen en te plaatsen en waar haalt men het dan vandaan?
Roddel, achterklap, kwaadsprekerij een klok horen luiden maar geen notie hebbend waar nu feitelijk de klepel hangt of zoals zo mooi verwoord in het boek de Blokkade van Renate Dorrestein - 'De man, de man, hij ziet altoos meteen oplossingen, zonder eerst goed stil te staan bij de problemen.'
In bericht 50 schilderde ik het spook van de negatieve beeldvorming al, - men praat en oordeelt er wel over, maar men zwijgt in alle toonaarden over het beste recept, de ware gang en stand van zaken, het beste recept - men vraagt niet, men vraagt nooit.
Negatieve beeldvorming krijgt zodoende wel alle kans en alle ruimte, zonder dat ergens opbouwende tegen geluiden zichtbaar zijn (en blijven!).
Dat zegt wat (veel?) over de 'toevallige' en minder 'toevallige' passanten.
Leren in en van dit soort situaties is eenrichtingsverkeer.
Door schade en schande wijzer worden, daar betaald een mens een hoge prijs voor, maar het wrange euvel is dat men het geleerde vervolgens niet kan en mag toepassen omdat voor een goede ontwikkeling meer dan één partij wenselijk is, en dan blijven we ver van huis, ver weg van noodzakelijke verbeteringen.
Als leergeld moet die ene partij wel een onevenredig hoge prijs betalen. De andere kant, de onverschillige, ziet het belang niet eens en zal het zeker niet snel en zwaar in de eigen situatie voelen. Zij zijn immers vrijwillig onwetend en wat niet weet dat niet deert (denken zij).
Waar waren jullie toen ik jullie het hardste nodig had?
Een terechte en niet geheel onbelangrijke vraag, omdat er zoveel van kon en kan afhangen.
De werking van de vicieuze cirkel is bijvoorbeeld - We maken het hem zo moeilijk en zo lastig mogelijk. We traineren de boel daar waar mogelijk, we sluiten alle deuren naar begrip, we bezuinigen tot vel over been, is hij door pure wilskracht door het uit zijn tenen te halen een stukje opgeschoten, we saboteren het meteen, is er hoop, we maken er een losse flodder van, is er een momentum, we zwijgen het dood --- we maken en laten hem in praktische zin volkomen vogelvrij.
Professionele hulp kan belangrijk zijn, maar die kan het zelden alleen en schiet vaak genoeg de plank mis, dus het is wel heel erg kort door de bocht om het daar volledig aan over te laten, daar de verantwoordelijkheid te leggen en de handen verder in onschuld te wassen.
Ook het journaal item geeft een goed voorbeeld van het falen van de professionals.
De gevoelstemperatuur.
De rollercoaster dat deze vicieuze cirkel is en vooralsnog ook zal blijven staat het niet toe achter de geraniums te gaan verpieteren, toch is dat wat het in praktische zin steeds weer doet.
Het vreet kolossaal veel tijd, aandacht en energie omdat je er helemaal alleen voor staat en daarbuiten blijft ontkenning en onderschatting door anderen eerder vaste regel dan uitzondering is.
Laat ik het voor wat het is dan had ik het schilderen al vele malen opgegeven. Nee, ik blijf zaaien en zoeken, maar het valt wel op een erg creativiteit onvriendelijke voedingsbodem. Echter in het (kunnen) schilderen heeft ook altijd een belangrijk deel van de oplossing gezeten. Het is steeds van het begin af aan een combinatie van factoren geweest die het hem hadden kunnen doen. Een cocktail aan werkzame factoren die in gunstige zin te beïnvloeden zijn.
Het begint bij erkenning van de problematiek, dat scheelt al een wereld en voelt al direct anders en verlengt het surplus aan eigen kracht.
Binnen de vier muren van een spreekkamer was die erkenning er al vrij snel in ruime zin, dit werd echter niet naar de buitenwereld die het aangaat gecommuniceerd, mijns inziens een kolossaal voorbeeld van in gebreken blijven wanneer het anders moet en het in hokjes denken van alles en iedereen inclusief de professionele hulp, het werd ineffectief daar de hoofdmoot een maatschappelijk probleem was, is en zal blijven. Dit niet benoemen is en blijft een groot gemis, is misschien zelfs wel een groot blijvend onrecht.
Zeker in deze borderline maatschappij, een maatschappij die alle tekenen van borderline lijkt te vertonen (nota bene door de professionele hulp aangedragen - Borderline times - prof. Dirk de Wachter).
Ik was het niet die het gisteren regelde dat men in het journaal over praten kwam te spreken, ik riep het ver daarvoor wel maar men legde het gemakzuchtig en weinig betrokken naast zich neer
.
Denkt men niet dan moet ik extra en ook voor de ander denken. Praten gaat men om hun moverende redenen uit de weg. Ooit dacht ik; 'Laat ik het dan wat meer laagdrempelig maken, laat ik het internet gebruiken, laat ik dan aan voorlichting doen!' ""Als mijn zusje om welke kut reden niet naar Dordrecht wil komen om eens goed te praten en het daarna pas aan mijn moeder uit te leggen dan zorgen we ervoor dat ze in eerste instantie niet eens de deur uit hoeft!''
Ooit zat er een zinnige gedachte achter, maar ook met het besef dat je je zo wel heel erg bloot moet geven.
Had het iets opgeleverd dan was de kosten baten afweging in het voordeel van de beoogde oplossing uitgevallen, nu werd het een negatief onderdeel binnen het mogelijk maken van het vicieuze cirkel mechanisme. Een hellend vlak, een neerwaartse spiraal, een middel erger dan de kwaal.
Vogelvrij zijn.
Dat vogelvrij zijn uit zich op vele meer of minder geraffineerde en vooral cynische vormen maar de hoofdlijn is dat een ieder kan de meest stomme streken uithalen, kan belangrijke acties verzuimen, kan liegen en kwaadspreken..... het werd en wordt hen niet nagedragen, het komt volledig voor de rekening van de vogelvrije die toch al zwak en kwetsbaar stond. Veel daarvan komt voort uit onwetendheid en gemakszucht en onwetendheid komt voort uit... niet communiceren en zeker niet op tijd communiceren!
Wordt verder vervolgd en ook verder onderbouwd, maar de hoofd boodschap, die al vanaf het prille begin doorklonk, staat.
Elk blog bericht is een magere afspiegeling van een goed gesprek en eerder een noodzakelijk kwaad, een nood bij gebrek aan betere alternatieven.
Het hoofdverhaal moet zijn, en dat moet doorklinken, dat je hartstochtelijk graag wil kunnen leven!
Telefoon - 078 6145913
Niet het hele repertoire aan drogredenen laten prevaleren om maar vooral weer niet te praten, eerder te zwijgen, er met een ruime boog omheen te lopen en het liefst vooral te doen aan het 'quasi' veilige doodzwijgen.
 |
| Hoe vaak heb ik deze uitspraak van Winston Churchill wel niet ge- plaatst om mensen te prikkelen? |
Praten, in het buitenland al met goed resultaat beproefd, tot wel 30% minder gevallen van zelfdoding.
Misschien is het cynisch, maar als je van het omgekeerde uitgaat zou je kunnen redeneren dat het nadrukkelijk niet praten het aantal juist zal doen toenemen.
Slordig om dit af te doen als collateral damage als gevolg van de ingesleten gewoontes en nalatigheden van onze maatschappij anno 2016.
In het item verschijnt een goede vriend van iemand die door zelfdoding aan zijn einde kwam, en ook hier het bekende verhaal van een omgeving die het niet goed wist maar misschien anders een positieve rol had kunnen spelen om mede het drama te helpen voorkomen.
Ook een voorbeeld dat men het niet allen aan de hulpverlenende instanties kan overlaten, in dit geval werd op een cruciaal moment hulp geweigerd en de volgende dag stapte deze persoon uit het leven.
'Een gesprek is zo zwaar!'
Een van de meest gebezigde redenen om het gesprek geen kans te geven, om er niet aan te beginnen.
Het is maar hoe men het bekijkt, het is in ieder geval wel heel makkelijk gezegd, temeer daar men het zelf steeds weer uit de weg ging en dat dat feit alleen al het gesprek er niet vanzelfsprekender en natuurlijker op maakt.
Niet praten verteld overigens evengoed een verhaal.
Door niet (op tijd) te praten werd in de praktijk van de vicieuze cirkel steeds onnodig het kind met het badwater doorgespoeld.
Een 113 psychiater raad de vraag - 'Hoe gaat het nu echt met je?' - aan.
Is men in Nederland al zo verkild dat een Psychiater ons dit moet adviseren en dat hij dat in het acht uur journaal mag/moet komen doen?
Kennelijk moet een mens extreem intelligent en extreem met empathisch vermogen zijn behept om te kunnen bedenken en doorvoelen dat de aanpak die algemeen goed is, niets doen en wachten tot het is overgewaaid vele malen meer kost en meer schade voor alles en iedereen oplevert dan oprechte betrokkenheid gekoppeld aan visie en actie op het goede moment.
Het journaal vermeld nog dat het een 113 campagne wordt PRATEN.
Je kunt de mensen niet dwingen.
Van mijn Muze en uit eigen ervaring leerde ik dat iets dat voortkomt uit dwang niet echt en oprecht is, van nul en geen waarde, daarom koos ik steeds voor het argument en pogingen tot overreding.
Een vicieuze cirkel moet gestopt en doorbroken worden, met het wegkijken werd die alleen maar groter en complexer en telkens weer onnodig verlengd in levensduur en reken maar dat het er een is.
Onwetendheid is de bron van alle kwaad.
(Socrates)
Mensen praten (en luisteren) niet, toch werd en wordt er te makkelijk over gesproken, daar droop het begrip niet bepaald vanaf.
|
| GGZ Friesland benoemd een ander belangrijk en zwaar onderbelicht aspect van het probleem. Veel van de pijnpunten die hier genoemd en beschreven worden werken een vicieuze cirkel in de hand en houden haar extra goed in stand. |
Roddel, achterklap, kwaadsprekerij een klok horen luiden maar geen notie hebbend waar nu feitelijk de klepel hangt of zoals zo mooi verwoord in het boek de Blokkade van Renate Dorrestein - 'De man, de man, hij ziet altoos meteen oplossingen, zonder eerst goed stil te staan bij de problemen.'
In bericht 50 schilderde ik het spook van de negatieve beeldvorming al, - men praat en oordeelt er wel over, maar men zwijgt in alle toonaarden over het beste recept, de ware gang en stand van zaken, het beste recept - men vraagt niet, men vraagt nooit.
Negatieve beeldvorming krijgt zodoende wel alle kans en alle ruimte, zonder dat ergens opbouwende tegen geluiden zichtbaar zijn (en blijven!).
Dat zegt wat (veel?) over de 'toevallige' en minder 'toevallige' passanten.
Leren in en van dit soort situaties is eenrichtingsverkeer.
Door schade en schande wijzer worden, daar betaald een mens een hoge prijs voor, maar het wrange euvel is dat men het geleerde vervolgens niet kan en mag toepassen omdat voor een goede ontwikkeling meer dan één partij wenselijk is, en dan blijven we ver van huis, ver weg van noodzakelijke verbeteringen.
Als leergeld moet die ene partij wel een onevenredig hoge prijs betalen. De andere kant, de onverschillige, ziet het belang niet eens en zal het zeker niet snel en zwaar in de eigen situatie voelen. Zij zijn immers vrijwillig onwetend en wat niet weet dat niet deert (denken zij).
Waar waren jullie toen ik jullie het hardste nodig had?
Een terechte en niet geheel onbelangrijke vraag, omdat er zoveel van kon en kan afhangen.
De werking van de vicieuze cirkel is bijvoorbeeld - We maken het hem zo moeilijk en zo lastig mogelijk. We traineren de boel daar waar mogelijk, we sluiten alle deuren naar begrip, we bezuinigen tot vel over been, is hij door pure wilskracht door het uit zijn tenen te halen een stukje opgeschoten, we saboteren het meteen, is er hoop, we maken er een losse flodder van, is er een momentum, we zwijgen het dood --- we maken en laten hem in praktische zin volkomen vogelvrij.
Professionele hulp kan belangrijk zijn, maar die kan het zelden alleen en schiet vaak genoeg de plank mis, dus het is wel heel erg kort door de bocht om het daar volledig aan over te laten, daar de verantwoordelijkheid te leggen en de handen verder in onschuld te wassen.
Ook het journaal item geeft een goed voorbeeld van het falen van de professionals.
De gevoelstemperatuur.
De rollercoaster dat deze vicieuze cirkel is en vooralsnog ook zal blijven staat het niet toe achter de geraniums te gaan verpieteren, toch is dat wat het in praktische zin steeds weer doet.
Het vreet kolossaal veel tijd, aandacht en energie omdat je er helemaal alleen voor staat en daarbuiten blijft ontkenning en onderschatting door anderen eerder vaste regel dan uitzondering is.
Laat ik het voor wat het is dan had ik het schilderen al vele malen opgegeven. Nee, ik blijf zaaien en zoeken, maar het valt wel op een erg creativiteit onvriendelijke voedingsbodem. Echter in het (kunnen) schilderen heeft ook altijd een belangrijk deel van de oplossing gezeten. Het is steeds van het begin af aan een combinatie van factoren geweest die het hem hadden kunnen doen. Een cocktail aan werkzame factoren die in gunstige zin te beïnvloeden zijn.
 |
| Borderline times van professor Dirk de Wachter, zie ook de link die ik op het speciale bord op Pinterest plaatste. |
Binnen de vier muren van een spreekkamer was die erkenning er al vrij snel in ruime zin, dit werd echter niet naar de buitenwereld die het aangaat gecommuniceerd, mijns inziens een kolossaal voorbeeld van in gebreken blijven wanneer het anders moet en het in hokjes denken van alles en iedereen inclusief de professionele hulp, het werd ineffectief daar de hoofdmoot een maatschappelijk probleem was, is en zal blijven. Dit niet benoemen is en blijft een groot gemis, is misschien zelfs wel een groot blijvend onrecht.
Zeker in deze borderline maatschappij, een maatschappij die alle tekenen van borderline lijkt te vertonen (nota bene door de professionele hulp aangedragen - Borderline times - prof. Dirk de Wachter).
Ik was het niet die het gisteren regelde dat men in het journaal over praten kwam te spreken, ik riep het ver daarvoor wel maar men legde het gemakzuchtig en weinig betrokken naast zich neer
.
Denkt men niet dan moet ik extra en ook voor de ander denken. Praten gaat men om hun moverende redenen uit de weg. Ooit dacht ik; 'Laat ik het dan wat meer laagdrempelig maken, laat ik het internet gebruiken, laat ik dan aan voorlichting doen!' ""Als mijn zusje om welke kut reden niet naar Dordrecht wil komen om eens goed te praten en het daarna pas aan mijn moeder uit te leggen dan zorgen we ervoor dat ze in eerste instantie niet eens de deur uit hoeft!''
Ooit zat er een zinnige gedachte achter, maar ook met het besef dat je je zo wel heel erg bloot moet geven.
Had het iets opgeleverd dan was de kosten baten afweging in het voordeel van de beoogde oplossing uitgevallen, nu werd het een negatief onderdeel binnen het mogelijk maken van het vicieuze cirkel mechanisme. Een hellend vlak, een neerwaartse spiraal, een middel erger dan de kwaal.
Vogelvrij zijn.
Elk blog bericht is een magere afspiegeling van een goed gesprek en eerder een noodzakelijk kwaad, een nood bij gebrek aan betere alternatieven.
Het hoofdverhaal moet zijn, en dat moet doorklinken, dat je hartstochtelijk graag wil kunnen leven!
Telefoon - 078 6145913
|
| Er zijn voorwaarden nodig om tot een goede ontplooiing te kunnen komen, het model van de piramide van Maslow brengt dit helder in beeld. Tijd moeten verspelen aan een zo- veelste poging om dit uiteindelijk op de kaart te krijgen helpt niet mee en vreet kostbare tijd en energie. Het vreet ook creativiteit. En nul op het reqest krijgen geeft zeker niet het zo belangrijke gevoel van veiligheid. |
woensdag 24 augustus 2016
70 - Een kruiwagen, een wingman, het goede voorbeeld in een publiek lastig dossier.
In deze gênante saga van de vicieuze cirkel lijkt het wel het allermoeilijkste en blijkt het in de praktijk het meest weerbarstige obstakel, duidelijk bereik te vinden.
Niemand ziet of snapt de onmogelijke spagaat waarin je moet treden om alles te bedienen, om actief bezig te blijven om het toeval een behoorlijke hand te helpen, om de neerwaartse spiraal af te remmen en waar ruimte dit liefst zo snel en effectief mogelijk om te keren.
Om te beginnen de absolute noodzaak van het vinden van een welwillend gehoor en vooral van goede verstaanders. (Zie de waslijst aan hier aan voorafgaande investeringen in tevergeefse pogingen.)
Het is eigenlijk een dooddoener, en daar moet je ernstig mee uitkijken, maar eigenlijk moet je hierin het nodige aan geluk hebben. De juiste mensen, met de juiste instelling en invalshoek, op de juiste plek op het juiste moment.
Het tegendeel gebeurd vaak.
Er zijn maar weinig gebieden waar de vooringenomenheid bij voorbaat zo om de hoek komt kijken dan juist wanneer het woordje depressie er bij om de hoek komt kijken -- talrijke vooroordelen, neerbuigende houdingen - automatisch opgeroepen en aangestuurd door hardnekkig sterke vooroordelen, meestal voortkomend uit onwetendheid en een stuitend gebrek aan achtergrondkennis en empathie, stigmatisering, de vele ingesleten slechte en verkeerde gewoontes, de verleerde goede gebruiken, het vaak botte, soms vilein direct afpoeieren en afkappen om er weer zeer snel vanaf te kunnen zijn -- dat alles zo stellig en zo sterk met elkaar verweven dat dat het begrip voor deze mensen en de bereidheid en het geduld om binnen de situatie tot waarheidsvinding te komen lelijk in de weg staat
Het hoeft hier verder geen extra betoog, dat is zeer schadelijk.
Ook zo kwetsend en schadelijk dat het nog eens extra in de hand werkt dat de mensen waar het hier om gaat en die om welke oorzaak dan ook deze grote pech hebben, uit zelfbescherming in hun schulp kruipen en/of zelfs in hun schulp en het isolement worden gejaagd, er ronduit toe worden veroordeeld. Dat gaat heel ver en dat gaat ook vaak heel diep.
In de voorgaande berichten citeer ik uit het persbericht van GGZ Friesland met de veelzeggende kop; GGZ Friesland gaat strijd aan tegen vooroordelen.
Laten we meteen zeggen - waar ik van spreek is geen aanstellerig verzinsel maar een extra last waar mensen met een vorm van psychiatrische aandoening/trauma ook nog eens tegenaan moeten boksen.
De belemmeringen die in ruime zin door de maatschappij, en dat zijn wij toch allemaal samen, worden opgeworpen, het stigma dat wordt geplakt, het werpt nog meer belemmeringen op, vaak meer dan de oorspronkelijke aandoening zelf. Uit onderzoek blijkt dat vooroordelen het moeilijker maken om werk te vinden en te behouden, toegang te krijgen tot voorzieningen, woonruimte te vinden en relaties aan te gaan. Dat kan ernstige psychologische gevolgen hebben, een terugval in de hand werken en de bestaande gezondheidsproblemen verergeren. Stigmatisering en discriminatie zijn een dagelijkse last voor mensen met psychische beperkingen.
Laten we zien, er zit een duidelijke teneur in de problematiek, er zijn parallellen en verschillen, geen mens is hetzelfde, geen situatie is gelijk maar GGZ Friesland schrijft ook, en dat is een/het pleidooi;
'Pas als mensen weten dat ze vooroordelen hebben en daarmee het herstel van de ander in de weg zitten, kunnen zij dit gedrag veranderen.'
Het begint met luisteren en met goede wil.
Maar je kunt ook al meteen met het begin van het begin beginnen. De Nederlandse taal barst van de spreekwoorden en gezegden die het ons al eeuwen lang leren en vertellen, 'Als het kalf verdronken is dempt men de put' 'Gedeelde smart is halve smart' 'Hij/zi is Oost-Indisch doof' - voor het gebruik in mijn struggle for rivival (survival klinkt zo zwaar) leende ik uit de Deense serie Borgen een zeer toepasselijk Groenlands spreekwoord: Als je een spook negeert wordt het groter.
Waar nu te beginnen? Wat ik mensen de zeldzame keren dat ik de kans kreeg vaak voorhield is dat het vaak niet om de grote dingen gaat maar, en daar komt weer zo'n spreekwoord, dat het vaak juist de kleine dingen zijn die het hem doen. Bijvoorbeeld zoals Herman van Veen zingt in Later; 'Ik beloof je dat ik dan het attent zijn aan zal leren.....' dat een soort lijflied tussen mij en mijn Muze Tikky op hoge leeftijd werd.
Ik leerde ervan en we herkenden een wereld zonder er teveel woorden aan te hoeven verspillen.
Een probleem signaleren, herkennen en erkennen is het begin van de oplossing.
Dat is misschien eveneens een volkswijsheid, maar ook een rode draad bij wetenschappers en grote geesten, het begin van grote doorbraken.
De toevallige omgeving.
Ik wil het hier nog over mijn lessen, mijn leerlingen/cursisten hebben, over de lessen en ervaringen over zwart- wit. Over oogkleppen en hartleersheid en kortzichtigheid, over the way to the hell that is paved with good intentians.
'Nee, jij bent altijd zo positief en enthousiast tijdens de les, jij kunt onmogelijk last van depressie hebben!'
Wordt verder vervolgd.
Ik ben nog lang niet klaar met deze tekst, en niet klaar met de boodschap van deze tekst. Maar er staat zoals steeds al zoveel in dat een goede verstaander er al heel veel uit kan halen.
Aan de onmogelijke spagaat dat ik niet overal tegelijk kan zijn, en dat ik tijd, handen en voeten (en middelen!) te kort kom om ..., -- aan de vrijblijvende formule kan men zien dat ik de mensen er niet persoonlijk mee lastig val, me niet rechtstreeks opdring, ik laat ruimte, men kan zelf kiezen onwetend of meer wetend te worden, verschillig of onverschillig te zijn, slim of onnozel te doen, cynisch of ruimdenkend te zijn.
E-mail peter1959.2009@hotmail.com
Niemand ziet of snapt de onmogelijke spagaat waarin je moet treden om alles te bedienen, om actief bezig te blijven om het toeval een behoorlijke hand te helpen, om de neerwaartse spiraal af te remmen en waar ruimte dit liefst zo snel en effectief mogelijk om te keren.
|
| Met één of meer getuigen zou het verhaal al anders zijn verlopen. Roddel en achterklap zal er altijd zijn maar nu is het wel heel eenzijdig en afhankelijk van de willekeur van der- den. Een getuige die ge- tuigt kan een zetje in de goede richting geven, iets dat nu totaal afwezig blijft. |
Het is eigenlijk een dooddoener, en daar moet je ernstig mee uitkijken, maar eigenlijk moet je hierin het nodige aan geluk hebben. De juiste mensen, met de juiste instelling en invalshoek, op de juiste plek op het juiste moment.
Het tegendeel gebeurd vaak.
Er zijn maar weinig gebieden waar de vooringenomenheid bij voorbaat zo om de hoek komt kijken dan juist wanneer het woordje depressie er bij om de hoek komt kijken -- talrijke vooroordelen, neerbuigende houdingen - automatisch opgeroepen en aangestuurd door hardnekkig sterke vooroordelen, meestal voortkomend uit onwetendheid en een stuitend gebrek aan achtergrondkennis en empathie, stigmatisering, de vele ingesleten slechte en verkeerde gewoontes, de verleerde goede gebruiken, het vaak botte, soms vilein direct afpoeieren en afkappen om er weer zeer snel vanaf te kunnen zijn -- dat alles zo stellig en zo sterk met elkaar verweven dat dat het begrip voor deze mensen en de bereidheid en het geduld om binnen de situatie tot waarheidsvinding te komen lelijk in de weg staat Het hoeft hier verder geen extra betoog, dat is zeer schadelijk.
Ook zo kwetsend en schadelijk dat het nog eens extra in de hand werkt dat de mensen waar het hier om gaat en die om welke oorzaak dan ook deze grote pech hebben, uit zelfbescherming in hun schulp kruipen en/of zelfs in hun schulp en het isolement worden gejaagd, er ronduit toe worden veroordeeld. Dat gaat heel ver en dat gaat ook vaak heel diep.
In de voorgaande berichten citeer ik uit het persbericht van GGZ Friesland met de veelzeggende kop; GGZ Friesland gaat strijd aan tegen vooroordelen.
Laten we meteen zeggen - waar ik van spreek is geen aanstellerig verzinsel maar een extra last waar mensen met een vorm van psychiatrische aandoening/trauma ook nog eens tegenaan moeten boksen.
De belemmeringen die in ruime zin door de maatschappij, en dat zijn wij toch allemaal samen, worden opgeworpen, het stigma dat wordt geplakt, het werpt nog meer belemmeringen op, vaak meer dan de oorspronkelijke aandoening zelf. Uit onderzoek blijkt dat vooroordelen het moeilijker maken om werk te vinden en te behouden, toegang te krijgen tot voorzieningen, woonruimte te vinden en relaties aan te gaan. Dat kan ernstige psychologische gevolgen hebben, een terugval in de hand werken en de bestaande gezondheidsproblemen verergeren. Stigmatisering en discriminatie zijn een dagelijkse last voor mensen met psychische beperkingen.
Laten we zien, er zit een duidelijke teneur in de problematiek, er zijn parallellen en verschillen, geen mens is hetzelfde, geen situatie is gelijk maar GGZ Friesland schrijft ook, en dat is een/het pleidooi;
'Pas als mensen weten dat ze vooroordelen hebben en daarmee het herstel van de ander in de weg zitten, kunnen zij dit gedrag veranderen.'
Het begint met luisteren en met goede wil.
Maar je kunt ook al meteen met het begin van het begin beginnen. De Nederlandse taal barst van de spreekwoorden en gezegden die het ons al eeuwen lang leren en vertellen, 'Als het kalf verdronken is dempt men de put' 'Gedeelde smart is halve smart' 'Hij/zi is Oost-Indisch doof' - voor het gebruik in mijn struggle for rivival (survival klinkt zo zwaar) leende ik uit de Deense serie Borgen een zeer toepasselijk Groenlands spreekwoord: Als je een spook negeert wordt het groter.
 |
| Franciska (Tikky) Buytink (1915 - 2008) Zelfportret 24 x 18 cm olieverf op marouflé onder - Tikky Buytink geschilderd in de tuin van Aad (Arij) Zwart in Woerden door Daan Mühlhaus  |
Ik leerde ervan en we herkenden een wereld zonder er teveel woorden aan te hoeven verspillen.
Een probleem signaleren, herkennen en erkennen is het begin van de oplossing.
Dat is misschien eveneens een volkswijsheid, maar ook een rode draad bij wetenschappers en grote geesten, het begin van grote doorbraken.
De toevallige omgeving.
Ik wil het hier nog over mijn lessen, mijn leerlingen/cursisten hebben, over de lessen en ervaringen over zwart- wit. Over oogkleppen en hartleersheid en kortzichtigheid, over the way to the hell that is paved with good intentians.
'Nee, jij bent altijd zo positief en enthousiast tijdens de les, jij kunt onmogelijk last van depressie hebben!'
Wordt verder vervolgd.
Ik ben nog lang niet klaar met deze tekst, en niet klaar met de boodschap van deze tekst. Maar er staat zoals steeds al zoveel in dat een goede verstaander er al heel veel uit kan halen.
Aan de onmogelijke spagaat dat ik niet overal tegelijk kan zijn, en dat ik tijd, handen en voeten (en middelen!) te kort kom om ..., -- aan de vrijblijvende formule kan men zien dat ik de mensen er niet persoonlijk mee lastig val, me niet rechtstreeks opdring, ik laat ruimte, men kan zelf kiezen onwetend of meer wetend te worden, verschillig of onverschillig te zijn, slim of onnozel te doen, cynisch of ruimdenkend te zijn.
E-mail peter1959.2009@hotmail.com
vrijdag 12 augustus 2016
66 - De stand van zaken - Het is nog steeds (onnodig) een gevecht tegen de bierkaai.
|
| De onmogelijke spagaat laat zich goed door deze cartoon demonstreren en symboliseren.. |
Als je zo rond sportevenementen als de huidige olympische spelen goed oplet dan gaat het in de analyses rondom de prestaties over factoren die van belang zijn, factoren die de prestaties die geleverd moeten worden kunnen beïnvloeden, zowel in positieve als in negatieve zin.
De verschillende begeleidingsteams proberen daarover te waken en doen hun uiterste best zorg te dragen voor een optimale voorbereiding en dito bescherming en motivering.
Journalisten en geïnterviëwden maken dat op hun beurt weer voor ons inzichtelijk
De strijd om mijn onmogelijke situatie, mijn vicieuze cirkel te doorbreken is er één van het andere uiterste, één om met recht moedeloos van te kunnen worden.
Je mag het wel typeren als een onmogelijke spagaat, als een gevecht tegen de bekende bierkaai en het is geen sinecure. Maar je moet desondanks wel door en levert hoe dan ook dat gevecht.
Om het niet op voorhand volledig een gevecht tegen die beruchte bierkaai te laten zijn is er door ondergetekende tevergeefs veel aan gedaan om omstandigheden te creëren waarbij hij, of men (want het mes snijdt vaak aan twee kanten), baat zou kunnen hebben.
Als je chronisch handen en voeten, (plus tijd!), tekort komt moet je voortdurend keuzes maken, vooral veel ongelukkige keuzes.
De vervelende paradox in deze is nu juist weer dat je in de positie waarin je je bevind vele keuzes die je dolgraag zou willen (kunnen) doen steeds maar weer noodgedwongen tot nader orde moet uitstellen. Hier geld frustrerend vaak het bekende gezegde, van uitstel komt afstel, als een mechanisme, een praktijk voorbeeld dat eigen aan deze vicieuze cirkel is.
In bericht 64 deed ik al in een vroeger stadium een poging om iets waar ik geweldig mee zit voor de buitenwereld duidelijk te maken, maar dat kwam door keuzes voor het schilderen en tijdgebrek nooit verder dan de noodkreet vanuit het pure isolement dat het bleef, iets dat al deze berichten natuurlijk 'ook zijn.' Voor bericht 65 en menig ander geld hetzelfde.
Over de lessen bijvoorbeeld.
Voor het overleven binnen de vicieuze cirkel geld namelijk dat je steeds als een schaker vele stappen vooruit moet denken en ik voorzag alweer de nodige volgende voorbeelden van een naderend oorzaak en gevolg-effect zoals zo bitter vaak binnen de vicieuze cirkel optreedt.
Het dilemma van de klok, het tijdstip in het seizoen - werven en organiseren van lessen - contra het heroveren van mijn kunstenaarschap binnen het voor handen zijn midden in de huidige context. Voorgaande jaren leerden met duur zelf betaald leergeld dat het elkaar bijt als je er weer/nog alleen voor staat.
Als ik nu dat wat ik met zoveel onnodige moeite heb moeten veroveren midden in het moeizame proces laat schieten om aan het geven van de lessen te gaan werken dan kan ik straks voor de zoveelste keer opnieuw beginnen. Dat hadden de afgelopen twee jaren op pijnlijke wijze aangetoond.
Maar doe ik niets aan lesgeven dan ben ik ook weer veel verder van huis dan wenselijk.
Maar leerlingen begrijpen slecht en leren langzaam in deze en kijken veel liever de andere kant op., en dan wordt het pijnlijk.
De cartoon linksboven laat onder meer inzichtelijk zien dat je overal handen en voeten tekort komt, tekort om ......? Ja om zoveel, om zoveel om naar wens en indien mogelijk naar behoren te kunnen doen.
Daarom verwees ik in het verleden ook naar de film Multiplicity waarin de hoofdpersoon zichzelf drie keer kloont om aan alle wensen en eisen te kunnen voldoen, en naar de tweet van de echtgenote van een kunstenaar, die volgens haar moet kunnen schilderen (links ernaar allemaal op mijn Pinterest bijdragen te vinden)
Een vicieuze cirkel, deze vicieuze cirkel heeft onder meer een mechanisme waardoor je in een isolement kunt raken en, als je door een samenloop van ongelukkige factoren toch al stevig in een isolement verkeerde, het zonder steun hierbij onmogelijk te maken om er weer fier uit te komen.
Van dat laatste is en was bepaald geen spraken, ook hier geld het teleurstellende gegeven van het tegendeel.
|
In de door mij bij herhaling opgevoerde piramide van Maslov worden die voorwaarden om tot presteren en func- tioneren te kunnen komen wetenschappelijk in beeld gebracht. |
Het lot van dat wat niet gezien wordt is dat het voor de wereld niet bestaat.
Bericht in wording, wordt verder bewerkt en verder vervolgd, maar vanuit het isolement moet je geluiden laten doorklinken omdat mechanismes door blijven werken.
Met name het aloude mechanisme van het onbegrip vanuit onwetendheid.
E-mail peter1959.2009@hotmail.com
Pinterest www.pinterest.com/petervanloon1
Facebook-pagina facebook.com/petervanloonbeeldendkunstenaardordrecht
maandag 1 augustus 2016
65 - Wat heeft de piramide van Maslow en deze vicieuze cirkel met elkaar?
 |
Er zijn vele voorbeelden en varianten van de piramide van Maslow te vinden. |
Zout in de (open) wonde.
Twee weken geleden maakte ik de te lichtzinnige fout om een bezoek van H. te accepteren, maar ik had wat stappen gemaakt, had al vele maanden niemand gezien en/of gesproken en mijn verhaal moet niet doodgezwegen blijven.
Duidelijk is altijd meteen dat H. geen vinger aan de pols hield en houdt. Hoe praat je iemand dan bij terwijl er zoveel vicieuzecirkelachtigs had plaatsgevonden.
Ik koos voor de hoofdboodschap en vanwege de tijddruk niet voor een gedetailleerde schildering van de gebeurtenissen in chronologische volgorde.. In mijn ogen leerden die gebeurtenissen veel, maar mijn neef maakte er een aloude karikatuur en een simplificering van.
Zijn beeld - ik hang in het verleden en ik geef anderen de schuld en we zijn allemaal kinderen van God.
Wie zijn ogen sluit voor het verleden is blind voor de toekomst.Dat is wat ik wel door veel schade en schande ondervonden en geleerd heb, maar wie betaald voor die schade?
Een plus een is drie (synergie)
Een plus een is meer dan de som van de twee delen.
Hoe verhoudt zich dat dan in tot het omgekeerde wanneer de strijd voor de levenskwaliteiten als genoemd in de onderste treden van Maslow het onmogelijk maakt om vol voor de kwaliteiten en ontplooiing in de hogere regionen van Maslow te gaan? Wanneer er geen kwalitatieve tijd overblijft om tot de onmisbare ontplooiing te kunnen komen?
Hoop is het beste antidepressivum. (moeder Theresa)
Zondagmiddag viel ik midden in een uitzending van het Humanistisch verbond, een beschouwing van Philipp Blom - schrijver - vanuit een humanistische en filosofische visie die mijn pleidooien van vele jaren meer gewicht geven in plaats van dat ze ontkend of van nul of geen waarde worden verklaard door mensen die niet in staat zijn zich in de situatie te verplaatsen ondanks de luxe van een college dat deuren had kunnen openen in plaats van het gedogen van groot onrecht.Het tegendeel van dat wat H.en al die anderen in de praktijk in het debat inbrachten.
Als men een spook negeert wordt het groter. (Groenlands gezegde. bron Borgen)
De man de man, hij ziet altoos meteen oplossingen zonder eerst stil te staan bij het probleem.
(Geciteerd uit Renate Dorrestein - de blokkade).
Begrip heeft kruiwagens nodig.
 |
Het Maslow model dat de samenhang nog het meest duidelijk inzichtelijk maakt |
Verdiept men zich er wat meer in dan kan men al snel vinden dat ook instanties als het GGZ het nodig vinden de strijd tegen de schadelijke vooroordelen aan te gaan.
Zo stuurde GGZ Friesland in maart 2014 in het kader van de Week van de Psychiatrie een bericht van groot belang waaruit ik citeer.
Welke vooroordelen zijn er?
Onvoorspelbaar, onbekwaam en onaantrekkelijk: dat zijn de meest voorkomende en hardnekkigste vooroordelen over mensen met een psychiatrische aandoening. Leren leven met schizofrenie, een manische depressie of andere psychische problematiek is al ingewikkeld. Helemaal wanneer je je ook nog eens moet wapenen tegen de vooroordelen en discriminatie van anderen. Stigmatisering en discriminatie zijn een dagelijkse last voor mensen met een psychisch probleem.
Psychiatrisch stigma wordt ook wel de 'tweede ziekte' genoemd omdat het stigma dat mensen moeten dragen soms meer belemmeringen opwerpt dan de aandoening zelf. Uit onderzoek blijkt dat vooroordelen het moeilijker maken om werk te vinden en te behouden, toegang te krijgen tot voorzieningen, woonruimte te vinden en relaties aan te gaan. Dat kan ernstige psychologische gevolgen hebben, een terugval in de hand werken en de bestaande gezondheidsproblemen verergeren. Stigmatisering en discriminatie belemmeren de maatschappelijke integratie en rehabilitatie van mensen met psychische beperkingen.
Wat kunnen we hieraan doen?
Pas als mensen weten dat ze vooroordelen hebben en daarmee het herstel van een ander in de weg zitten, kunnen zij dit gedrag veranderen.
Hoe hardnekkig en diepgeworteld de vooroordelen zijn en hoe kort van memorie mensen zijn heb ik aan H. kunnen merken en aan zijn laatste reactie.
Verkeerde beeldvorming ontstaat ook door de weigering van mensen om te praten en te luisteren (en indien nodig en nuttig te handelen). Dat is een rode draad in de betogen die ik mijn neef hartstochtelijk voorhield net als de mechanieken en gevolgen van de problematiek die ik hierboven citeerde. Alles is verweven. Essentieel in het proces is dat mensen getuigen van wat toch met recht een onrecht genoemd kan worden. Dat het estafettestokje wordt doorgegeven dat ogen eindelijk geopend worden. H. leek Oost-Indisch doof, met wat altijd pas achteraf blijkt, een eigen agenda en invalshoek. Men wacht liever tot het te laat is en geeft er dan een gemakzuchtige draai aan en verteld je letterlijk zwart wit dat je niet om moet kijken, dat hem daar de fout zit, dat je je eigen probleem in stand houdt.
Mensen met zo'n dogmatische visie gekruid met een niet onbelangrijke saus van het calvinistisch geloof worden/zijn deel van het probleem en achteraf bezien een sterke belemmering voor veel van wat aan de oplossing had kunnen (en moeten!) bijdragen..
H. doet niet aan sociale media, zit niet op Facebook, Twitter, Pinterest, gaf zich wel op als volger van dit blog maar volgde niet. Wat je noemt een effectieve manier om een vinger aan de pols te houden. Zo zijn er veel in mijn zeer beperkte kring. Logischerwijs schiet dat niet bepaald op. Onontbeerlijke morele steun blijft zo ook uit en men blijft die roepende in de woestijn.
Isolement.
Als dit zo ongeveer het enige contact met de buitenwereld is dan heeft men een probleem binnen het probleem. Want uit zelfbescherming tegen zoveel schadelijke kortzichtigheid, ga je ook zulke mensen ontwijken.
Het isolement wordt nog eens een gevaarlijke stap groter.
Zo werkt het mechanisme, koppel dat aan Maslow, aan vicieuze cirkel aan beeldvormingseffecten .....
Toch moet je verder.
Als ik in de ziektewet had gemogen en/of al die tijd een uitkering had gehad dan had ik de strijd tegen de vooroordelen wel aan willen gaan, meer dan ik er al voor deed, maar ik moet kunnen schilderen. Daar zat mijn redding en rehabilitatie, daar vecht ik nog steeds voor.
Maar er zijn belachelijk veel kostbare jaren verstreken, verpest, bedorven verspeeld.
Wat men niet doorheeft is dat men niets van het verleden leerde en de fouten blijft herhalen, de vicieuze cirkel ongemoeid laat.
Fouten en verzuimen uit het verleden hebben gevolgen voor het nu, fouten en verzuimen van nu trekken weer een wissel op de kansen in toekomst.
Je blijft in de praktijk vogelvrij binnen een krachtige vicieuze cirkel.
Het zijn de kleine dingen die het hem doen!
Een wereld die alles ontkend, een wereld die stigmatiseert, veroorzaakt en toelaat dat mensen in een isolement raken en er met geen mogelijkheid meer uitraken hoe sterk ze ook binnen de aanwezige mogelijkheden hun best doen maar steeds tegen die muur van onwil en tegenwerking blijven botsen ... die wereld komt ook niet meer op het eenvoudige idee dat het in het algemeen de kleine dingen zijn die het hem doen, de kleine dingen die al een belangrijk verschil kunnen maken en dat alles, dus ook het herstel, begint met de eerste stap.
Ruim twaalf jaar zonder menswaardig inkomen, ook geen uitkering of ziektewet indien gepast, dat holt alles uit, laat veel te wensen maar niet veel te kiezen over, vaak alleen nog maar keuzes uit het minste van meerdere kwaden.
Daar moet je ook weer een prijs voor betalen want onbegrip is alom aanwezig, en begrip ver weg. De vicieuze cirkel herbergt vele kleinere vicieuze cirkels, en als de wet van de zwaartekracht een krachtige neerwaartse spiraal, één die doorgaat zolang die geen effectieve tegengas op zijn weg vindt. En iedereen kan weten dat vallen en dalen sneller en gemakkelijker gaat dan stijgen en klimmen.
Om te stijgen heb je houvast nodig iets om je aan op te trekken of aan vast te houden, een klein ding die het hem doet kan zo'n stukje houvast betekenen.
Zonder attenties kun je puur en alleen op wilskracht soms een stuk verder komen, maar is dit niet in de rug gedekt en gezekerd dan is de neerwaartse spiraal, de altijd werkende zwaartekracht zo oneindig veel machtiger, en die wordt wel bijtijds, ja altijd, gevoed.
De vicieuze cirkel is een kraamkamer waarin rampen geboren worden.
In bericht 50 op dit blog probeerde ik een jaar geleden de sociale context nog eens duidelijk te duiden, sindsdien verwees ik er een paar keer naar. Het is amper geopend laat staan dat er steun reacties kwamen. Dat zegt veel, zo niet alles.
Natuurlijk denk ik dan niet aan wildvreemden, maar aan hen die ondertussen al lang beter hadden kunnen weten.
Om de wildvreemden niet meteen al en/of nog meer van mij te vervreemden, niet langer af te schrikken heb ik mijn oude pagina die als mijn spreekbuis naar de buitenwereld was gaan fungeren opgeheven en ben met een schone lei onderstaande pagina begonnen. Inhoudelijk mag ik daar niet meer over de vicieuze cirkel spreken. Ik kan het mezelf niet veroorloven die ook te gaan ontkennen.
De vicieuze cirkel bestaat in al zijn wreedheid en is geen fabeltje en zeker geen aanstellerij! Je mag en kunt van geluk spreken als je er nooit in gevangen raakt of de juiste mensen ontmoet om er zo snel mogelijk weer uit te raken. Dat kan men namelijk niet alleen!
Peter van Loon
Telefoon 078 6145913
Facebookpagina facebook.com/petervanloonbeeldendkunstenaardordrecht.
Abonneren op:
Posts (Atom)