dinsdag 2 mei 2017

'Hij geeft ook nog voorlichting.'' Daar ligt het niet aan dat deze vicieuze cirkel nog bestaat en tegenwerkt.

Je kunt dagen besteden om goede voor-
lichting te schrijven en die o. a. op het
weblog publiceren maar als de doel-
groep alleen maar willekeurig op de
plaatjes op hun mobiel afgaat of nog
lastiger, geen vinger aan de pols houdt
en weer anderen Facebook en consorten
verketteren, en dus negeren, of 'onnozel'
zoals velen blijft gebruiken dan is, was

en blijft voorlichten vergeefse moeite en
hou je uiteindelijk alleen  imageschade
Wel steek je iedere keer dapper
de nek uit.
Daar betaal je steeds een te hoge prijs
voor waar geen winst op het gebied van
de bestrijding van de o zo schadelijke
vooroordelen tegenover staat, noodzake-
lijk en beoogd begrip blijft uit... echter
het schrikt de nietsvermoedende bij de
eerste kennismaking wel steeds weer af.
.De doelgroep blijft ondertussen doen of 
het niet bestaat en gaat vrij onnozel 
verder met dat schadelijke verkeerd
begrijpen en ontkennen, want dat
lijkt op her eerste gezicht  zoveel
makkelijker en veiliger. Vicieuze
cirkel versterkers in haar ware ernst.
De vele makkelijke vooroordelen
+ stigmatisering en wat dies meer

 zij (zwaartekracht!) doen de rest

Foto serie - The Death Of Conversation
van fotograaf Babycakes Romero.


.
"Komt u nog aan uw schilderen toe, en hoe ervaart u dat?'' Die rechtstreekse vraag stelde afgelopen maandag W, psychologe en praktijk ondersteuner bij mijn huisartsen collectief. Het was mijn derde bezoek en het werden de meest intelligente dertig minuten wisselwerking rond de vicieuze cirkel van de afgelopen tien jaar. Een verademing. W kan luisteren en W wist zich heel snel een beeld te vormen van wat er speelt en wat dat doet en - gezien de vraagstelling - wat het met de schilder, de scheppend kunstenaar doet.

Zij zegt niet ''Gaat u eerst maar eens in therapie!''
Dit deel ik niet zonder reden want dat werd me toen de nood hoog was door leken, medemensen zou je denken, op belangrijke momenten meerdere keren. ook weer dit jaar, voor de voeten geworpen, de ultieme kwetsende dooddoener.
Op de nood werd amper tot niet ingegaan wel kwam er een partij dooddoeners en algemeenheden daar lusten zelfs de honden geen brood van. Plus dat -  ''Gaat u eerst maar eens naar een dokter en laat je doorverwijzen''.  Alles 'goed bedoeld,' zullen we maar zeggen, dat begrijp ik, maar zo schadelijk, kort door de bocht en zo bedroevend contraproductief op het moment dat het water tot aan de lippen staat en alle plannen en inzet weer door vicieuze cirkel effecten worden gesaboteerd.

Lees voor ik met mijn eigen teksten verder ga dit stuk van de schrijfster Christianne Offermans dat op Chrisje verscheen en later ook op Joop onder de veelzeggende titel Liever een gebroken been dan een depressie.

''Veel onbegrip.''


''Er heerst veel onbegrip rondom psychische aandoeningen. Mensen weten zich er geen raad mee, of zij zijn bang dat ze 'aangestoken' c.q. meegesleurd worden. Sommige mensen kunnen zich oprecht niet inleven in hoe het is om depressief te zijn. Als je dat zelf nog nooit hebt meegemaakt, is het ook lastig om te begrijpen.
Depression, uit het originele stuk, toch wil ik me
beschermen tegen teveel nadruk op het begrip depressie
het is veel complexer, het is een barre vicieuze cirkel.
Maar er zijn wel heel veel raakvlakken en gelijk-
soortige neveneffecten o.a. samen met de verregaande
schadelijke vooroordelen en dito beeldvorming.
Niemand is standaard, ieder verhaal is weer uniek.
Laat eerst het herkenbare verhaal van Christianne
Offermans goed tot u doordringen, ervaringsdeskundigen

herkennen veel bij haar tekst..

Maar je kunt het allicht proberen. En als je het niet begrijpt, kun je er naar vragen. Je kunt uitleggen dat je het niet begrijpt. Vragen naar de gedachten en gevoelens van degene met een depressieve (of burn-out of angsten, etc.) Je kunt aangeven dat je niet goed weet wat je moet zeggen, als je merkt dat je zoekt naar troostende woorden en alleen maar cliché's kunt bedenken.

Iemand met een depressie krijgt zijn dag heus wel om, ook zonder vooroordelen. Vaak is iemand met een depressie of andere psychische klachten namelijk gewoon al heel dankbaar voor een luisterend oor, dankbaar dat je niet veroordeelt, blij met jouw poging tot begrip. Er ligt al genoeg druk op mensen om beter te worden. In de eerste plaats vanuit henzelf. Maar net als een gebroken been, kan een psychische aandoening veel tijd kosten om te herstellen.


Als iemand te snel weer allerlei dingen van zichzelf gaat vergen, is de kans op terugval groot. Als je beseft dat mensen met een burn-out of depressie soms al de grootste problemen hebben om zich te douchen, aan te kleden en te beginnen met hun dag, dan oordeel je misschien niet meer zo snel.


''Maar wat doe je dan eigenlijk, de hele dag maar thuis?''  is een veel gestelde maar helaas ook zeer veroordelende vraag. Iemand die in een depressie of burn-out zit, heeft vaak last van concentratieproblemen, geheugenproblemen, angst- of paniekaanvallen, ernstige neerslachtigheid en black-outs. Geloof me, daar krijg je de dag wel mee om.


Het taboe ligt bij onszelf.
Als bijna de helft van de Nederlanders wel eens psychische problemen heeft (gehad) is er altijd wel iemand in je buurt, of treft het jou zelf misschien zelfs eens.
Misschien ligt het taboe niet bij de huisartsen, de gezondheidszorg en ook niet bij de psycholoog, maar  moeten we het meer zoeken bij de directe omgeving van de zieke persoon én in hem of haar zelf.
Als men het niet aan de
buitenkant kan zien zoals
het voorbeeld met de ge-
broken ledematen, waar
haalt men dan de kennis
vandaan?
Achtergrondkennis geeft
minder kans op onbegrip

Want zolang we ons er voor blijven schamen, er voor weg blijven lopen of elkaar indirect verwijtende adviezen blijven geven, zeggen we eigenlijk met zijn allen; Een depressie kan niet, je moet je er voor schamen en zorgen dat je er zo snel mogelijk van af komt, anders vinden we er niets meer aan.


Door een andere houding richting de mensen met psychische klachten in je omgeving, kun je er voor hen misschien net dat verschil maken, net dat lichtpuntje zijn op hun dag. Wie weet misschien ben jij er zelf ooit ook erg blij mee als een ander dat voor jou doet.

Want dat is dan wél net als met een gebroken been; Je weet nooit wanneer het jou een keer overkomt.''

Tot zover het deel van het artikel van Christianne Offermans, in zijn geheel terug te lezen op JOOP@  die het weer van Chrisje overnamen.

Nieuwe inzichten, nieuwe aanpak.
Dit sluit ook met vele herkenbare raakvlakken aan op waar ik in mijn vorige bericht  over schreef naar aanleiding van een NOS Journaal item van 20 maart rond de aanpak binnen de schuldsanering waar steeds meer gemeenten toe (willen) overgaan op basis van uit Amerika overgewaaide nieuwe wetenschappelijke inzichten en hersenonderzoek.
Stress bij schuldsanering c.q. stress bij overleven en opnieuw opstaan bij armoede heeft grote impact op de hersenen. Stress is niet automatisch depressie, en niet kunnen is niet hetzelfde als niet willen et cetera.
Belangrijke correctie binnen de aanpak van 'verlichte' schuldsaneerders - Eerst de stress wegnemen! Mobility Mentoring heet het voor als u het zelf wilt onderzoeken.
Ik heb op Pinterest verschillende links naar lezenswaardige stof geplaatst net zoals ik dat ook op mijn timeline van Facebook plaatste - maar hier komt nu net het beschreven probleem in al zijn wrangheid om de hoek kijken. Het vond geen bereik, vastgeroeste slechte eigenschappen en opvattingen laten zich moeilijk verbeteren en groepsgedrag is linke soep.
Ik spreek uit zeer recente, uiterst schadelijke ervaring, en je staat machteloos tegenover zoveel vooringenomenheid, botte ontkenning en schaamteloos makkelijke projectering en slordige nalatige omgangsvormen.
Vertelde W. van de nijpende situatie
in mijn portemonnee en op de bank
Wel een dringende rede om de oorzaak
te bestrijden en te benoemen. en een
dringend signaal uit te zenden.

Rampendans van de (duivels)kunstenaar
 binnen de onveilige vicieuze cirkel


Nu kom ik nog eens terug op de vraagstelling van psycholoog W  - ''Komt u nog aan schilderen toe?''
We hadden het in de beperkte tijd ook over blokkades gehad, mijn project van aanpak december 2015 - eerste maanden 2016 - stoorzenders die averechts en factoren die wel degelijk werkten, geheel volgens mijn inzichten - de ramp van het verstoorde project op de schaal van acht jaar - de eenzame en dus ongelijke strijd nog iets van 'de boedel en verworvenheden'  te redden en de draad van het project weer op te pikken wat onvoorstelbaar, maar vooral onnodig traag ging.
Wist ik veel van blokkades bij stress bij gebrek aan middelen, aangetaste geheugens, alles dat rond Mobility Mentoring  wordt beschreven, alles dat Christianne Offermans beschrijft, wel van wat GGZ Friesland de tweede ziekte noemt - de schadelijke oorzaak en gevolg dans rond het beruchte stigma, de onzalige stigmatisering. De piramide van M vertelt het ook al zo lang en zo helder duidelijk.
Maar in het tijdperk van Trump maalt men steeds minder om feiten en volgt klakkeloos losgeslagen meningen met de minste schaamte.

Aan het eind van de lente bleek wel dat iedereen weer uitblonk in nalatigheid, dat er van het project niets over was gebleven en dat 'Ga'direct terug naar de gevangenis, ga niet langs af, u ontvangt geen.....?''
Hoe eenzaam dat was ........ maar dit soort eenzaam/ alleen is ook gewoon onvoorstelbaar onpraktisch, misschien zit daar nog wel de meeste frustratie - het is zo hemeltergend onpraktisch geweest - want dat andere eenzaam? Toen bijna (of helemaal) al mijn 'buren' met vakantie waren, was ik gevoelsmatig het minst alleen, maakte ik opeens weer grotere stappen op de ladder naar boven .... tot de techniek me weer in de steek liet en ik maanden moest wachten totdat ik Student aan huis kon bestellen, eindelijk anti-hooikoortspillen kon kopen.
Hoe arm kun je zijn dat je je eigen potentieel niet (nog niet bij benadering!) kunt benutten.



Bron GGZ Friesland - gedeelte uit het persbericht, hulpje ter ondersteuning en accentuering van het hier gevoerde betoog



Derek Sivers TED ''How to create a crowd.''  Mijn psycholoog van dienst W. wist meteen waar ik het over had toen ik bij mijn
eerste bezoek over dit principe, dit mechanisme sprak, Zelf zag ik het voor het eerst in gebet in de aflevering Broederschap
van de driedelige documentaire reeks Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap, nog steeds te vinden en te bekijken.
Plaatste zelfs een link van zowel het korte filmpje als de documentaire op Pinterest om het makkelijker voor u te maken.


Ik citeer ook nog eens uit Offermans ;''....Sommige mensen kunnen zich oprecht niet inleven in hoe het is om depressief (lees voor mijn verhaal eerst arm, geïsoleerd, de handen op de rug gebonden, vogelvrij, gestigmatiseerd, gevangen, soms somber, nachten wakker, wanhopig, zonder hoop, zonder vooruitzichten  ja ook een tikkelje depressief) te zijn. Als je dat zelf nooit hebt meegemaakt, is het ook lastig om te begrijpen.

Maar je kunt allicht proberen. En als je het niet begrijpt, kun je er naar vragen. Je kunt uitleggen dat je het niet begrijpt. Vragen naar de gedachten en gevoelens van degene met...... in die situatie....''

Men roept en (ver)oordeelt o zo makkelijk maar herroept nooit, zeker niet publiekelijk.

Wel of niet toevallig gaat het vandaag (29 04 2017) in Radar uitvoerig met vele ins en outs over de onverantwoord lange wachttijden binnen de geestelijke gezondheidszorg, wie heeft dan nog de brutaliteit zonder met de ogen te knipperen mensen in nood naar het hoofd te slingeren dat zij hulp moeten gaan zoeken. (Overal bedoelen zij, behalve bij henzelf, op dit moment op deze plaats,)

Bij mijn eerste bezoek aan psychologe W had ik een kopie bij me van het persbericht van GGZ Friesland, een hartenkreet verpakt in een persbericht van mensen uit de zorg, waaraan ik op dit blog meerdere keren refereerde. ''GGZ Friesland is het zat''  het vraagt aandacht voor in feite hetzelfde euvel waarbinnen volgens mijn vaste overtuiging veel van de 'onmogelijkheden' veroorzaakt door en binnen deze vicieuze cirkel. Er schuilt veel als verwoord in boven genoemd artikeldeel van Offermans.
De pest van het vooroordeel en de onherstelbare schade die het berokkende, berokkend en zonder gedragsverandering maar blijft berokkenen ondanks alle nieuwe inzichten onder weldenkende betrokkenen.

''Wat een 'patiënt' hij geeft ook nog zelf voorlichting!.''

Mijn huisarts riep al uit ''Wat een patiënt. hij geeft ook nog zelf voorlichting!'' die woorden uit respect en bewondering sprak mijn huisarts in zijn rol van jarenlange therapeut vanwege de gevolgen van de vicieuze cirkel. Ik noemde het zelf analyse light, want hij was geen analist maar een gepokt en gemazelde huisarts die noodgedwongen, vanwege zijn kort daarvoor ontstane visuele handicap, zijn normale huisartsenwerk niet meer kon doen. In deze rol kon hij veel betekenen. Hij nam de tijd.
Groot en doorslaggevend nadeel in dit persoonlijke verhaal - het bleef binnen de vier muren van de spreekkamer - afgesloten, geïsoleerd, terwijl het hier nu juist om iets gaat dat in de openbaarheid benoemd en uit de wereld geholpen moet worden. Waar de omgeving ook op aangesproken diend te worden. Het persbericht van GGZ Friesland, niet de teksten van een stigmatiserend huisartsenfoldertje c.q. patiënten wijzer die de omgeving hooguit raadpleegt. Daarin ligt veel te weinig de nadruk op niet in de steek laten als het even lastig te volgen schijnt. Schijnt! Lees het bedekte advies van Offermans. Praten, vragen, luisteren.
Mijn analist-light wees me op BORDERLINE TIMES  het boek van de Belgische Professor Dirk de Wachter en de media aandacht rond het verschijnen van dit bezorgde boek van een vooraanstaand psychiater. Mijn huisarts herkende mijn leken diagnose, leken verhaal in de diagnose van BORDERLINE TIMES van de Wachter terug.
Binnen de analyse light heb ik keer op keer gepleit voor vormen, creatieve vormen van openbaarheid.
Het was geen theekransje en zeker geen egotrip, het ging om het doel, niet om de vorm, niet om starre regels.

De vicieuze cirkel. weet in zijn verschijning en mechanisme keer op keer de zelfredzaamheid te saboteren en te bruskeren.

Dit is nu echt nog een understatement of om met de woorden van Mulish te spreken; ""In elk geval wist hij dat Onno altijd in de richting van de waarheid overdreef, en nooit er vandaan en dat hem werkelijk iets kwelde.''
Dit gaat ook volledig op voor mijn signalen vanuit het isolement, daarom herkende ik het ook meteen toen ik De Ontdekking van de Hemel van Mulisch zoveel maanden terug las. Dit artikel, net als vele voorgaande is o.a. ook weer een signaal. En versta het goed, weer geen egotrip maar een noodzakelijk kwaad, waar ik de tijd en energie ook nu veel liever in mijn schilderen had gestoken. Maar daar draait het steeds om - zo werkt dat niet!

Dat had de W van het begin heel snel in de gate. Na amper drie bezoekjes één intake waar 35 minuten voor stond, één volgend van twintig waar we absoluut nog niet wisten wat we aan elkaar hadden en hevig aan het aftasten waren en het derde waar ook weer twintig minuten stond maar waar zoveel zinnigs, zoveel ernst uitkwam dat het dit keer sterk mocht uitlopen, dit mocht niet door een regeltje worden onderbroken. Dat zou 'kapitaal vernietiging' zijn geweest.
In de vicieuze cirkel zit al genoeg 'kapitaal vernietiging.'

''Als je een spook negeert wordt het groter.''

Ik noemde het persbericht van GGZ Friesland, Het NOS Journaal item stress bij schuldsanering/nieuwe inzichten/aanpak, incident/thematiek cursisten. poort naar de buitenwereld, isolement, bittere armoede, dooddoeners, wegkijken, gezondheid en blessures, de behoefte piramide
van M., slecht slapen, domheid c.q. kortzichtigheid c.q. vrijwillige onwetendheid, onverschilligheid + tijdgeest.
Met al die informatie en het beeld van de pure paniek en machteloosheid toen ik de eerste keer na doorverwijzing van de huisarts - die ook een heel rijtje klachten had behandeld - kreet zorgmijder --------- oplettendheid van twee kanten, In een tijdsbestek van totaal anderhalf uur, kon zij zelf aangeven dat de problematiek van het schilderen pas in/op hogere treden van de piramide te 'behandelen' is.
Zelf stellen dat ik haar (vraagteken) helemaal niet nodig heb om beter keuzes te maken. (Dat was de insteek van de doorverwijzing van de huisarts, naar deze praktijkondersteuner.)

Hier had iemand misschien het of
een verschil kunnen maken.
Wat zijn drie sessies/gesprekken/uitwisseling, anderhalf uur concentratie en empathische intelligentie, oprechte wil en inzet nu als investering in begrip en juiste duiding op de schaal van een jaar, drie jaar, negen jaar, ja vijftien jaar vicieuze cirkel?

Doelgroep
Ik had het over een doelgroep. Wie of wat bedoel ik daar nu mee.Alle mensen die het gesprek op 'vakkundige'wijze uit de weg gingen, alle mensen die het goede gesprek bruut vanuit vooroordelen waarvan zij geen weet (wilden) hebben bruskeerden, iedereen die denkt dat empathie, inlevingsvermogen dat is wat de samenleving aan de oppervlakkige buitenkant leert c.q. (wel) voorschrijft, inleven begint met het eigen ego uitzetten en je te verplaatsen in de ander, met de werkelijkheid van de ander op het netvlies, doelgroep zij degenen die Peter van Loon een goed hart toedragen en graag Peter op zijn best willen zien, doelgroep zijn mensen die win win situaties weten te zien en benutten, zijn mensen die de juiste volgorde van handelen snappen, doelgroep zij mensen die snappen dat Peter echt al die tijd vogelvrij is...........

De waarschuwing was afkomstig van
een website tegen vooroordelen rond
depressie, de strekking van de
waarschuwing bleek niet overtrokken.
Dat zoiets kan bestaan is mensenwerk.
Ik verzond het  al in het begin met meer
voorlichting aan mijn familie want die 
gingen er bepaald  'ongelukkig' mee om
Om een wanhoopsdaad of ongeluk te
vermijden en mezelf te beschermen
moest ik uiteindelijk wel resoluut met
mijn familie breken, niet lichtvaardig
het ging me volstrekt niet makkelijk af.
Vergelijkbare stappen moest je in
vele varianten noodgedwongen
steeds weer opnieuw nemen.
Dat is mede de vicieuze cirkel,
neerwaartse beweging, ten voeten uit.
Ik kan nog een hele tijd doorgaan - doelgroep, dat was familie en aanhang, oude 'vrienden' en aanhang, oude supporters, alle passanten, je resterende omgeving met die gigantische oogkleppen die zoveel van Offermans en consorten zou kunnen opsteken .

Signalen, hartenkreten, noodkreten, cry for help/suppord, in talrijke berichten, ik schreef het al hiervoor, probeerde ik, minimaal het minste voor elkaar te krijgen, factoren aan te roepen die bijdragen hadden kunnen leveren de vicieuze cirkel te helpen doorbreken, vooral te helpen doorstaan
Offermans schrijft toch - ik herhaal;; ''Door een andere houding richting de mensen met psychische klachten in je omgeving, kun je voor hen misschien net dat verschil maken, net dat lichtpuntje zijn op hun dag. Wie weet misschien ben jij er zelf ooit ook erg blij mee als een ander dat voor jou doet. Want dat is dan wel als met een gebroken been; je weet nooit wanneer het jou een keer overkomt.''

''Wie zijn ogen sluit voor het verleden is blind voor de toekomst.''

Dit verhaal is niet volledig en toch alweer veel te lang, talrijke keren heb ik erover geschreven, verwezen naar mensen die er meer vanaf weten dan u of ik.
Ik ben een halve digibeet, een nieuw soort analfabeet.  Ik kan mijn gecrashte personal computer die nog steeds stuk is niet aan de praat krijgen, ik kan ook geen links in dit soort artikelen inbouwen wat veel gestroomlijnder zou zijn, veel beter zou werken, dus heb ik die maar als tussen oplossing op twee borden op Pinterest geplaatst. www.pinterest.com/petervanloon1

Daarnaast, met de labels rechts van alle berichten op deze pagina kunt u oudere berichten oproepen en er zijn er nog al wat die pogen de vicieuze cirkel te doorbreken. Vaak met het pistool op de borst, het water tot aan de lippen geschreven, steeds staat er ook wat Offermans hierboven aanraad, en ik heb het oorspronkelijk niet van haar.

Bij het afscheid verleden week maandag, we waren al sterk over tijd vroeg W. nog; ''Is er nog iets belangrijks voor u dat we zijn vergeten?''  Mijn antwoord; ''Binnen niet al te lange tijd ben ik zowel in mijn portemonnee als op de bank waar de vaste afschrijvingen plaats vinden volledig blut.  Maar ik probeer te bouwen aan, vechten voor!''  Zij weet inmiddels ook dankzij die anderhalf uur spreektijd dat ik nooit enige vorm van bijstand/uitkering heb genoten, als dat niet opereren op drijfzand is dan weet ik het niet meer.
Ja, dat ik niet kan schilderen is het allerergst. ''Ja, antwoordde M. ''met uw schilderijen komt uw inkomen en de rest volgt, maar die vicieuze cirkel..... dat is buitengewoon ernstig!''

Dat had met de goede wil, empathische visie er omheen, minder gehinderd door oude vooroordelen en foute aannames al lang doorbroken en anders gelopen kunnen zijn.

Bericht 50  'Deze vicieuze cirkel is een kraamkamer waar nieuwe rampen geboren worden' geeft een openhartige schildering van  de steeds genoemde vicieuze cirkel - Dit mede ter voorbereiding van een vergadering rond dit thema met drie cursisten - zij hadden er niets mee gedaan en dat is typerend, de vergadering werd een ramp, in plaats van een late vlucht voorwaarts, werd het geen lessen.
Bericht 52 - Het tuinieren, mijn tuin als metafoor bij de uitleg, vicieuze cirkel werd mede ingegeven als reactie op de genoemde traumatische vergadering en de hele voorgeschiedenis dat jaar 2015.

Pagina's  -  twee vaste pagina's (zie rechterkolom) behandelen al heel lang de vicieuze cirkel,
die van De vicieuze cirkel, een Marshall- Deltaplan had ideaal geweest om Peter er uit te helpen. Las het stuk net nog eens opnieuw, en de insteek, de strekking, het lijkt wel met voorspellende gaven geschreven, alle visie zit erin. Het werd genegeerd en/of over het hoofd gezien, dus niets mee gedaan.
En mensen maar gemakzuchtig roepen; ''Wat bedoel je, wat wil je eigenlijk?''
Offermans leert - men had het gewoon kunnen vragen.
De andere - In een kolkende stroom is het kwaad roeien, voorbeelden van ongelukkig acteren rond de vicieuze cirkel was/is een creatieve poging vanuit de positie gevangen binnen die vicieuze cirkel de vele bizarre ongelukkige, dooddoeners, van zelf sprekende mechanismen et cetera te noemen - de lezer vooral empathisch aan het denken te zetten.

Mobility Mentoring
Dit epistel leert dat het met de eerste pijler, familie en
vrienden al niet snor zat. Budgetten en ruimte voor de
volgende pijlers waren ver te zoeken, kansloos te
vinden, te veroveren. Vicieuze cirkel!


Leert het Mobility Mentoring concept nu anno 2017 niet juist dat men eerst de stress moet wegnemen omdat die ingrijpende dingen met de cliënt/patiënt/slachtoffer doet die zijn goed kunnen handelen sterk belemmert.
Is daar, weliswaar minder wetenschappelijk maar met empathie en zelfkennis, niet voortdurend door Peter voor gepleit en werd hij niet voor 'gek' verklaard?
De beste stuurlui staan aan wal, maar die snappen ook deze verzuchting uit Renate Dorrestein's DE BLOKKADE niet;  
''De man de man, hij ziet altoos meteen oplossingen, zonder eerst goed stil te staan bij het probleem.'' 

Telefoon 078 6145913
Facebook  facebook.com/petervanloondordrechtnl
Email  peter1959.2009@hotmail.com



Dit is de passage uit het persbericht van GGZ Friesland dat
ik als problematiek het meest herkende en dat naadloos op deze
vicieuze cirkel situatie slaat. GGZ Friesland is/was het zat
Mag ik dat ook a.u.b. zijn zonder  weer een etiket dat mis-
plaatst is opgeplakt te krijgen?  Dat fout en misplaatst
wegzetten van anderen werkt een oplossing en/of verbetering
alleen maar weer extra langer tegen?

Hieronder het hele persbericht dat ik ook bij het eerste
bezoek aan psychologe van dienst, W, te lezen gaf.




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen