De schilderlessen op vrijdagochtend kwamen meteen lekker op gang.

Laat ik eerst met de positieve geluiden rondom de lessen beginnen. De cursus Schilderen met acrylverf voor gevorderden is van de start af goed op gang gekomen en loopt op zich lekker, ik hoor enthousiaste geluiden en zie daarbij resultaten die er mogen zijn.

Mary houdt het resultaat van een mede cursist
op zodat die haar resultaat van op afstand
kan bekijken. Het is binnen een groep waar
ik mee werk altijd lekker wanneer men met
elkaar meeleeft en het enthousiasme deelt
zonder overigens al te zweverig te doen.

De eerste les gooide ik hen meteen in het
diepe en gingen we met modeling pasta fine
van van Beek door de verf en op het doek
aan de slag voor een pasteuze verf kwaliteit.

Eigen initiatief.
Dankzij het eigen initiatief van één van de huidige deelnemers begon de vrijdagochtend met een totaal nieuwe groep als kern, de initiatiefneemster uit Barendrecht maakte haar schilder maatjes enthousiast.

Volgen.
Mensen die mijn Facebookpagina facebook.com/petervanloonbeeldendkunstenaardordrecht volgen hebben al aardig wat vers van de naald kunnen volgen en daar enkele van de cursisten daar ook hun sporen hebben uitstaan werd er wat 'verse'  wisselwerking mogelijk en komt er ook het nodige van het enthousiasme naar buiten, en dat is belangrijk voor de toekomst.

Lijstwerk.
Leuk te merken is dat ik de nieuwe cursisten ongemerkt meer interesse voor lijsten heb meegegeven. Aan het eind van de les houden we vaak een lijst om het eindresultaat en vertel ik er een stukje achtergrond en herkomst bij. Nu kijken zij zelf ook rond en bedelen zij zelfs om het ritueel.
Het kan een goed huwelijk zijn, kunstwerk en lijst.


Ook meedoen?
Er is door de huidige omstandigheden nog ruimte om met deze groep op de vrijdagochtend mee te doen, dit blok lessen loopt nog tot de kerstvakantie. (telefoon 078 6145913)

Een resultaat  van een paar lessen later van Thea,
degene die het initiatief nam en van de zomer bij me aanklopte.

Twee weken terug was ik tussendoor nog ziek met verhoging et cetera, maar daar hebben de lessen niet voor hoeven wijken, die hebben er dankzij een altijd aanwezige goede instelling niet onder geleden.
Men dacht aan de oppervlakte dat ik griep had.

Wordt nog verder vervolgd en aangevuld wanneer ik weer een gaatje heb, want dat lijdt er natuurlijk wel onder, het vreet kostbare tijd, aandacht en energie en dat met/binnen de vicieuze cirkel, privé steeds weer een flinke onwelkome strop!

Wanneer je nog steeds moet knokken om in de positie te komen om eerst te overleven en dan pas je kunst te maken.

Eerst de 'etalage' aan De Vereniging 21 in Dordrecht veranderd.
Mijn psychologe vroeg'''Wat ga je nu doen?''  Dit is het eerste
antwoord.

Mensen lijken verleerd om een complimentje te geven of beleefd te reageren wanneer een ander ergens buitengewoon veel moeite voor heeft gedaan. 
Toen ik vanmiddag (4 mei) bij mijn psychologe zat (ja, het is nu mijn!) wachtte ik eerst de samenvatting van ons vorige gesprek af en na de nodige serieuze en nuttige uitwisseling daaromtrent, paste het erg goed in het geheel om haar eerst de complimenten te geven die zij verdiend en te herhalen wat ik er de afgelopen anderhalve week al over schreef.

''De vorige sessie (30 minuten) waren de meest intelligente en empathische minuten van de afgelopen tien jaar binnen de zo genoemde vicieuze cirkel problematiek.''

Mevrouw v. de W. werd er zelfs even onzeker van, schept dit niet te hoge verwachtingen, maar ik haastte me haar te verzekeren dat ik thuis al had bedacht dat het niet altijd van dat hoge empathische intelligente niveau kan zijn.

Niet afgemaakt bericht van kort na afgelopen donderdag nadat ik van mijn psychologe terugkwam. Hoe het leven en gevecht binnen een/deze vicieuze cirkel geleefd moet worden is extreem demotiverend. Dat verhaal van die complimentjes had natuurlijk een dubbele bodem/boodschap.

Gisteren ging ik nog op zoek naar duidelijke afbeeldingen
waarmee ik de crux van mijn verhaal duidelijker kan
maken. Tijdens het downloaden van deze afbeelding 
liep de laptop weer goed vast. Dat is het laatste waar je op
zit te wachten. Zeker wanneer je kunt navoelen waarom 
ik het al negen jaar over multiplcity heb wanneer ik aan
de hand van dit uitgangspunt van de film probeer duidelijk
te maken dat ik het in deze vicieuze cirkel situatie mense-
lijker wijs nooit alleen en zonder adequate middelen kan.

De crux is - om het adequaat aan te pakken moet je over-
al bij kunnen zijn om te sturen, te doen, te voorkomen, te
laten gebeuren, te woord te staan, te verzorgen, te duwen
te overleven, in stand te houden , te behoeden voor nog
meer of nog grotere rampen en die af te wenden, de
zwaartekracht trotseren, (want zulke krachten wachten
niet tot ineens elders het kwartje valt) en
tijd te overwinnen, mensen aan te zetten nu eens niet
de andere kant op te kijken, klappen op te vangen, voor-
lichting te geven, filosofische snaren te raken, visie te
prikkelen,, invloed  van mensen met een bord voor hun
kop minder schadelijk te laten doorwerken...............

En in die weerbarstige hectiek als kunstenaar nog
quallity time en Peter  te vinden  om te kunnen werken.
Vandaar dat ik onderstaande plaatjes zo vaak heb aan-
gewend  om het ook voor 'luie'mensen  hapklaar te maken
en volgens mijn psycholoog zijn de mensen lui.

Nadat ik dit onvoltooide bericht alsnog plaatste zag ik ineens weer een optie om een deel van het 'eeuwige verhaal'  en de
context van de gebruikte plaatjes te verduidelijken en met elkaar in verband te brengen. Daarom heb ik er nog het nodige onder het multiplicity plaatje toegevoegd.
Intelligente mensen kunnen hier al heel veel meer mee.
Nog steeds een surrogaat voor goede gesprekken maar vanwege de pure zeldzaamheid van echte gesprekken die er toe doen, en helemaal van op tijd gevoerde goede gesprekken die er toe doen lijkt me dit  toch nog beter dan niets.
Ik/men kan het
per slot van rekening als beschaafd(e) mens(en) in een niet zo beschaafde wereld niet afdwingen, dat wil ik ook niet.
Mijn Muze zij altijd - ''Graag of niet.''
Zij was een trotse vrouw.

''Iemand die zich altijd op zijn gemak voelt, en dus ook niet het ongemak van anderen aanvoelt, kan volstaan met botheid.'' 
citaat uit Arnon Grunberg - De troost van de slapstick. Essays.

Uit dezelfde koker; ''Om een beeld te zien hoef je vaak alleen maar niet weg te kijken.''

Ik schrijf dit natuurlijk niet zonder geldige en dringende redenen. Alleen al de oorzaak en de meer dan precaire omstandigheden waardoor ik dit nog steeds zo publiekelijk moet schrijven is al een meer dan legitieme droevige en spijtige reden.
Maar het is de laatste maanden weer zo omgeven door de beruchte 'domheid' van de vooroordelen en meningen, passiviteit richting de oplossing, gevaarlijke achterklap ten gunste van de intensivering van de last en als klap op de vuurpijl totaal geen oog hebben voor en dus ook geen rekening houden met - dat het nu weer helemaal nijpend en onbegonnen werk is geworden.

''Komt u nog wel tot uw schilderen?''

Goede en gerede to the point vraag van mijn psycholoog die niet als een betere stuurman aan wal reageerde maar eerst hele goede vragen stelde waar zij goede antwoorden op kreeg. Voor haar niet de kritiek op wat zo typerend is en rondom de vicieuze cirkel niet alleen eigen aan mannen is;

 ''De man, de man, hij ziet altoos meteen oplossingen, zonder eerst goed stil te staan bij het probleem.'' 

Uit Renate Dorrestein -  De Blokkade.

Op één van de twee borden  (mappen) op Pinterest die ik gedragen door visie vol stopte met relevante informatie over en rond fenomenen/problemen rond de vicieuze cirkel problematiek staat onder meer ook een link naar de trailer van de film Multiplicity, Joost Zwagerman bij DWDD. How to create a movement (Derek Sivers TED) De borderline maatschappij door Dirk de Wachter(meer dan interessant!) één bord (map) met meer dan tweehonderd pins en één met minder, meer de in mijn ogen meest zinvolle.
Pinterest  -  www.pinterest.com/petervanloon1

Als je geen vinger aan de pols houdt, werkt dat het isolement en achterklap in de hand.

Op wat je niet hebt kunnen opbouwen kun je niet terugvallen, als je even nadenkt spreekt dat voor zich. Maar daar zit meteen het levensgrote probleem, het denken. Men denkt niet even na, sterker, men negeert of oordeelt zonder denken maar al te lichtvaardig, al te voorbarig.

Dat lijkt een boute uitspraak maar in het dossier vicieuze cirkel is dat met vette omlijningen een rode draad - vanaf het eerste begin tot nu en als daar niets aan veranderd ook weer in de toekomst.

Wanneer men geen vinger aan de pols begint te houden wat men nu en daarvoor ook al niet deed dan schaad het de vrijwillig onwetende partij ogenschijnlijk niet. maar de verwaarloosde 'vragende' partij juist buitensporig. Want is het niet één van die cynische wetmatigheden dat wat niet gezien wordt door de (buiten)wereld niet voor die (buiten)wereld bestaat en aan wat niet bestaat hoeft men en zal men ook geen kwaliteitsaandacht besteden?

Het kan geen kwaad goed te denken

.

In dit kader is een observatie van Arnon Grunberg - "Passiviteit is soms een groter raadsel dan moord.'  - een sterk prikkelende. Zeker als je er nog één van Grunberg achteraan plakt; 'Om een beeld te zien hoef je vaak alleen maar niet weg te kijken.'
Als men wel een vinger aan de pols had gehouden had men met eigen ogen een heel ander beeld kunnen zien, kunnen zien dat uw auteur er alles binnen de beperkte mogelijkheden deed en nog steeds doet om het nooit zover te laten komen, nooit zo lang te laten duren. Het ging met de vicieuze cirkel alleen maar van kwaad tot erger.
De gevolgen van de onwetendheid en onverschilligheid weten zich steeds weer op alle mogelijke manieren te wreken en een onevenredig hoge wissel te trekken op de schier kanslozen, kansarmen.

Voor een dubbeltje op de laatste rij.

De echte wereld  is niet het beeldscherm
en het plaatje op de smartphone.

Babycakes Romero, de fotograaf, maakte
een veelzeggende fotoserie
The Death  Of Conversation.
Dit veel aandacht trekkende project trof 
ik voor het eerst op CNN,.
Ook hier was er een weer sprake van de
herkenning,  signalering van een ernstig
 verschijnsel waarop je als 'vragende partij'
lelijk kunt stuklopen en als ontkennende je
makkelijk achter kunt verstoppen. 
Maar het ontmenselijkt en het werkt
sterk de blikvernauwing van eenzijdige
gebruikers in de hand .

Zo luid de veelzeggende kop boven een artikel van 12 april j.l. in De Groene Amsterdammer (de link staat op mijn aan de vicieuze cirkel gewijde borden op Pinterest, vanwege onvoldoende vaardigheden op dit gebied kan ik het helaas niet in dit artikel inbouwen wat zoveel handiger zou zijn.)
De Groene refereert in haar artikel aan het Journaal, dat tevens een compliment krijgt voor de helderheid van hun twee minuten durende berichtgeving waarin mensen, en ook ik, veel konden herkennen. Sindsdien ben ik extra gespitst op de essentie van de hier behandelde 'nieuwe inzichten' en de eraan gekoppelde nieuwe methode binnen de problematiek van de schuldsaneringsaanpak waar het bericht om draaide.
Ik zag en herkende sterke verwantschappen tussen de hier behandelde problematiek van de schuldsanering met haar overduidelijke gevolgen en mijn vicieuze cirkel problematiek en haar ingrijpende gevolgen, net zoals ik dat in een journaal item over 113 - zelfmoord trof. Ook dit item werd goed belicht, ook hier waren nieuwe inzichten - praten met de omgeving! - en ook daar waren duidelijke parallellen/en het feest van de herkenning en tijdelijk de verraderlijke illusie van de erkenning en de valse hoop dat nu het kwartje toch wel eindelijk ergens zal gaan vallen, zoveel logica!

Verraderlijk, omdat nieuwe inzichten wel bij de top intelligentia en ingewijden rond een probleem doordringen maar niet op het niveau waar je je strijd om het dagelijks bestaan en functioneren moet strijden, bij de mensen en kaders waar je het mee moet doen, die blijven gewoon wegzappen en houden gewetenloos gemakzuchtig vast aan hun eerder ingenomen 'foute' houding van ontkenning, bagatellisering en genadeloze stigmatisering rondom de persoonlijke versie van de problematiek van betrokkenen die men in zich eenvoudigweg doodzwijgt.

De vicieuze cirkel.

Het logische gevolg van het geen vinger aan de pols houden is dat 'men' van niets weet, ja men heeft ergens weleens een klok horen luiden en geeft daar een onnadenkende invulling aan want waarom zou men fictie en feiten scheiden? Het logische gevolg van het zwijgen is dat de voorbarigoordeelveller, mening zonder visie gever, meer bereik en meer en betere podia heeft dan diegene die nu juist uit dat isolement moet kunnen komen en vecht om eindelijk eens goed te worden verstaan, begrepen en eindelijk te worden verdedigd en een vorm van bescherming gegund zou mogen.
Het is logisch dat dat ongelijke alleen maar tot nog meer scheefgroei, nog meer isolement lijdt, nog meer onherstelbare schade en verspilling zal genereren.
De vicieuze cirkel is een kraamkamer die nieuwe rampen baart.

Dit model dat de pijlers waarop mobility mentoring probeert te steunen toont is het tegenovergestelde
van het vicieuze cirkel kwaad. Dat fenomeen, dat proces dat ik steeds weer noem.
Het model heeft in mijn observatie wel heel veel gelijkenis met het model van de piramide van M.
dat ik  ter ondersteuning van mijn uitleg al zo vaak op alle niveaus opvoerde.
Deze piramide werkt niet horizontaal  maar verticaal, net als in de maatschappij waar er met meer
maten gemeten wordt..

In bericht 50 van dit blog leg ik met de kennis van dat moment vrij zorgvuldig uit wat mijn vicieuze cirkel is.

De genoemde stress is wel
te vergelijken met het
jongleren met rampen waar
deze cartoon voor stond.

(Artikel dat al zolang geschreven had moeten zijn maar door twijfel aan het nut (wat heeft het voor zin, wat heeft het voor nut, wanneer het gehoor dat je steeds bereiken wil(de) het om ver uiteenlopende redenen toch niet leest?) en door chronisch tijd en middelen gebrek nooit tot stand kwam. Daarom is het verre van volledig en verre van afdoende en moet het later nog verder.
Maar de eerste functie - weer een onverbloemde noodkreet vanuit de machteloosheid van het weerbarstige, o zo onpraktische isolement - zonder nog meer contraproductief uitstel al vast vervuld, want het loopt lelijk spaak.)

Telefoon               078 6145913

Facebookpagina   facebook.com/petervanloondordrechtnl

Peter op Pinterest  www.pinterest.com/petervanloon1

Persbericht van GGZ Friesland
Nog zo'n gebied dat alom werd ontkent
nu zelfs een naam heeft De Tweede Ziekte
Dat de bewustwordingscampagne nog
maar marginaal het bewustzijnsniveau
van de medemens heeft bereikt blijkt in
de dagelijkse praktijk.
Men stigmatiseert er lustig op los.

De genoemde piramide van M.

Oplossingen voor problemen zijn gebaat bij communicatie, is de beste niet de de mondelinge?

Is in de praktijk niet één van de
oorzaken tot nog meer verwijde-
ring dat men dit soort raad in de
wind slaat en eerder en sneller
geneigd  is het geduld te
verliezen wanneer de overhaaste
conclusie getrokken wordt dat de
vragende partij niet wil luisteren
en men daar al snel sancties aan
verbind. '' Hij luistert toch niet
naar wat ik aandraag, ik trek
mijn handen er vanaf!''
Maar wie luistert er nu niet?

Dat lijkt zo klaar als een klontje, maar kennelijk is dat in de praktijk niet zo vanzelfsprekend als de logica en het gezonde verstand ingeven. Als de potentiële welgezinden in de dagelijkse praktijk van een vicieuze cirkel situatie structureel alles in de strijd gooit om het gesprek, het mondelinge gesprek, niet aan te gaan, ja eerder te frustreren en naar het oneindige te dirigeren dan zit je als roepende in de woestijn met een kollossaal probleem en een extreem slecht en beperkt bereik.

Een vicieuze cirkel heeft zo zijn eigen logica en de niet communicatie is natuurlijk koren op de molen van een situatie, een vicieuze cirkel, die juist bestaat, leeft en floreert op de gevolgen van het onbegrip, het misverstand, de vooroordelen, veel dat vaak direct voortkomt uit onwetendheid, alles mede een gevolg van zulke non-communicatie. Daar bovenop heeft de gemiddelde mens in regel weinig haast om wat aan zo'n situatie te veranderen en er bovendien weinig voeling voor dat een spreekwoord als - Als het kalf verdronken is dempt men de put - niet zomaar niets is ontstaan.

Het is digitaal lastig om door te la-
ten schemeren hoe een omklemming
binnen een vicieuze cirkel en het ge-
vecht voor een route om eruit te kun-
nen komen aanvoelt. Deze, Kafka
Het Proces, komt behoorlijk dichtbij.

Maar, moet je een mens dan tot een gesprek dwingen, is dan een gerechtigde vraag. Persoonlijk denk ik in beginsel van niet omdat ik betwijfel dat dwang iets van blijvende waarde kan opleveren. Ik geloof in overredingskracht en vooral goede wil en gezond verstand, maar dat is meteen ook één van de zwakheden van die positie, dat is zeldzaam en te vaak afhankelijk van het goede voorbeeld.
Het gezonde verstand moet je nu juist in een vicieuze cirkel met een nachtkaarsje zoeken, het blijft angstvallig ver uit de buurt zodat het goede voorbeeld ook maar niet wordt gestimuleerd en eindelijk eens wil opstaan. Goede voorbeelden moeten wel zichtbaar zijn, anders zijn ze lang niet zo effectief als mogelijk en effectiviteit moet nu juist sterk nagestreefd kunnen worden als de beschikbare middelen zo zeldzaam en beperkt blijven.

Op wat men niet heeft opgebouwd kan men niet terugvallen - kapitaal maak je met kapitaal.

Verkoop organiseren?
Om de gevolgen van de vaak genoemde vicieuze cirkel enigszins te doorstaan strijd men op vele
fronten tegelijk en komt men chronisch mankracht, (je kunt jezelf nu eenmaal niet meerdere
keren klonen zoals in de film Multiplcity) en zogenaamde quallity time tekort. Gisteren was ik
de hele dag bezig met onderzoeken en het bij elkaar verzamelen van dat wat ik eventueel in de
huidige meest acute nood kan inzetten om snel aan situatie verbetering te kunnen werken.
Ook hier werkt het jarenlange isolement, geen voeling hebben met en het halve digibeet zijn
onpraktisch tegen en maakt het onzeker wat te kunnen doen. Profiteurs van andermans ellende
bestaan er genoeg maar steun bij de slimste aanpak zou misschien wel een wereld aan verschil
kunnen maken. Delta- of Marshallplan, zie de pagina, zie kolom rechts.

Het constant nijpende, zeker van de actuele situatie, kan met het bovenstaande bij lange na niet gesymboliseerd of uitgedrukt worden, de foto van eind vorige week van de inhoud van mijn portemonnee - mijn overgebleven besteedbare kapitaal - die ik op het internet plaatste maar er nul komma nul reactie en of bereik mee uitlokte vertelt het veel treffender. Ik ben de deur niet uit geweest en ik kan er dit weekend nog wat goedkope havermout en een paar liter melk van kopen, maar de noodzakelijke reparaties aan mijn vaak blokkerende computer (Student aan huis) moet ik nog langer uitstellen, wat het isolement en vooral de nadrukkelijke confrontatie met de beperkte gereedschappen om er uit te komen wanhopig makend. De somberste gedachten komen dan toch weer aan de deur kloppen, want alle hoop wordt weer de zoveelste keer de bodem ingeslagen.

'De man, de man, hij ziet altoos meteen oplossingen zonder eerst goed stil te staan bij het probleem.' (citaat uit de blokkade van Renate Dorrestein.)

Eén van de visuele middelen die ik heb
benut in mijn vele pogingen het kwartje
te laten vallen, maar ontkenning en on-
derschatting zijn een constante rode
draad binnen de vicieuze cirkel
Stigmatisering, vooroordelen, hard-
leersheid en vrijwillige onwetendheid
deden ook nog eens bitter weinig goed
voor de vooruitgang in de zaak.

Het kwartje wil maar niet vallen.
Mijn mannelijke cursisten van de aquarel cursus vertelde ik begin januari 2015 van mijn vicieuze cirkel, het ongelijke gevecht en de incidentele staat van somberheid, moedeloosheid, onveiligheid en geblokkeerd die bij deze soort van vicieuze cirkel om de hoek komt kijken.
We hadden al een half jaar samen gewerkt en ik had zo goed als alles voor me gehouden, maar dat is ongezond en contra-productief en op den duur een onhoudbare situatie.Toen ik mijn teksten van 2014 richting jaarwisseling nog eens terug las schoot een stevige kikker in mijn keel, zo opbouwend en leerzaam die teksten in de kern waren en hoe weinig er ook toen mee werd gedaan.
Daarom is het frappant hoe de heren reageerden en de meest opvallende citeer ik nog eens;  ''Jij somber, depressief? Dat kan ik niet geloven, je bent bij onze lessen altijd zo positief en stimulerend, dat wil er bij mij niet in!'' Ook de anderen gaven niet aan dat de lessen er bepaald niet onder hadden geleden.
Heel behoedzaam heb ik de heren, we hadden inmiddels een band opgebouwd, op te voeden en door te laten schemeren waar ik op hoopte dat zij mij mee behulpzaam zouden willen zijn. Op basis van slechte ervaringen met anderen, vroeger in de tijd na Tikky Buytinks overlijden'  8 juli 2008, druk en drukte ik iedereen nadrukkelijk op het hart dat zij als zij iets niet goed begrepen en/of als er misverstanden dreigden zij toch vooral de telefoon moesten pakken en niet moesten gaan modderen.
Later bleek dat dit advies van een ervaringsdeskundige op cruciale momenten slordig aan de laars werd gelapt, met uiteindelijk in de zomer van 2015 geen stap in de goede richting maar een grote terugslag in het verkrijgen van meer positieve opties, enige verlichting onder de druk van de vicieuze cirkel.
Of de duivel er mee speelde.

Het stigma, de schadelijke vooroordelen, het brengt onmacht.

De gevolgen van vooroordelen, ik loop er al minimaal al acht jaar zonder genade tegenaan
en dat pakt en pakte buitengewoon slecht uit, het was dan ook bijna een troost toen ik
merkte dat dit 'op hoog niveau' in het veld ook wordt onderkend en dat men daar de schade
ziet en vind dat er iets aan gedaan moet worden door middel van een bewustzijn campagne.
Dit stuk uit het persbericht haalde ik van de web-site en liet ik elders al zien. Geen respons.

Je leest deze tekst, de aanhef van het persbericht men is het zat! - Ik mocht het niet zat zijn, terwijl
ik onderwijl de ernstig nadelige gevolgen in alle (ver)eenzaamheid moest dragen en
maar moest zien te repareren,. Men had toch het stigma dat men te pas  en te onpas gebruikte
om mijn waarschuwende signalen niet aux serieux te hoeven nemen. ''Ga naar een psy-
chiater en laat je pillen voorschrijven!''

Acht jaar geleden gebruikte ik de informatie van een van oorsprong Belgische web-site
waar vandaan ik ook deze tekst plukte om mijn familie te waarschuwen voor dit gevaar.
U moet begrijpen dat dit nog een periode van hoogtij was voor de ontkenningen de dood-
doeners, het wegkijken en het ongenuanceerd beschuldigen aan de ene kant - 'Je bent gek!'
en het wegkijken en pappen en nathouden aan de andere kant en de communicatie verder
overlaten aan mensen die er niets van snapten en/of geen poot wensten uit te steken omdat zij
gevoelens van wrok  jegens de halve wereld hadden.

De piramide van Maslow laat,
mits u het begrijpt en zich erin
kunt verplaatsen, zien dat er
hier van ontplooiing weinig
terecht kan komen omdat de
struggle for life, de strijd om
het naakte bestaan en de eerste
levensbehoeften, alles opeist
er is verre sprake van de
benodigde rust en veiligheid

Tussentijds.
Dit bericht is zeker niet volledig en veel blijft nog onderbelicht. Dat is ook altijd één van de dilemma's, vertel ik niet teveel, vertel ik wel genoeg, hoe krijg ik überhaupt nog een opbouwend gehoor?
Dan is er het nijpende aan de situatie die kennelijk alleen het recht heeft van nijpend naar nog nijpender af te glijden maar niet het recht heeft gehoord en in dat verlengde doorbroken te worden.
Ik plaatste het al omdat ik er al een groot deel aan gewerkt heb en de functie als nod- en hartenkreet in ongewijzigde toestand meer prioriteit heeft dan de volledigheid van het bericht. Per slot van rekening breek ik ook hier weer opnieuw een lans voor de directe mondelinge of zelfs face to face communicatie ter versnelling tot een proces tot beter.
Vaak beloof ik nog verder aan een bericht te werken, maar ik ben zwaar onderbemand en bovendien zakt ook iedere keer me de moed in de schoenen als ik vast moet stellen dat alle moeite voor de zoveelste keer vergeefs was en ik op de beruchte muur van het stilzwijgen, de laksheid en de onverschilligheid stuitte, maar ondertussen wel weer mijn nest 'bevuilde' omdat dit soort teksten keer op keer massa's mensen ook afschrikt en ver van mijn deur houdt. het is niet voor niets een vicieuze cirkel die doorbroken moet worden.
Maar ik moet ook eten dus ik publiceer, de beschouwelijke kant en de wetenschap is elders te vinden.
Bovendien zijn er op dit weblog twee pagina's gewijd aan de vicieuze cirkel die amper werden gelezen terwijl ze zoveel basis geven. 

Peter van Loon
Telefoon               078 6145913

De zeldzame keren dat ik in acht jaar tijd in de gelegenheid kwam mijn vicieuze cirkel situatie uit te leggen en men zo langzaam of niet begreep of er zoals gewoonlijk te weinig tijd voor uittrok probeerde ik mensen op uitzendingen, artikelen, films (Multiplicity, Cast away, the gathering) DWDD met Joost Zwagerman, en meer veel meer te wijzen. ''Ken ik niet, weet ik niet, ken ik niet bij''  men zei niet ''Kost me teveel moeite.''
Ik schreef al ik ben een halve digibeet en zwaar onderbezet. Liefst had ik alles in dit soort blogs ingebouwd om alle verhalen te stroomlijnen en zo effectief mogelijk te maken, het absolute streven. Ik kon het niet, maar toen ik Pinterest in de gate kreeg heb ik 31 borden gemaakt. Op de meeste geef ik, op die in het kader van de vicieuze cirkel staat er sids lang een hoop bij elkaar dat de potentie heeft te informeren, extra toe te lichten, vooroordelen te benoemen, filmpjes en uitzendingen met één druk op de knop te bekijken en/of te beluisteren. Vaak schreef ik er nog een toelichting bij..... alles voor de kat zijn staart. Er kwam geen enkele inhoudelijke vraag.
En dan was er in het verleden wel eens iemand die het bestond te vragen; ''Doe je er zelf ook iets aan?''
Facebook-pagina facebook.com/petervanloondordrechtnl
Pinterest               pinterest.com/petervanloon1

75 - Een droom na een week vol elementen van de struggle for survival.

Struggle for survival, dat is wat je binnen deze vicieuze cirkel dagelijks voornamelijk aan het doen bent. Dat bepaald het reilen en zeilen binnen deze gevangenis voor een groot deel. Het bepaald en stuurt het, terwijl je om er uit te kunnen komen juist optimaal in de gelegenheid zou moeten zijn om dat te kunnen doen waar je voor bestaat en waar je goed in bent, schilderen. Schilderen om er uiteindelijk weer acceptabel en liefst ook nog fier uit te komen voordat het überhaupt niet meer zal hoeven.

Als je de moeite neemt je een beetje
in de thematiek te verdiepen kun je al
beginnen de vrijwillige onwetendheid
als achterhaald te beschouwen
en er naar te gaan handelen

Voor het doorbreken van die patronen heb ik genoeg pleidooien voor geschreven, heb ik evenzovele balletjes voor opgegooid en me vaak genoeg en meer dan goed voor me was kwetsbaar voor opgesteld.
Ook deze week was weer bizar, vol van het absurde en het contra-productieve, boordevol oorzaak en gevolg elementen, pijnlijk vol onhandig isolement. Dat isolement, dat zou men zich beter moeten realiseren, schiet bij het doorbreken van een vicieuze cirkel juist niet op, helpt niet, werkt enorm tegen.

Op wat je niet hebt opgebouwd kun je ook niet terugvallen.
Dat is een cynische vaststelling, maar de realiteit, daarom blijf je je waar je kunt inzetten voor verbetering, voor beweging richting erkenning in plaats van de eeuwige onterechte en zwaar misplaatste ontkenning, een veel te lang telkens maar weer opnieuw uitgestelde en vaak gesaboteerde en onmogelijk gemaakte start richting bescheiden doelstellingen en een vorm van rehabilitatie. Daarbij noodzakelijk ook het aan de kaak stellen van de misstanden en het ter discussie beginnen te stellen van het kwalijke stigma.

De duidelijke droom vannacht.

In plaats van toen een praktische en morele steun
op de  achtergrond te betekenen slaagde mijn fa-
milie, die toch al als los zand aan elkaar hing, erin
er een grotere puinhoop van te maken, zij vervielen
in stigmatisering terwijl zij veel beter hadden kun-
nen en zeker ook hadden moeten weten.

Ik moest zelfs na te lang vechten tegen de bierkaai,
uit puur zelfbehoud de contacten met mijn familie
verbreken.

Een stap uit wanhoop en ui zelfbescherming waar
mijn niet geheel 'smetteloze'  moedertje naast ikzelf
nog het meest de dupe van werd, de rest kon het,
was al ruimschoots gebleken, vrij weinig schelen. 

Die hadden mij door die ongelukkige vorm van
stigmatisering en door de minstens zo ongelukkige
familie verhoudingen al op voorhand afgeschreven,
nog voor er überhaupt één fatsoenlijk gevecht ge-
leverd was. Kort na dat moment van wanhoop
schreef ik voor het eerst in het openbaar over de

vicieuze cirkel,een help, een noodkreet,  indirect
ook de deur naar beter begrip op een kier latend.

Een jaar later kon ik pas enige rust binnen de
gerezen situatie vinden, de gijzelende hoop op
beter laten varen en het ook daadwerkelijk
beginnen los te laten.

Toen dat moment in kaart gebracht kon worden
sprak mijn therapeut-light achteraf van het begin
van mijn 'genezing'

wat wel aangeeft dat na grondige neutrale analyse
de kwalijke mechanismen en ongezonde  manipula-
tie binnen de familieverbanden gezien, benoemd en
erkend werden en het mij bevestigde dat er binnen
de geboden verhoudingen niet veel anders meer
restte dan die eenzame, machteloze maar duidelijke
- het kan zo niet langer - stap.

Mijn toen nog lastig benoembare onbehagen rees
vooral rond de uitingen voortkomend uit de laks-
heid en vergaande stigmatisering, het handelen
en be(ver)oordelen op basis van misplaatste voor-
oordelen, verdraaiingen, getuigenissen van amper
voor deze rol geschikten, oogluikend en passief 
toegestane schadelijke dolken in de rug, die als
een kankergezwel mochten blijven door etteren
de in stand houding van boute leugens die het het
zinvolle gesprek bij voorbaat zeer lastig maakten.
Terwijl er niemand zich ooit enige moeite
heeft getroost de feiten van fictie te onderscheiden,
naar achtergronden en de vele verklarende en ver-
zachtende omstandigheden te zoeken, informeren
om achteraf nog wat acceptabel bij te sturen en
indien mogelijk te kunnen repareren.

Ik droomde vannacht dat ik er ineens niet meer alleen in stond, dat ik niet een trainerende saboterende familie had maar één waarvan de neuzen dezelfde kant op stonden.
Voor zover mijn kennis reikt kies je je eigen nachtelijke dromen niet, maar het is achteraf niet zo vreemd dat in die droom ineens mijn familie zo prominent aanwezig was.
Afgelopen vrijdagmiddag had ik mijn 89 jarige tante nog gezien en gesproken en daarnaast confronteerde 's ochtend het contact met mijn nieuwe en enige cursist me nog eens uiterst pijnlijk met het in wezen uitzichtloze van het gehele verhaal.

Die twee stonden en staan in feite even symbool voor de diepgewortelde gebruiken in de samenleving rond en met deze thematiek. Men verdedigd alles dat door de onwetendheid en stigmatisering gemeengoed werd en blijft. Verklaart en vergoelijkt het nadoen en napraten van gedrag dat kritiekloos voortkomt uit, en aangestuurd wordt door de talloze schadelijke vooroordelen en ongelukkige aannames en is niet in staat en bereid een opening naar de ware aard van de problematiek te maken en neemt het wel op voor het 'foute'  maar niet voor de noodzakelijke 'nieuwe' inzichten en gedragscoden.

Voor ik verder ga.
'GGZ Friesland is het zat. Niemand is zijn stoornis.'
Dit citaat uit een persbericht ter inleiding van een campagne die de schadelijke gevolgen van vooroordelen onder de aandacht wil brengen en uit de wereld wil helpen.
In voorgaande berichten schreef ik hier al zeer uitvoerig over en verwees ik er ook al meerdere keren naar.
Dat ik dit zo vaak moet herhalen spreekt al boekdelen, maar zegt uiteindelijk meer over het gehoor en/of gebrek aan gehoor dan over mij.
Ik lever zelf mijn niet aflatende bijdragen aan de noodzakelijke bewustwording en de noodzakelijke aanklacht tegen stigmatisering en haar immens kwalijke en ingrijpende gevolgen.

Terwijl ik dit schrijf en onderwijl research doe.....
.....gaat de telefoon. Mijn tante Hetty, waar ik afgelopen vrijdag nog was:
'Hoe gaat het Peter?' -  'Ik ben net aan het schrijven.' - 'Hou nu eens op met dat ouwehoeren, je jaagt al je leerlingen weg!'

Ik had net nog een passage uit een artikel in Trouw opgeschreven: In contact komen, praten, naast iemand staan écht meeleven, zijn of haar leed erkennen - in de praktijk is het moeilijk. De reflex van gewone mensen - lees: geen ervaren hulpverleners - is vaak: 'Zelfdoding mág niet, dat kun je ons niet aan doen! Of 'Ga alsjeblieft in therapie, doe er iets aan, fix het! Of een variant op: 'Kop op, morgen is het beter!
Dat is goed bedoeld en tegelijkertijd een ontkenning van de ondraaglijke  last die de ander op zijn schouders torst.

Geen betrouwbaar beeld van de werkelijkheid.
De karikatuur van de werkelijkheid van waaruit  mijn tante denkt, dacht en meende te moeten handelen omdat zij niet beter weet, de karikatuur die in zijn verschijningsvorm wel model kan staan voor de misvattingen en handelswijzen alom, staat wel in schril contrast tot de werkelijkheid en tot deze van meer empathie en inzicht getuigende tekst in Trouw van meer in de materie ingevoerden.
In een notendop typeert dit ook steeds de onmogelijke spagaat, de onmogelijke positie van waaruit ik steeds weer moest zien te gaan bouwen, een onwerkbare situatie die hier door de omgeving op afstand scrupule loos in stand gelaten werd en wordt.

Bron Brené Brown.
Zie ook op mijn rijkbelegde bord
op Pinterest.

Geen goedkope makkelijke praatjes.
Nu noemt men de gevolgen van deze onverkwikkelijke vormen van ontkenning en discriminatie in het jargon ook wel de tweede ziekte
Toen ik daar ook binnen de familie mee te maken kreeg wist ik daar nog niets officieels en wetenschappelijk onderbouwd van, maar ik voelde wel dat er qua moraal nogal veel gewoonweg niet klopte, dat er opvallend sterk met twee soorten van recht werd gewerkt er met twee of meer maten werd gemeten.
Zij maakten het vanuit de breed gedragen en breed toegepaste vrijwillige onwetendheid nog onnodig veel meer erger, wreder en eenzamer en vooral kanslozer.

De zorg voor mijn Muze.

Francisca (Tikky) Buytink
17 november 1915 - 8 juli 2008

Bovenop het absurde binnen zulke onverkwikkelijke zaken was bovendien ook nog de praktische uitkomst dat ik er in de praktijk nog eens extra zwaar voor 'gestraft' werd dat ik jarenlang mijn Muze onbezoldigd had verzorgd en begeleid - burgerparticipatie avant la lettre - en er in die onverwacht lange periode daarnaast geen oog, aandacht, ruimte, energie en gelegenheid overbleef voor de behartiging van mijn sterk achtergebleven belangen als niet gesponsorde, zo lastig herstellende kunstenaar in een razendsnel en radicaal veranderende wereld. Zodoende had het duidelijk kunnen zijn dat er vanaf de zomer van 2008, na het overlijden van mijn Muze, wel een zeer grote inhaalslag noodzakelijk was, ik stond (en sta) al die tijd bijna letterlijk met lege handen. Ook omdat binnen zo'n proces waarin de lusten en de lasten zo ongelijk en ongelukkig verdeeld werden al spaanders waren gevallen en breuken en barsten ontstaan en ook toen al misverstanden ontstonden en mochten blijven. Dat is niet nieuw. Bovendien moest het al die tijd, ervoor en erna, ook nog eens zonder een deugdelijk en vooral mens(w)aardig vangnet.

Ik heb me er nooit achter verscholen, maar men kan het toch ook moeilijk blijven ontkennen terwijl het begrip voor mijn vicieuze cirkel en het respect voor de overlevingskunst al zo lang nul komma nul is.
Men zweeg terwijl beeldvorming, erosie en zwaartekracht gewoon wel hun werk bleven doen.

Afschuifcultuur.
(Je kon en kunt het niet aan mensen van tachtig-plus overlaten.)

Zorgvuldigheid is ook controleren of men alles wel goed
begrepen heeft. Dat kun je van iemand van 89 niet meer
verlangen, anderen hadden die rol op belangrijke en
cruciale momenten kunnen overnemen men deed niets
.
Verzuim is een rode draad binnen de vicieuze cirkel
dat bevorderd de werking ervan, werkt het nog eens
extra in de hand en blijft dit onveranderd doen.
Vanaf dag éen nam men het met het zorgvuldigheids-
beginsel niet al te nauw, nam alles totaal niet serieus,
en deed chronisch aan onderschatting, dat had vele
nare en ingrijpende gevolgen.

De mensen die nog enigszins handelden zoals mijn tante, en dat valt sterk in hen zeer te prijzen, wisten en weten in hoofdlijnen niet waar Abraham in deze de mosterd haalt, weten het totaal niet te duiden en te plaatsen, snappen niet wat hier nu eigenlijk allemaal speelt en speelde. Zij denken het te weten.
Dat kun en kon je eenvoudigweg ook niet aan hen (alleen) overlaten!  In die rol en die positie maakten zij keer op keer als de beruchte olifant in de porseleinkast grote en pijnlijk lelijke brokken.
Je kon hen serieus nemen erop afgaan en geduldig met hen gaan praten, op zulke momenten zelfs helder van hen gelijk krijgen, maar de volgende dag waren zij op de hoofdlijnen weer alles vergeten en koersten zij weer op het voor hen vertrouwde, vastgebakken,  maar qua feiten en qua impact totaal verdraaide en vervalste beeld.

Verloren gaan van weer een dag werk.

Zondag was de nood tot een volgend pleidooi zo tastbaar en maandag was ik nog zo sterk en helder geïnspireerd aan het schrijven geweest dat het doodzonde is dat maandagavond de vruchten van die dag arbeid na een technische handeling verloren zijn gegaan, (hoe dat kon snap ik niet, ik ben ook maar een self-made halve digibeet, komt ook door de VC) en ook niet meer terug te vinden zijn. Het is al van de gekke dat de vicieuze cirkel nog steeds zo krachtig doorwerkt en ik sta daar nog steeds net zo geïsoleerd in (nee erger) dat ik nog zo vaak in de pen moest klimmen.
Alles houdt verband en houdt elkaar in een wurggreep maakt een neerwaartse spiraal.Gisteren heb ik gepoogd veel te repareren, maar dat verloren stuk, dat heldere geïnspireerde brede beeld...... ik heb niet meer de puf, de verontwaardiging en het geloof in de rechtvaardigheid van gezond denkende mensen. Ik krijg zelf steeds meer inzicht, maar men zit nog in de oude vooroordelen, reflexen en eigen schijnwereld, de eigen comfortzone die men niet durft te verlaten. De aloude afschuif mechanismen, verschuilen achter een ander. De Dickensiaanse vormen van onrecht, onverschilligheid en wreedheid in de uitwerking.

In het veld kan men het niet langer
aanzien en gaat over tot actie.
Bewustwordingscampagnes. Weg met
het overduidelijk schadelijke!

Geur van depressie, maak dat je wegkomt!
Bijna iedereen denkt er wat van te weten, denkt op basis van voorbeelden uit eigen ruime kring, ervaringen dicht bij of op afstand er over te kunnen en mogen meepraten, denkt makkelijk te kunnen oordelen en schroomt niet snel te veroordelen, te stigmatiseren.
Wat het gesprek, de dialoog meteen weet te frustreren is dat de meeste mensen in de maatschappij, mensen die zelf over het algemeen niet uitblinken in grote zelfkennis en zelfkritiek, alles dat afwijkt van het gangbare al snel in een hokje plaatst. De hapklare brok aan smalltalk staat men misschien toe, alles dat eng en vreemd lijkt gaat men uit de weg en voor wat ogenschijnlijk meer moeite kost weigert men zeker tijd voor vrij te maken.
Er komt een bizarre cocktail aan gangbare uitvluchten, dooddoeners, afschuivingen ontkenningen en wat dies meer aan te pas om er ver vandaan te blijven, er met de grootst mogelijke boog omheen te zeilen om het eigen onzekere gemoed niet op de tocht te hoeven zetten.
Dan is men al zonder het te beseffen begonnen fout na fout op te stapelen, maar dit is zo wijd verbreid dat men u er niet op zal aanspreken, sterker nog men zal uw argumenten voor zoete koek aannemen en graag onderschrijven want iedereen wast de handen in...... Eén en al begrip, iedereen doet het, het zit diep geworteld en men praat de reflexen nog steeds goed terwijl men niet op het idee komt voorzichtig een pleidooi te beginnen voor een andere kijk op.
Toch is de taal vergeven van spreekwoorden en gezegden die juist uit oeroude ervaring leren dat het tegenovergestelde mensen helpt (het zijn de kleine dingen die het doen, gedeelde smart is halve smart et cetera et cetera), deugd doet, vooral een mens menselijk laat.

Hoop is het beste antidepressivum. (moeder Theresa) 

Maslov laat de voorwaarden tot
ontplooiing aan de hand van zijn
wetenschappelijke piramide model
zien, en begrijpen.

Voortschrijdend inzicht leert dat de rol van de omgeving veel kwaad kan, maar ook veel goeds kan betekenen en in feite onmisbaar is binnen de cocktail aan factoren die SAMEN kunnen helpen. Net zoals bijvoorbeeld tegenwoordig een goed afgewogen cocktail de levenskwaliteit van aidspatiënten aanmerkelijk heeft weten te verbeteren. Het is nog steeds niet te genezen.
Als je een beetje kunt multitasken, overlevers zonder middelen moeten wel, en ook nog aan nieuwsgaring doet dan kan het niemand zijn ontgaan dat de overheid al een eeuwigheid aan bezuinigen doet, overal sterk terug treed en omgekeerd ook poogt de samenleving meer verantwoordelijkheden te geven. Burgerparticipatie was het toverwoord dat uit de hoge hoed werd getoverd . De vreemde paradox doet zich nu voor dat wanneer het om als 'lastig' ervaren kwesties gaat de samenleving nu juist in koor roept; ''Dat is een taak voor de overheid!'' In de praktijk geven beide kanten niet thuis maar tegelijkertijd maken zij het de mensen zo zwaar mogelijk, vogelvrij,  het praktisch onmogelijk fatsoenlijk de eigen broek op te houden, laat staan investeringen voor de toekomst te doen.

Knarst en kraakt dit om begrijpelijke redenen dan plakt men weer snel en o zo kritiekloos één van de vele etiketten waar het palet van de stigmatisering vol mee is, daarmee onnadenkend de mogelijkheden tot het eigen broek op houden van de goedwillende, hard vechtende survivor weer meerdere stappen verder in de wielen rijdend.Voor de oplossing ligt nu niet direct de rode loper uit, is de ene barrière genomen dan wordt er een volgende opgeworpen en dat gaat maar door, dat kost tijd kracht, aandacht en energie en die is dan weer niet beschikbaar voor........
Dat is een vicieuze cirkel binnen deze vicieuze cirkel. Dat is de vicieuze cirkel!

Teveel dooddoeners kan nooit goed zijn.
Nu schroomt men totaal niet om mensen van alles toe te voegen zoals het rijtje hiernaast, en al is een mens nog zo sterk, nog zo zelfstandig denkend en handelend, het laat je niet ongemoeid en onberoerd, het tast je fundamenten aan. In Zomergasten liet X nog een paar vermaarde experimenten zien die zonder meer hielpen aantonen dat discriminatie meetbaar mensen aanvreet, mensen ernstig doet verpieteren.
Gelijke kansen bestaan helemaal al niet, kansen willens en wetens om zeep brengen is een niet voor de wet strafbare misdaad. Het is moreel laakbaar het onrecht dood te zwijgen, vrij te pleiten, de hand boven het hoofd te houden terwijl men er passief omheen beweegt.

Ik denk nog steeds, of ik moet blijven denken - het kan ook anders.
Dat klinkt niet depressief!

Een schaakbord met rampzalige stukken.
Analyse leert dat ik het op mijn schaakbord moet doen met een uiterst beperkt assortiment aan schaakstukken, en het lijkt wel dat die stukken ook nog eens lastige gebreken en eigenaardigheden hebben om het mild te zeggen, ze zijn ongeschikt voor hun 'toevallige'taak door hun toevallige positie e de vicieuze cirkel zorgt er wel voor dat meer geschikte pionnen ver van mijn bord blijven.
Het wereldkampioenschap of een toernooiwinst kan ik dus sowieso rustig vergeten, maar daar ligt ook niet mijn ambitie. Maar een partij die niet gespeeld mag worden?!!
De weinige stukken (een kladje)
Mijn tante  -  verhaal bekend.
Velen die niet over hun eigen schaduw heen kunnen stappen, kuddedieren, volgers, geen autonome geesten.
Facebook - de vind ik leuk club. de val me hier niet mee lastig oogklepkoesteraars
Telefoon   -  men is het gebruik verleerd.
Effectief persoonlijk contact -  te weinig visie aanwezig om te kunnen bedenken dat dat de kortste en beste  weg is.
Goede voorbeelden - als die uitblijven kunnen zij ook niet gevolgd worden.
Sneeuwbaleffect  -  niet als ondergetekende ieder vlokje persoonlijk moet vooruit duwen.

De mogelijkheden tot eigen inbreng laten
zich door deze cartoon van de Amerikaanse
minister van buitenlandse zaken Carry
typeren, je moet een duivelskunstenaar zijn
en jongleren met veel explosief materiaal
bovendien ook nog op het slappe koord
zonder vaste grond onder de voeten.

Eigen inbreng - niet als je alles alleen moet doen en in de praktijk wel tien beroepen moet uitoefenen en de handen bovendien op de rug gebonden zijn en je ondertussen langzaam gewurgd wordt.
Cursisten -  een complete groep doet niet aan Facebook en traineerden vele andere vormen voordien, weer een andere groep was niet vooruit te branden en luisterde nog slechter.
Veel van de karakteristieken zijn in dit bericht terug te vinden.
Daar waar het meeste potentieel zat en het wel degelijk probeerden waren degenen die zelf zoveel aan hun hoofd hadden, maar aan de andere praktische kant ook niet goed luisterden waardoor de effectiviteit onnodig laag uitpakte, er geen voorbeeldfunctie van uit kon gaan en zeer kostbare tijd voor altijd verloren ging, en blijft gaan.

Telefoon   -    078 6145913
Pinterest   -    www.pinterest.com/petervanloon1
E-mail       -    peter1959.2009@hotmail.com