Als je geen vinger aan de pols houdt, werkt dat het isolement en achterklap in de hand.

Op wat je niet hebt kunnen opbouwen kun je niet terugvallen, als je even nadenkt spreekt dat voor zich. Maar daar zit meteen het levensgrote probleem, het denken. Men denkt niet even na, sterker, men negeert of oordeelt zonder denken maar al te lichtvaardig, al te voorbarig.

Dat lijkt een boute uitspraak maar in het dossier vicieuze cirkel is dat met vette omlijningen een rode draad - vanaf het eerste begin tot nu en als daar niets aan veranderd ook weer in de toekomst.

Wanneer men geen vinger aan de pols begint te houden wat men nu en daarvoor ook al niet deed dan schaad het de vrijwillig onwetende partij ogenschijnlijk niet. maar de verwaarloosde 'vragende' partij juist buitensporig. Want is het niet één van die cynische wetmatigheden dat wat niet gezien wordt door de (buiten)wereld niet voor die (buiten)wereld bestaat en aan wat niet bestaat hoeft men en zal men ook geen kwaliteitsaandacht besteden?

Het kan geen kwaad goed te denken

.

In dit kader is een observatie van Arnon Grunberg - "Passiviteit is soms een groter raadsel dan moord.'  - een sterk prikkelende. Zeker als je er nog één van Grunberg achteraan plakt; 'Om een beeld te zien hoef je vaak alleen maar niet weg te kijken.'
Als men wel een vinger aan de pols had gehouden had men met eigen ogen een heel ander beeld kunnen zien, kunnen zien dat uw auteur er alles binnen de beperkte mogelijkheden deed en nog steeds doet om het nooit zover te laten komen, nooit zo lang te laten duren. Het ging met de vicieuze cirkel alleen maar van kwaad tot erger.
De gevolgen van de onwetendheid en onverschilligheid weten zich steeds weer op alle mogelijke manieren te wreken en een onevenredig hoge wissel te trekken op de schier kanslozen, kansarmen.

Voor een dubbeltje op de laatste rij.

De echte wereld  is niet het beeldscherm
en het plaatje op de smartphone.

Babycakes Romero, de fotograaf, maakte
een veelzeggende fotoserie
The Death  Of Conversation.
Dit veel aandacht trekkende project trof 
ik voor het eerst op CNN,.
Ook hier was er een weer sprake van de
herkenning,  signalering van een ernstig
 verschijnsel waarop je als 'vragende partij'
lelijk kunt stuklopen en als ontkennende je
makkelijk achter kunt verstoppen. 
Maar het ontmenselijkt en het werkt
sterk de blikvernauwing van eenzijdige
gebruikers in de hand .

Zo luid de veelzeggende kop boven een artikel van 12 april j.l. in De Groene Amsterdammer (de link staat op mijn aan de vicieuze cirkel gewijde borden op Pinterest, vanwege onvoldoende vaardigheden op dit gebied kan ik het helaas niet in dit artikel inbouwen wat zoveel handiger zou zijn.)
De Groene refereert in haar artikel aan het Journaal, dat tevens een compliment krijgt voor de helderheid van hun twee minuten durende berichtgeving waarin mensen, en ook ik, veel konden herkennen. Sindsdien ben ik extra gespitst op de essentie van de hier behandelde 'nieuwe inzichten' en de eraan gekoppelde nieuwe methode binnen de problematiek van de schuldsaneringsaanpak waar het bericht om draaide.
Ik zag en herkende sterke verwantschappen tussen de hier behandelde problematiek van de schuldsanering met haar overduidelijke gevolgen en mijn vicieuze cirkel problematiek en haar ingrijpende gevolgen, net zoals ik dat in een journaal item over 113 - zelfmoord trof. Ook dit item werd goed belicht, ook hier waren nieuwe inzichten - praten met de omgeving! - en ook daar waren duidelijke parallellen/en het feest van de herkenning en tijdelijk de verraderlijke illusie van de erkenning en de valse hoop dat nu het kwartje toch wel eindelijk ergens zal gaan vallen, zoveel logica!

Verraderlijk, omdat nieuwe inzichten wel bij de top intelligentia en ingewijden rond een probleem doordringen maar niet op het niveau waar je je strijd om het dagelijks bestaan en functioneren moet strijden, bij de mensen en kaders waar je het mee moet doen, die blijven gewoon wegzappen en houden gewetenloos gemakzuchtig vast aan hun eerder ingenomen 'foute' houding van ontkenning, bagatellisering en genadeloze stigmatisering rondom de persoonlijke versie van de problematiek van betrokkenen die men in zich eenvoudigweg doodzwijgt.

De vicieuze cirkel.

Het logische gevolg van het geen vinger aan de pols houden is dat 'men' van niets weet, ja men heeft ergens weleens een klok horen luiden en geeft daar een onnadenkende invulling aan want waarom zou men fictie en feiten scheiden? Het logische gevolg van het zwijgen is dat de voorbarigoordeelveller, mening zonder visie gever, meer bereik en meer en betere podia heeft dan diegene die nu juist uit dat isolement moet kunnen komen en vecht om eindelijk eens goed te worden verstaan, begrepen en eindelijk te worden verdedigd en een vorm van bescherming gegund zou mogen.
Het is logisch dat dat ongelijke alleen maar tot nog meer scheefgroei, nog meer isolement lijdt, nog meer onherstelbare schade en verspilling zal genereren.
De vicieuze cirkel is een kraamkamer die nieuwe rampen baart.

Dit model dat de pijlers waarop mobility mentoring probeert te steunen toont is het tegenovergestelde
van het vicieuze cirkel kwaad. Dat fenomeen, dat proces dat ik steeds weer noem.
Het model heeft in mijn observatie wel heel veel gelijkenis met het model van de piramide van M.
dat ik  ter ondersteuning van mijn uitleg al zo vaak op alle niveaus opvoerde.
Deze piramide werkt niet horizontaal  maar verticaal, net als in de maatschappij waar er met meer
maten gemeten wordt..

In bericht 50 van dit blog leg ik met de kennis van dat moment vrij zorgvuldig uit wat mijn vicieuze cirkel is.

De genoemde stress is wel
te vergelijken met het
jongleren met rampen waar
deze cartoon voor stond.

(Artikel dat al zolang geschreven had moeten zijn maar door twijfel aan het nut (wat heeft het voor zin, wat heeft het voor nut, wanneer het gehoor dat je steeds bereiken wil(de) het om ver uiteenlopende redenen toch niet leest?) en door chronisch tijd en middelen gebrek nooit tot stand kwam. Daarom is het verre van volledig en verre van afdoende en moet het later nog verder.
Maar de eerste functie - weer een onverbloemde noodkreet vanuit de machteloosheid van het weerbarstige, o zo onpraktische isolement - zonder nog meer contraproductief uitstel al vast vervuld, want het loopt lelijk spaak.)

Telefoon               078 6145913

Facebookpagina   facebook.com/petervanloondordrechtnl

Peter op Pinterest  www.pinterest.com/petervanloon1

Persbericht van GGZ Friesland
Nog zo'n gebied dat alom werd ontkent
nu zelfs een naam heeft De Tweede Ziekte
Dat de bewustwordingscampagne nog
maar marginaal het bewustzijnsniveau
van de medemens heeft bereikt blijkt in
de dagelijkse praktijk.
Men stigmatiseert er lustig op los.

De genoemde piramide van M.

75 - Een droom na een week vol elementen van de struggle for survival.

Struggle for survival, dat is wat je binnen deze vicieuze cirkel dagelijks voornamelijk aan het doen bent. Dat bepaald het reilen en zeilen binnen deze gevangenis voor een groot deel. Het bepaald en stuurt het, terwijl je om er uit te kunnen komen juist optimaal in de gelegenheid zou moeten zijn om dat te kunnen doen waar je voor bestaat en waar je goed in bent, schilderen. Schilderen om er uiteindelijk weer acceptabel en liefst ook nog fier uit te komen voordat het überhaupt niet meer zal hoeven.

Als je de moeite neemt je een beetje
in de thematiek te verdiepen kun je al
beginnen de vrijwillige onwetendheid
als achterhaald te beschouwen
en er naar te gaan handelen

Voor het doorbreken van die patronen heb ik genoeg pleidooien voor geschreven, heb ik evenzovele balletjes voor opgegooid en me vaak genoeg en meer dan goed voor me was kwetsbaar voor opgesteld.
Ook deze week was weer bizar, vol van het absurde en het contra-productieve, boordevol oorzaak en gevolg elementen, pijnlijk vol onhandig isolement. Dat isolement, dat zou men zich beter moeten realiseren, schiet bij het doorbreken van een vicieuze cirkel juist niet op, helpt niet, werkt enorm tegen.

Op wat je niet hebt opgebouwd kun je ook niet terugvallen.
Dat is een cynische vaststelling, maar de realiteit, daarom blijf je je waar je kunt inzetten voor verbetering, voor beweging richting erkenning in plaats van de eeuwige onterechte en zwaar misplaatste ontkenning, een veel te lang telkens maar weer opnieuw uitgestelde en vaak gesaboteerde en onmogelijk gemaakte start richting bescheiden doelstellingen en een vorm van rehabilitatie. Daarbij noodzakelijk ook het aan de kaak stellen van de misstanden en het ter discussie beginnen te stellen van het kwalijke stigma.

De duidelijke droom vannacht.

In plaats van toen een praktische en morele steun
op de  achtergrond te betekenen slaagde mijn fa-
milie, die toch al als los zand aan elkaar hing, erin
er een grotere puinhoop van te maken, zij vervielen
in stigmatisering terwijl zij veel beter hadden kun-
nen en zeker ook hadden moeten weten.

Ik moest zelfs na te lang vechten tegen de bierkaai,
uit puur zelfbehoud de contacten met mijn familie
verbreken.

Een stap uit wanhoop en ui zelfbescherming waar
mijn niet geheel 'smetteloze'  moedertje naast ikzelf
nog het meest de dupe van werd, de rest kon het,
was al ruimschoots gebleken, vrij weinig schelen. 

Die hadden mij door die ongelukkige vorm van
stigmatisering en door de minstens zo ongelukkige
familie verhoudingen al op voorhand afgeschreven,
nog voor er überhaupt één fatsoenlijk gevecht ge-
leverd was. Kort na dat moment van wanhoop
schreef ik voor het eerst in het openbaar over de

vicieuze cirkel,een help, een noodkreet,  indirect
ook de deur naar beter begrip op een kier latend.

Een jaar later kon ik pas enige rust binnen de
gerezen situatie vinden, de gijzelende hoop op
beter laten varen en het ook daadwerkelijk
beginnen los te laten.

Toen dat moment in kaart gebracht kon worden
sprak mijn therapeut-light achteraf van het begin
van mijn 'genezing'

wat wel aangeeft dat na grondige neutrale analyse
de kwalijke mechanismen en ongezonde  manipula-
tie binnen de familieverbanden gezien, benoemd en
erkend werden en het mij bevestigde dat er binnen
de geboden verhoudingen niet veel anders meer
restte dan die eenzame, machteloze maar duidelijke
- het kan zo niet langer - stap.

Mijn toen nog lastig benoembare onbehagen rees
vooral rond de uitingen voortkomend uit de laks-
heid en vergaande stigmatisering, het handelen
en be(ver)oordelen op basis van misplaatste voor-
oordelen, verdraaiingen, getuigenissen van amper
voor deze rol geschikten, oogluikend en passief 
toegestane schadelijke dolken in de rug, die als
een kankergezwel mochten blijven door etteren
de in stand houding van boute leugens die het het
zinvolle gesprek bij voorbaat zeer lastig maakten.
Terwijl er niemand zich ooit enige moeite
heeft getroost de feiten van fictie te onderscheiden,
naar achtergronden en de vele verklarende en ver-
zachtende omstandigheden te zoeken, informeren
om achteraf nog wat acceptabel bij te sturen en
indien mogelijk te kunnen repareren.

Ik droomde vannacht dat ik er ineens niet meer alleen in stond, dat ik niet een trainerende saboterende familie had maar één waarvan de neuzen dezelfde kant op stonden.
Voor zover mijn kennis reikt kies je je eigen nachtelijke dromen niet, maar het is achteraf niet zo vreemd dat in die droom ineens mijn familie zo prominent aanwezig was.
Afgelopen vrijdagmiddag had ik mijn 89 jarige tante nog gezien en gesproken en daarnaast confronteerde 's ochtend het contact met mijn nieuwe en enige cursist me nog eens uiterst pijnlijk met het in wezen uitzichtloze van het gehele verhaal.

Die twee stonden en staan in feite even symbool voor de diepgewortelde gebruiken in de samenleving rond en met deze thematiek. Men verdedigd alles dat door de onwetendheid en stigmatisering gemeengoed werd en blijft. Verklaart en vergoelijkt het nadoen en napraten van gedrag dat kritiekloos voortkomt uit, en aangestuurd wordt door de talloze schadelijke vooroordelen en ongelukkige aannames en is niet in staat en bereid een opening naar de ware aard van de problematiek te maken en neemt het wel op voor het 'foute'  maar niet voor de noodzakelijke 'nieuwe' inzichten en gedragscoden.

Voor ik verder ga.
'GGZ Friesland is het zat. Niemand is zijn stoornis.'
Dit citaat uit een persbericht ter inleiding van een campagne die de schadelijke gevolgen van vooroordelen onder de aandacht wil brengen en uit de wereld wil helpen.
In voorgaande berichten schreef ik hier al zeer uitvoerig over en verwees ik er ook al meerdere keren naar.
Dat ik dit zo vaak moet herhalen spreekt al boekdelen, maar zegt uiteindelijk meer over het gehoor en/of gebrek aan gehoor dan over mij.
Ik lever zelf mijn niet aflatende bijdragen aan de noodzakelijke bewustwording en de noodzakelijke aanklacht tegen stigmatisering en haar immens kwalijke en ingrijpende gevolgen.

Terwijl ik dit schrijf en onderwijl research doe.....
.....gaat de telefoon. Mijn tante Hetty, waar ik afgelopen vrijdag nog was:
'Hoe gaat het Peter?' -  'Ik ben net aan het schrijven.' - 'Hou nu eens op met dat ouwehoeren, je jaagt al je leerlingen weg!'

Ik had net nog een passage uit een artikel in Trouw opgeschreven: In contact komen, praten, naast iemand staan écht meeleven, zijn of haar leed erkennen - in de praktijk is het moeilijk. De reflex van gewone mensen - lees: geen ervaren hulpverleners - is vaak: 'Zelfdoding mág niet, dat kun je ons niet aan doen! Of 'Ga alsjeblieft in therapie, doe er iets aan, fix het! Of een variant op: 'Kop op, morgen is het beter!
Dat is goed bedoeld en tegelijkertijd een ontkenning van de ondraaglijke  last die de ander op zijn schouders torst.

Geen betrouwbaar beeld van de werkelijkheid.
De karikatuur van de werkelijkheid van waaruit  mijn tante denkt, dacht en meende te moeten handelen omdat zij niet beter weet, de karikatuur die in zijn verschijningsvorm wel model kan staan voor de misvattingen en handelswijzen alom, staat wel in schril contrast tot de werkelijkheid en tot deze van meer empathie en inzicht getuigende tekst in Trouw van meer in de materie ingevoerden.
In een notendop typeert dit ook steeds de onmogelijke spagaat, de onmogelijke positie van waaruit ik steeds weer moest zien te gaan bouwen, een onwerkbare situatie die hier door de omgeving op afstand scrupule loos in stand gelaten werd en wordt.

Bron Brené Brown.
Zie ook op mijn rijkbelegde bord
op Pinterest.

Geen goedkope makkelijke praatjes.
Nu noemt men de gevolgen van deze onverkwikkelijke vormen van ontkenning en discriminatie in het jargon ook wel de tweede ziekte
Toen ik daar ook binnen de familie mee te maken kreeg wist ik daar nog niets officieels en wetenschappelijk onderbouwd van, maar ik voelde wel dat er qua moraal nogal veel gewoonweg niet klopte, dat er opvallend sterk met twee soorten van recht werd gewerkt er met twee of meer maten werd gemeten.
Zij maakten het vanuit de breed gedragen en breed toegepaste vrijwillige onwetendheid nog onnodig veel meer erger, wreder en eenzamer en vooral kanslozer.

De zorg voor mijn Muze.

Francisca (Tikky) Buytink
17 november 1915 - 8 juli 2008

Bovenop het absurde binnen zulke onverkwikkelijke zaken was bovendien ook nog de praktische uitkomst dat ik er in de praktijk nog eens extra zwaar voor 'gestraft' werd dat ik jarenlang mijn Muze onbezoldigd had verzorgd en begeleid - burgerparticipatie avant la lettre - en er in die onverwacht lange periode daarnaast geen oog, aandacht, ruimte, energie en gelegenheid overbleef voor de behartiging van mijn sterk achtergebleven belangen als niet gesponsorde, zo lastig herstellende kunstenaar in een razendsnel en radicaal veranderende wereld. Zodoende had het duidelijk kunnen zijn dat er vanaf de zomer van 2008, na het overlijden van mijn Muze, wel een zeer grote inhaalslag noodzakelijk was, ik stond (en sta) al die tijd bijna letterlijk met lege handen. Ook omdat binnen zo'n proces waarin de lusten en de lasten zo ongelijk en ongelukkig verdeeld werden al spaanders waren gevallen en breuken en barsten ontstaan en ook toen al misverstanden ontstonden en mochten blijven. Dat is niet nieuw. Bovendien moest het al die tijd, ervoor en erna, ook nog eens zonder een deugdelijk en vooral mens(w)aardig vangnet.

Ik heb me er nooit achter verscholen, maar men kan het toch ook moeilijk blijven ontkennen terwijl het begrip voor mijn vicieuze cirkel en het respect voor de overlevingskunst al zo lang nul komma nul is.
Men zweeg terwijl beeldvorming, erosie en zwaartekracht gewoon wel hun werk bleven doen.

Afschuifcultuur.
(Je kon en kunt het niet aan mensen van tachtig-plus overlaten.)

Zorgvuldigheid is ook controleren of men alles wel goed
begrepen heeft. Dat kun je van iemand van 89 niet meer
verlangen, anderen hadden die rol op belangrijke en
cruciale momenten kunnen overnemen men deed niets
.
Verzuim is een rode draad binnen de vicieuze cirkel
dat bevorderd de werking ervan, werkt het nog eens
extra in de hand en blijft dit onveranderd doen.
Vanaf dag éen nam men het met het zorgvuldigheids-
beginsel niet al te nauw, nam alles totaal niet serieus,
en deed chronisch aan onderschatting, dat had vele
nare en ingrijpende gevolgen.

De mensen die nog enigszins handelden zoals mijn tante, en dat valt sterk in hen zeer te prijzen, wisten en weten in hoofdlijnen niet waar Abraham in deze de mosterd haalt, weten het totaal niet te duiden en te plaatsen, snappen niet wat hier nu eigenlijk allemaal speelt en speelde. Zij denken het te weten.
Dat kun en kon je eenvoudigweg ook niet aan hen (alleen) overlaten!  In die rol en die positie maakten zij keer op keer als de beruchte olifant in de porseleinkast grote en pijnlijk lelijke brokken.
Je kon hen serieus nemen erop afgaan en geduldig met hen gaan praten, op zulke momenten zelfs helder van hen gelijk krijgen, maar de volgende dag waren zij op de hoofdlijnen weer alles vergeten en koersten zij weer op het voor hen vertrouwde, vastgebakken,  maar qua feiten en qua impact totaal verdraaide en vervalste beeld.

Verloren gaan van weer een dag werk.

Zondag was de nood tot een volgend pleidooi zo tastbaar en maandag was ik nog zo sterk en helder geïnspireerd aan het schrijven geweest dat het doodzonde is dat maandagavond de vruchten van die dag arbeid na een technische handeling verloren zijn gegaan, (hoe dat kon snap ik niet, ik ben ook maar een self-made halve digibeet, komt ook door de VC) en ook niet meer terug te vinden zijn. Het is al van de gekke dat de vicieuze cirkel nog steeds zo krachtig doorwerkt en ik sta daar nog steeds net zo geïsoleerd in (nee erger) dat ik nog zo vaak in de pen moest klimmen.
Alles houdt verband en houdt elkaar in een wurggreep maakt een neerwaartse spiraal.Gisteren heb ik gepoogd veel te repareren, maar dat verloren stuk, dat heldere geïnspireerde brede beeld...... ik heb niet meer de puf, de verontwaardiging en het geloof in de rechtvaardigheid van gezond denkende mensen. Ik krijg zelf steeds meer inzicht, maar men zit nog in de oude vooroordelen, reflexen en eigen schijnwereld, de eigen comfortzone die men niet durft te verlaten. De aloude afschuif mechanismen, verschuilen achter een ander. De Dickensiaanse vormen van onrecht, onverschilligheid en wreedheid in de uitwerking.

In het veld kan men het niet langer
aanzien en gaat over tot actie.
Bewustwordingscampagnes. Weg met
het overduidelijk schadelijke!

Geur van depressie, maak dat je wegkomt!
Bijna iedereen denkt er wat van te weten, denkt op basis van voorbeelden uit eigen ruime kring, ervaringen dicht bij of op afstand er over te kunnen en mogen meepraten, denkt makkelijk te kunnen oordelen en schroomt niet snel te veroordelen, te stigmatiseren.
Wat het gesprek, de dialoog meteen weet te frustreren is dat de meeste mensen in de maatschappij, mensen die zelf over het algemeen niet uitblinken in grote zelfkennis en zelfkritiek, alles dat afwijkt van het gangbare al snel in een hokje plaatst. De hapklare brok aan smalltalk staat men misschien toe, alles dat eng en vreemd lijkt gaat men uit de weg en voor wat ogenschijnlijk meer moeite kost weigert men zeker tijd voor vrij te maken.
Er komt een bizarre cocktail aan gangbare uitvluchten, dooddoeners, afschuivingen ontkenningen en wat dies meer aan te pas om er ver vandaan te blijven, er met de grootst mogelijke boog omheen te zeilen om het eigen onzekere gemoed niet op de tocht te hoeven zetten.
Dan is men al zonder het te beseffen begonnen fout na fout op te stapelen, maar dit is zo wijd verbreid dat men u er niet op zal aanspreken, sterker nog men zal uw argumenten voor zoete koek aannemen en graag onderschrijven want iedereen wast de handen in...... Eén en al begrip, iedereen doet het, het zit diep geworteld en men praat de reflexen nog steeds goed terwijl men niet op het idee komt voorzichtig een pleidooi te beginnen voor een andere kijk op.
Toch is de taal vergeven van spreekwoorden en gezegden die juist uit oeroude ervaring leren dat het tegenovergestelde mensen helpt (het zijn de kleine dingen die het doen, gedeelde smart is halve smart et cetera et cetera), deugd doet, vooral een mens menselijk laat.

Hoop is het beste antidepressivum. (moeder Theresa) 

Maslov laat de voorwaarden tot
ontplooiing aan de hand van zijn
wetenschappelijke piramide model
zien, en begrijpen.

Voortschrijdend inzicht leert dat de rol van de omgeving veel kwaad kan, maar ook veel goeds kan betekenen en in feite onmisbaar is binnen de cocktail aan factoren die SAMEN kunnen helpen. Net zoals bijvoorbeeld tegenwoordig een goed afgewogen cocktail de levenskwaliteit van aidspatiënten aanmerkelijk heeft weten te verbeteren. Het is nog steeds niet te genezen.
Als je een beetje kunt multitasken, overlevers zonder middelen moeten wel, en ook nog aan nieuwsgaring doet dan kan het niemand zijn ontgaan dat de overheid al een eeuwigheid aan bezuinigen doet, overal sterk terug treed en omgekeerd ook poogt de samenleving meer verantwoordelijkheden te geven. Burgerparticipatie was het toverwoord dat uit de hoge hoed werd getoverd . De vreemde paradox doet zich nu voor dat wanneer het om als 'lastig' ervaren kwesties gaat de samenleving nu juist in koor roept; ''Dat is een taak voor de overheid!'' In de praktijk geven beide kanten niet thuis maar tegelijkertijd maken zij het de mensen zo zwaar mogelijk, vogelvrij,  het praktisch onmogelijk fatsoenlijk de eigen broek op te houden, laat staan investeringen voor de toekomst te doen.

Knarst en kraakt dit om begrijpelijke redenen dan plakt men weer snel en o zo kritiekloos één van de vele etiketten waar het palet van de stigmatisering vol mee is, daarmee onnadenkend de mogelijkheden tot het eigen broek op houden van de goedwillende, hard vechtende survivor weer meerdere stappen verder in de wielen rijdend.Voor de oplossing ligt nu niet direct de rode loper uit, is de ene barrière genomen dan wordt er een volgende opgeworpen en dat gaat maar door, dat kost tijd kracht, aandacht en energie en die is dan weer niet beschikbaar voor........
Dat is een vicieuze cirkel binnen deze vicieuze cirkel. Dat is de vicieuze cirkel!

Teveel dooddoeners kan nooit goed zijn.
Nu schroomt men totaal niet om mensen van alles toe te voegen zoals het rijtje hiernaast, en al is een mens nog zo sterk, nog zo zelfstandig denkend en handelend, het laat je niet ongemoeid en onberoerd, het tast je fundamenten aan. In Zomergasten liet X nog een paar vermaarde experimenten zien die zonder meer hielpen aantonen dat discriminatie meetbaar mensen aanvreet, mensen ernstig doet verpieteren.
Gelijke kansen bestaan helemaal al niet, kansen willens en wetens om zeep brengen is een niet voor de wet strafbare misdaad. Het is moreel laakbaar het onrecht dood te zwijgen, vrij te pleiten, de hand boven het hoofd te houden terwijl men er passief omheen beweegt.

Ik denk nog steeds, of ik moet blijven denken - het kan ook anders.
Dat klinkt niet depressief!

Een schaakbord met rampzalige stukken.
Analyse leert dat ik het op mijn schaakbord moet doen met een uiterst beperkt assortiment aan schaakstukken, en het lijkt wel dat die stukken ook nog eens lastige gebreken en eigenaardigheden hebben om het mild te zeggen, ze zijn ongeschikt voor hun 'toevallige'taak door hun toevallige positie e de vicieuze cirkel zorgt er wel voor dat meer geschikte pionnen ver van mijn bord blijven.
Het wereldkampioenschap of een toernooiwinst kan ik dus sowieso rustig vergeten, maar daar ligt ook niet mijn ambitie. Maar een partij die niet gespeeld mag worden?!!
De weinige stukken (een kladje)
Mijn tante  -  verhaal bekend.
Velen die niet over hun eigen schaduw heen kunnen stappen, kuddedieren, volgers, geen autonome geesten.
Facebook - de vind ik leuk club. de val me hier niet mee lastig oogklepkoesteraars
Telefoon   -  men is het gebruik verleerd.
Effectief persoonlijk contact -  te weinig visie aanwezig om te kunnen bedenken dat dat de kortste en beste  weg is.
Goede voorbeelden - als die uitblijven kunnen zij ook niet gevolgd worden.
Sneeuwbaleffect  -  niet als ondergetekende ieder vlokje persoonlijk moet vooruit duwen.

De mogelijkheden tot eigen inbreng laten
zich door deze cartoon van de Amerikaanse
minister van buitenlandse zaken Carry
typeren, je moet een duivelskunstenaar zijn
en jongleren met veel explosief materiaal
bovendien ook nog op het slappe koord
zonder vaste grond onder de voeten.

Eigen inbreng - niet als je alles alleen moet doen en in de praktijk wel tien beroepen moet uitoefenen en de handen bovendien op de rug gebonden zijn en je ondertussen langzaam gewurgd wordt.
Cursisten -  een complete groep doet niet aan Facebook en traineerden vele andere vormen voordien, weer een andere groep was niet vooruit te branden en luisterde nog slechter.
Veel van de karakteristieken zijn in dit bericht terug te vinden.
Daar waar het meeste potentieel zat en het wel degelijk probeerden waren degenen die zelf zoveel aan hun hoofd hadden, maar aan de andere praktische kant ook niet goed luisterden waardoor de effectiviteit onnodig laag uitpakte, er geen voorbeeldfunctie van uit kon gaan en zeer kostbare tijd voor altijd verloren ging, en blijft gaan.

Telefoon   -    078 6145913
Pinterest   -    www.pinterest.com/petervanloon1
E-mail       -    peter1959.2009@hotmail.com

73 - 113, Praten (en goed luisteren!) als nieuwe aanpak. Nieuw?

Als er één meer dan belangrijke rode draad is in het verhaal  wat ik al die jaren aan mijn buitenwereld duidelijk probeer te maken is het de bedekte smeekbede de kans tot praten mogelijk te maken, .... om gewoon te praten! 
Niet het hele repertoire aan drogredenen laten prevaleren om maar vooral weer niet te praten, eerder te zwijgen, er met een ruime boog omheen te lopen en het liefst vooral te doen aan het 'quasi' veilige doodzwijgen.

Hoe vaak heb ik deze uitspraak
van Winston Churchill wel niet ge-
plaatst om mensen te prikkelen? 

In het acht uur journaal  van 7 september was het een belangrijk item een 'nieuwe aanpak'  ter voorkoming van het aantal zelfdodingen.
Praten, in het buitenland al met goed resultaat beproefd, tot wel 30% minder gevallen van zelfdoding.
Misschien is het cynisch, maar als je van het omgekeerde uitgaat zou je kunnen redeneren dat het nadrukkelijk niet praten het aantal juist zal doen toenemen.
Slordig om dit af te doen als collateral damage als gevolg van de ingesleten gewoontes en nalatigheden van onze maatschappij anno 2016.

In het item verschijnt een goede vriend van iemand die door zelfdoding aan zijn einde kwam, en ook hier het bekende verhaal van een omgeving die het niet goed wist maar misschien anders een positieve rol had kunnen spelen om mede het drama te helpen voorkomen.
Ook een voorbeeld dat men het niet allen aan de hulpverlenende instanties kan overlaten, in dit geval werd op een cruciaal moment hulp geweigerd en de volgende dag stapte deze persoon uit het leven.

'Een gesprek is zo zwaar!' 
Een van de meest gebezigde redenen om het gesprek geen kans te geven, om er niet aan te beginnen.
Het is maar hoe men het bekijkt, het is in ieder geval wel heel makkelijk gezegd, temeer daar men het zelf steeds weer uit de weg ging en dat dat feit alleen al het gesprek er niet vanzelfsprekender en natuurlijker op maakt.
Niet praten verteld overigens evengoed een verhaal.

Door niet (op tijd) te praten werd in de praktijk van de vicieuze cirkel steeds onnodig het kind met het badwater doorgespoeld.

Een 113 psychiater raad de vraag - 'Hoe gaat het nu echt met je?' - aan.
Is men in Nederland al zo verkild dat een Psychiater ons dit moet adviseren en dat hij dat in het acht uur journaal mag/moet komen doen?
Kennelijk moet een mens extreem intelligent en extreem met empathisch vermogen zijn behept om te kunnen bedenken en doorvoelen dat de aanpak die algemeen goed is, niets doen en wachten tot het is overgewaaid vele malen meer kost en meer schade voor alles en iedereen oplevert dan oprechte betrokkenheid gekoppeld aan visie en actie op het goede moment.
Het journaal vermeld nog dat het een 113 campagne wordt PRATEN.

Je kunt de mensen niet dwingen.
Van mijn Muze en uit eigen ervaring leerde ik dat iets dat voortkomt uit dwang niet echt en oprecht is, van nul en geen waarde, daarom koos ik steeds voor het argument en pogingen tot overreding.
Een vicieuze cirkel moet gestopt en doorbroken worden, met het wegkijken werd die alleen maar groter en complexer en telkens weer onnodig verlengd in levensduur en reken maar dat het er een is.

Onwetendheid is de bron van alle kwaad.
(Socrates)

Mensen praten (en luisteren) niet, toch werd en wordt er te makkelijk over gesproken, daar droop het begrip niet bepaald vanaf.

GGZ Friesland benoemd een ander
belangrijk en zwaar onderbelicht
aspect van het probleem. Veel
van de pijnpunten die hier genoemd
en beschreven worden werken een
vicieuze cirkel in de hand en houden
haar extra goed in stand. 

Hoe valt dat dan te rijmen en te plaatsen en waar haalt men het dan vandaan?
Roddel, achterklap, kwaadsprekerij een klok horen luiden maar geen notie hebbend waar nu feitelijk de klepel hangt of zoals zo mooi verwoord in het boek de Blokkade van Renate Dorrestein - 'De man, de man, hij ziet altoos meteen oplossingen, zonder eerst goed stil te staan bij de problemen.'
In bericht 50 schilderde ik het spook van de negatieve beeldvorming al, - men praat en oordeelt er wel over, maar men zwijgt in alle toonaarden over het beste recept, de ware gang en stand van zaken,  het beste recept - men vraagt niet, men vraagt nooit.
Negatieve beeldvorming krijgt  zodoende wel alle kans en alle ruimte, zonder dat ergens opbouwende tegen geluiden zichtbaar zijn (en blijven!).
Dat zegt wat (veel?) over de 'toevallige' en minder 'toevallige' passanten.

Leren in en van dit soort situaties is eenrichtingsverkeer.
Door schade en schande wijzer worden, daar betaald een mens een hoge prijs voor, maar het wrange euvel is dat men het geleerde vervolgens niet kan en mag toepassen omdat voor een goede ontwikkeling meer dan één partij wenselijk is, en dan blijven we ver van huis, ver weg van noodzakelijke verbeteringen.
Als leergeld moet die ene partij wel een onevenredig hoge prijs betalen. De andere kant, de onverschillige, ziet het belang niet eens en zal het zeker niet snel en zwaar in de eigen situatie voelen. Zij zijn immers vrijwillig onwetend en wat niet weet dat niet deert (denken zij).

Waar waren jullie toen ik jullie het hardste nodig had?
Een terechte en niet geheel onbelangrijke vraag, omdat er zoveel van kon en kan afhangen.

De werking van de vicieuze cirkel is bijvoorbeeld - We maken het hem zo moeilijk en zo lastig mogelijk. We traineren de boel daar waar mogelijk, we sluiten alle deuren naar begrip, we bezuinigen tot vel over been, is hij door pure wilskracht door het uit zijn tenen te halen een stukje opgeschoten, we saboteren het meteen, is er hoop, we maken er een losse flodder van, is er een momentum, we zwijgen het dood --- we maken en laten hem in praktische zin volkomen vogelvrij.

Professionele hulp kan belangrijk zijn, maar die kan het zelden alleen en schiet vaak genoeg de plank mis, dus het is wel heel erg kort door de bocht om het daar volledig aan over te laten, daar de verantwoordelijkheid te leggen en de handen verder in onschuld te wassen.
Ook het journaal item geeft een goed voorbeeld van het falen van de professionals.

De gevoelstemperatuur.
De rollercoaster dat deze vicieuze cirkel is en vooralsnog ook zal blijven staat het niet toe achter de geraniums te gaan verpieteren, toch is dat wat het in praktische zin steeds weer doet.
Het vreet kolossaal veel tijd, aandacht en energie omdat je er helemaal alleen voor staat en daarbuiten blijft ontkenning en onderschatting door anderen eerder vaste regel dan uitzondering is.

Laat ik het voor wat het is dan had ik het schilderen al vele malen opgegeven. Nee, ik blijf zaaien en zoeken, maar het valt wel op een erg creativiteit onvriendelijke voedingsbodem.  Echter in het (kunnen) schilderen heeft ook altijd een belangrijk deel van de oplossing gezeten. Het is steeds van het begin af aan een combinatie van factoren geweest die het hem hadden kunnen doen. Een cocktail aan werkzame factoren die in gunstige zin te beïnvloeden zijn.

Borderline times van professor
Dirk de Wachter, zie ook de link
die ik op het speciale bord op
Pinterest plaatste.

Het begint bij erkenning van de problematiek, dat scheelt al een wereld en voelt al direct anders en verlengt het surplus aan eigen kracht.
Binnen de vier muren van een spreekkamer was die erkenning er al vrij snel in ruime zin, dit werd echter niet naar de buitenwereld die het aangaat gecommuniceerd, mijns inziens een kolossaal voorbeeld van in gebreken blijven wanneer het anders moet en het in hokjes denken van alles en iedereen inclusief de professionele hulp, het werd ineffectief daar de hoofdmoot een maatschappelijk probleem was, is en zal blijven. Dit niet benoemen is en blijft een groot gemis, is misschien zelfs wel een groot blijvend onrecht.
Zeker in deze borderline maatschappij, een maatschappij die alle tekenen van borderline lijkt te vertonen (nota bene door de professionele hulp aangedragen - Borderline times - prof. Dirk de Wachter).

Ik was het niet die het gisteren regelde dat men in het journaal over praten kwam te spreken, ik riep het ver daarvoor wel maar men legde het gemakzuchtig en weinig betrokken naast zich neer
.
Denkt men niet dan moet ik extra en ook voor de ander denken. Praten gaat men om hun moverende redenen uit de weg. Ooit dacht ik; 'Laat ik het dan wat meer laagdrempelig maken, laat ik het internet gebruiken, laat ik dan aan voorlichting doen!' ""Als mijn zusje om welke kut reden niet naar Dordrecht wil komen om eens goed te praten en het daarna pas aan mijn moeder uit te leggen dan zorgen we ervoor dat ze in eerste instantie niet eens de deur uit hoeft!''
Ooit zat er een zinnige gedachte achter, maar ook met het besef dat je je zo wel heel erg bloot moet geven.
Had het iets opgeleverd dan was de kosten baten afweging in het voordeel van de beoogde oplossing uitgevallen, nu werd het een negatief onderdeel binnen het mogelijk maken van het vicieuze cirkel mechanisme. Een hellend vlak, een neerwaartse spiraal, een middel erger dan de kwaal.

Vogelvrij zijn.

Dat vogelvrij zijn uit zich op vele meer of minder geraffineerde en vooral cynische vormen maar de hoofdlijn is dat een ieder kan de meest stomme streken uithalen, kan belangrijke acties verzuimen, kan liegen en kwaadspreken..... het werd en wordt hen niet nagedragen, het komt volledig voor de rekening van de vogelvrije die toch al zwak en kwetsbaar stond. Veel daarvan komt voort uit onwetendheid en gemakszucht en onwetendheid komt voort uit... niet communiceren en zeker niet op tijd communiceren!

Wordt verder vervolgd en ook verder onderbouwd, maar de hoofd boodschap, die al vanaf het prille begin doorklonk, staat.
Elk blog bericht is een magere afspiegeling  van een goed gesprek en eerder een noodzakelijk kwaad, een nood bij gebrek aan betere alternatieven.
Het hoofdverhaal moet zijn, en dat moet doorklinken, dat je hartstochtelijk graag wil kunnen leven!

Telefoon -  078 6145913

Er zijn voorwaarden nodig om tot een goede
ontplooiing te kunnen komen, het model van
de piramide van Maslow brengt dit helder
in beeld. Tijd moeten verspelen aan een zo-
veelste poging om dit uiteindelijk op de kaart
te krijgen helpt niet mee en vreet kostbare
tijd en energie. Het vreet ook creativiteit.
En nul op het reqest krijgen geeft zeker niet
het zo belangrijke gevoel van veiligheid.

57 - Momentopname, bescheiden wat nieuwe werkjes.

Een moment om even kort bij stil te staan.

Vier  voltooide 24 x 24 cm schilderijtjes.

De schilderijtjes beschouw ik nu wel als af en ik heb ze dan ook gesigneerd. Ook de andere twee zijn nu af, ik wilde toch eindelijk weer eens tonen waar het mij al die tijd om gaat.
Om schilderen, te kunnen schilderen op mijn niveau.
Al die berichten, de pleidooiën op het blog - het gaat om het schilderen - om het kunnen schilderen. (zie bericht 50)

Deze schilderijtjes hebben me, onnodig, veel moeite en tijd gekost, maar ze zijn er, en alleen daarom al wil ik er even bij stil staan, het moment markeren.


Er zit een heel verhaal achter dat zoals zovele verhalen verloren ging voordat het gehoord werd. Dat is, dat is wel keer op keer bewezen, buitengewoon contra-productief, buitengewoon ongelukkig.

Op weg naar de picknick.
Acryl op museumkarton
24 x 24 cm.

Vorige week moest ik nog een 40 x 60 schilderij waar ik vele uren bij vlagen aan werkte in de vuilcontainer stoppen. Had bijna alles met de onvruchtbare omstandigheden en problematiek te maken.

Overigens heb ik veel meer ambitieuzere schilderijen onder handen, maar dat vraagt om echte quality time, die mogen liever niet, zonder dat kostbare goed, hetzelfde pad van het 40 x 60 cm schilderij volgen.
Dat hangt nauw samen (zie de piramide van Maslov) en luistert dus zeer nauw.

Om de inspiratie een flinke boost te geven ben ik vrijdag 27 mei in Zwijndrecht de vlootschouw van Dordt in Stoom gaan fotograferen.
Ideeën heb ik altijd wel genoeg, maar een krachtige impuls, dat is de theorie, kan nu zeker geen kwaad.
Uiteindelijk heb ik zo'n driehonderd foto's genomen. Niet voor het mooi maar puur ter ondersteuning, als studiemateriaal voor een aantal ideeën voor schilderijen die ik wil kunnen gaan uitwerken, als Maslov het toelaat.

Peter van Loon

Telefoon 078 6145913

Dit weekend is Dordt in Stoom, past helemaal binnen de thematiek waar ik al zo lang voor ijver mee bezig te zijn.
 Vrijdag ging ik vanaf Zwijndrecht de vlootschouw fotograferen en ik zal hopelijk in het verdere weekend
nog wel meer bruikbaar materiaal bij elkaar schieten. Ik weet duidelijk wat ik wil vinden en dat helpt  altijd
bij het gericht zoeken.

56 - Eeuwig zonde! Ik had veel en veel eerder zichtbaar achter Peter kunnen gaan staan.

Bijdrage van een oude bekende.

Dat meen ik echt, nu ik alles vanuit Peter's situatie probeer te bekijken (en die is vaak onmogelijk!) en niet meteen vanuit mijn luxe positie alles bekijk en beoordeel en na actief ter zake doende informatie ingewonnen te hebben kan ik me pas heel goed voorstellen hoe machteloos Peter zich al die tijd gevoeld moet hebben, en ik ben daar mede voor mijn deel een stukje debet aan.

Hij had er een heel hoog losgeld voor betaald,
maar eind november, begin december begon Peter
weer geleidelijk uit het diepe dal te krabbelen en
begon stap voor stap met aquarelleren, met als rode
draad; - 2016 moet eindelijk een goed jaar worden!
Stap voor stap, want het verleden had geleerd
dat wanneer je het probeert te forceren dit nu juist
averechts, ja tegen werkt.

Rust, focus en vooral kunnen (mogen) focussen
zijn in deze geschiedenis veel meer van belang.
Een vicieuze cirkel, en haar gevolg effecten - 
verlies en gebrek aan alles van waarde - maakt(e)  
dat kunnen focussen niet vanzelfsprekend, tot
iets dat zeldzaam en kostbaar, vaak ongrijpbaar is.

Om dat beter te kunnen begrijpen hoeven we er
alleen maar de piramide van Maslov bij te raad-
plegen, welk verhelderende model Peter, naar 
ik zie, bij herhaling daar waar
mogelijk aan een ieder bleef voorhouden

In een nagenoeg isolement zonder positieve vormen
van wisselwerking gaat het herstel aanmerkelijk
langzamer dan wenselijk en gezond is en komen
klappen veel vaker voor en veel harder aan.
Op wat je niet hebt opgebouwd of je weer
opnieuw ontvalt kun je niet terugvallen.

Pas nu ik ineens wel bereid was te luisteren en ik bijvoorbeeld ook stopte met eerst en vooral voor hem te denken maar in plaats daarvan eerst te horen en te verstaan, begon ik het te begrijpen en me er zelfs wat plaatsvervangend voor te schamen.

Wat een eeuwig domme kortsluiting! Wat een onnodig langdurende verspilling en vernietiging van talent!

Laakbaar, een passende omschrijving.
Wat mij nu deze keer wel in actie deed schieten was Peter zijn laatste bericht over laakbaar gedrag.
Ik betaal keurig mijn belastingen en ik kan me er mateloos aan storen dat er beter bedeelden zijn die a-sociaal in de wereld staan, zich vaak schaamteloos verrijken en ook nog eens schaamteloos de belastingen in hun land ontwijken. Was het helemaal eens met de diegenen die dit laakbaar gedrag noemden, ik zou zelfs nog wel verder willen gaan.
Ik volgde alles op de voet en maakte me er echt kwaad over.
Na al die hectiek las ik Peter van Loon zijn laatste bericht dat hiermee start, en ik las het, las het nog eens rustig over en ik keek als ik het niet meteen begreep naar zijn vele verwijzingen en informerende links en ik dacht; - Hij heeft in wezen groot gelijk - hier heeft hij absoluut een blijvend punt!

Waarom juist nu?

Peter van Loon
Wolwevershaven, Dordrecht
waterverf op papier, 2000
Gun Peter zo de gelegenheid
tot meer beschermd werken.

Ik zie dat het op dit moment met Peter niet goed gaat en desgevraagd heeft hij me het één en ander nader uitgelegd. Hij is door de onwerkbare situatie van het isolement wanhopig geblokkeerd geraakt en ik zie hem op het net en waar mogelijk naarstig zoeken naar instrumenten en mogelijkheden om dit te kunnen doorbreken. Maar die middelen liggen altijd ongrijpbaar ver uit het zicht, uit zijn bereik. Geen wonder, MEN maakt weer dezelfde denkfouten, denkt niet of zit nog steeds in dat belachelijke vooroordeel en redeneert vanuit dat misplaatste achterhaalde blikveld!

Pure onverschilligheid is het ergst.

En men neemt weer alle tijd om? Ja om wat, er zijn altijd echte en altijd schijnbaar echte uitvluchten, ook morgen en overmorgen. Daarom zijn wij geen zieners maar mensen met selectieve oogkleppen.
Zoals ik al schreef probeer ik me nu in Peter te verplaatsen en intussen weet ik nu, doordat ik me erin verdiepte, veel meer van feiten, beweegredenen en achtergronden.
Met mijn bijdrage hoop ik nu juist door te laten klinken dat er veel meer perspectief zit in de andere kijk, in de andere handelswijze, te bedenken waarom het wel te doen en de vraag waarom deed men dit niet eerder?
Angst voor het onbekende, maar angst is een slechte raadgever.

Men vertikte (of verzuimde) het te zien en te begrijpen wat er al die tijd op het spel stond (en staat!)!

Piramide van Maslov
Gaat door de ongunstige omstandigheden alle quallity time
verloren in de strijd voor het naakte bestaan in de onderste
tredes dan blijft aandacht in de bovenste vaak een
onbereikbare luxe 

Het verschil tussen zijn en niet zijn, tussen alleen maar overleven of leven, kwaliteit van leven of zonder ruggensteun vogelvrij blijven, het stigma met alle schade die te bedenken valt of respect voor de getoonde volharding.
Vandaar ook die plaatsvervangende schaamte want wat laten en lieten we hem toch aan zijn lot over! Natuurlijk doet dat wat met ieders mentale weerstand, dus ook bij Peter.
Dat moet worden doorbroken. Peter zegt zelf bij herhaling dat het begint met de kleine dingen. Ik las ergens o.a. iets over attent zijn .... . En ik begrijp nu zoveel meer - Je moet het in de eerste plaats vooral niet doodzwijgen -
Peter is een goede leraar - Wij zijn alleen zulke slechte leerlingen! -
Hij geeft het zelf toch al die jaren behoorlijk duidelijk aan.

Tikky Buytink - de Muze van Peter
zelfportret
olieverf op marouflé 24 x 18 cm.

Mensen begrepen die band niet altijd,
sommigen waren ook gewoon  jaloers

Zijn Muze, Tikky Buytink.
Mijn ouders waren jarenlang goed bevriend met Franciska (voor iedereen Tikky) Buytink, voor mij was het trouwens altijd Tante Tikky . 
Ik weet van afstand en na navraag hoe Peter het jarenlang voor haar mogelijk maakte dat zij 'zelfstandig' op haar geliefde stekkie kon blijven wonen en functioneren.
Nu achteraf weet ik ook dat hij daar een (te) hoge en te eenzijdige prijs voor betaalde, maar zich daar overigens nooit achter heeft verscholen.
Ik weet nu ook dat hij van de omgeving vooral stank voor dank en zelfs natrappen kreeg en daarna een buitengewoon laks en contra productief doodzwijgen.
Deze zeer ter zake doende feiten horen in het verhaal van Peter's vicieuze cirkel situatie een belangrijke veel nader verklarende plaats in te nemen.
Na haar dood in de zomer 2008 bleef hij met een al aanwezige schadelijke vicieuze cirkel en zonder alles dat in het leven telt, in feite geïsoleerd en berooid zonder vangnet achter, in 2008 begon ook de economische crisis.

Dit is overigens een geschiedenis binnen de geschiedenis. Peter vertelde me dat hij er verleden jaar nog een bericht over wilde schrijven maar dat toen zijn computer lange tijd defect was. Murphy's law in optima forma.

Tikky Buytink (1915 - 2008)

Na wat ik later heb begrepen kwam Peter van de ene traumatische periode, alles wat tante Tikky op het laatst overkwam,  in een volgende met heel veel al bij voorbaat gesloten deuren en belemmeringen, en de eigen handen stevig op de rug gebonden.
In deze wereld van uiterlijkheden is iemand onbezoldigd de bips afvegen (na 15 maart, na haar attack) nu eenmaal niet seksie.

Toen dit speelde zat ik overigens al jaren voor mijn werk in het buitenland en had ik Tante Tik en Peter praktisch uit het oog verloren.

Andere keer.
Nu moet ik uitkijken dat ik hier de hele geschiedenis ga navertellen, misschien een andere keer op een ander podium maar niet in deze bijdrage en veel valt trouwens al jaren in Peter's notities op Facebook terug te lezen want Peter heeft er wel altijd alles aan gedaan en er steeds hard voor geknokt. Maar hij stond er alleen voor, vond geen gehoor wanneer het er toedeed, geen vervolgsteun bij.
Ik vond het nogal schokkend om terug te zien en veel meer over ons en deze tijd zeggen dan over Peter.

Beeldvorming.
Ik heb ook een tijdje in de reclamewereld gewerkt en weet dus veel over de werking van beeldvorming en de nodige zin en onzin over creativiteit en ik zou bijna zeggen alles over het belang van communicatie, van goede communicatie.
De oude Dirk zou Peter's met zijn sores naar buiten treden hebben afgedaan als dwaas aandacht zoeken en er het zijne van hebben gevonden. Geen goede reclame!

Maar ik heb intussen ook het nodige meegemaakt en veel door schade en schande moeten leren maar ik heb gelukkig veel goede vrienden en een hechte familie die er altijd voor mij waren toen mij in het buitenland mijn portie rampspoed ten deel viel.
En toch heb ik ook moeten ondervinden wat het ontmoeten van veel onbegrip en het achter iemands rug om praten met een mens die tijdelijk kwetsbaar is en door omstandigheden verzwakt staat doet.
Het was een lange en confronterende weg, maar ik had middelen, ik kon kiezen en ik had altijd een vangnet de warmte van mijn omgeving.

Men hoeft het allemaal niet
letterlijk op te volgen, maar
er zit een rode draad een
boodschap in dit soort adviezen
van instanties die het kunnen
weten.

Daarom kon ik kort geleden, nu ik mijn oogkleppen heb afgelegd, de juiste vragen stellen, vragen o.a. over het hoe en waarom van Peter's strijd voor ......?
Ik weet uit mijn ervaring dat het niet een strijd tegen windmolens is... eigenlijk is het ook geen strijd tegen, maar een strijd voor, maar om in die niet altijd vanzelfsprekende luxe-positie te kunnen komen moet er ook eerst tegen gestreden worden -- de schadelijke gevolgen van 'de tweede ziekte'  -( ja ik heb me ingelezen!)

Door die tweede ziekte en een lawine aan Murphy's law en ''of de duvel er mee speelt momenten" verkeert Peter onverantwoord lang in een bijna totaal isolement en moet hij zich om iets voor elkaar te krijgen wel bedienen van de enige middelen die hem als 'overlever' nog ter beschikking staan. 
Het is zoals ik het zie en taxeer een noodzakelijk kwaad, het minste van twee kwaden en de schade van het onvermijdelijk aangerichte heeft hij niet met behulp van supporters mogen en kunnen beperken en zelfs naar een vlucht voorwaarts kunnen en mogen ombuigen. Beeldvorming.

Het leerzame filmpje, via Peter zijn Pinterest
of rechtstreeks op Youtube te vinden (TED)
Nog beter het Vara drieluik; Vrijheid, Gelijkheid
en Broederschap, het deel 3 - Broederschap.

Inmiddels snap ik ook zo goed waarom hij het steeds over dat filmpje van ''one is a lonely nut, tree is a crowd''  heeft, een kort filmpje dat ik met zijn aanwijzingen op Peter's bord op Pinterest vond.

Verdomme mensen wat had hij er zelf nog meer voor moeten doen!!? 
Het staat vol met wegen naar informatie en voorlichting! Wegen naar beter zijn visie en bedoeling begrijpen, openingen naar en steun bij dat wat hij al die tijd probeert te zeggen!

Jammer dat ik nu alweer jaren in een ver buitenland woon en anderen en die door mij genoemde rampspoed er met het meeste van mijn geld vandoor zijn, maar ik kan het wel publiek voor Peter opnemen en minimaal beginnen het goede voorbeeld te geven.
Hij is  zeker geen lonely nut maar een fijn en creatief mens die deze vicieuze cirkel niet verdient.
Maar het is naar ik begrijp met zo'n vicieuze cirkel als - 

Ga terug naar de gevangenis, ga niet langs af u ontvangt geen tweehonderd gulden.

Pijnlijk, ook onthutsend.
Wat ik gewoonweg niet snap, nu hij het dan toch met Facebook moet doen, uit pure armoede bij gebrek aan (veel) betere alternatieven........ de radiostilte.
Ik scrol door Peter's vele meldingen, veel lees ik, naast de gegeven informatie, de voorzetten, tussen de regels door HELP ik kan dit niet alleen! .......... 
Ik moet lang en ver zoeken naar reacties!
Ik zie en voel een afwezigheid die in mijn ogen pijnlijk en ronduit beschamend is.
Bijna alles dat wezenlijk in deze situatie is werd botweg genegeerd!

Hoe moet dat, terwijl iemand weer zijn toch al zo kwetsbare nek uitsteekt (dat doe je niet voor de lol, schat ik zo voor mezelf in) hoe moet dat voelen en hoe moet dat uitwerken? 
Hier word ik zelf ook niet meteen vrolijk van!
Peter bevestigt tegenover mij dat dat klopt, dat het zo uitwerkt; ''Maar wat moet ik dan, je kunt mensen ook niet dwingen!'' ''Ik denk altijd dat het gezond verstand en het rationele argument uiteindelijk wel zal doorkomen!'' 
Nee Peter, de gemiddelde mens laat zich sneller door angst en onwetendheid sturen, zelden door kennis, visie en gezond verstand.

Pinterest --- www.pinterest.com/petervanloon1

Facebook - www.FACEBOOK.com/PetervanLoonDordrechtN.L.

Telefoon  - 078 6145913



Ik schrijf dit in onderling overleg met Peter en het duurt even voordat ik het allemaal geformuleerd en aan Peter gedicteerd heb, hou het nog even onder de aandacht want dat heeft het wel verdiend  geloof het van mij het is nodig.
Al heb ik nu ook wel begrepen dat praten met Peter al die tijd veel meer gewenst was en dat hij dit ook keer op keer weer tot in het oneindige zelf benadrukte.

Dit, deze vicieuze cirkel, het moet veranderen. Ik zie het nu! 
Om met Peter te spreken, wordt verder vervolgt.