zondag 11 september 2016

74 - Zonder de beruchte oogkleppen heeft de vicieuze cirkel zoveel minder vrij spel.

Gisteren kreeg ik op de valreep nog een mail voor mijn verjaardag van Hèléne, de schoondochter van mijn Muze Tikky Buytink. Op Pearle na de enige aandacht die het kreeg, maar zo werkt het isolement binnen de rollercoaster van een vicieuze cirkel.
Een vicieuze cirkel voedt zich met de rampspoed die het zelf veroorzaakt - non-communicatie speelt daarbij een enorme rol.


Durf na te denken en tegen de massa in te
gaan, de mens  heeft het altijd van de visie
moeten hebben.

Onderstaande tekst kaart een gebied aan
waar de mening van de meerderheid tot
stigma, isolement en grote niet te overziene
schade leidt. Ideaal terrein voor een
vicieuze cirkel werking.


Kijk nu als leermoment eens naar deze mail van Hélène, ongetwijfeld goed bedoeld, maar zo pijnlijk blind en eigenlijk een oer voorbeeld voor wat nu juist zo mis is. De oogkleppen, de vrijwillige onwetendheid het gemak waarmee smoezen en te gemakkelijke uitvluchten een schijn van legitimiteit krijgen. Zoals Loesje het zo mooi zegt.
De vormen van verdediging voor het onbegrip zijn legio en bijna algemeen aanvaard collectief goed gepraat.

Dat maakt het ook zo lastig want er staat niet zo snel iemand op die publiekelijk het probleem durft te erkennen en het vervolgens aan de kaak te stellen.

Waar was je toen ik het het hardste nodig had?
Hélène is één van de weinigen die een klein beetje weet heeft van de jaren dat Tikky het absoluut niet meer zonder mij en haar hulp Annie kon zonder dat zij daarbij een eigen agenda had.
Tikky's eigen kinderen maakten zich er wel heel erg gemakkelijk vanaf, maar alleen deze geschiedenis vraagt al een uitgebreide vorm van echte analyse en is voer voor psychiaters. Daar ga ik u niet mee lastig vallen, maar zodra men begint over de verzorging, steun, respect voor iemand die het steeds moeilijker op eigen houtje kan en er zijn meerdere spelers met verschillende rollen dan stuit men op conflict situaties omdat de lasten en de pijn van de lasten soms/vaak wel heel erg eenzijdig verdeeld worden.
Daar alleen al kan grote en vaak onherstelbare schade door ontstaan.
Daar botsen twee werelden - de wereld van 'Dat doe je gewoon en je kan iemand die ook zoveel voor jou betekende niet ineens in de steek laten - En degenen die altijd wel weer een smoes weten te bedenken om het niet te doen, niet te begrijpen, blind aan één of beide ogen zijn. Zij die belang bij het niet zien hebben/hadden.
Wat niet gezien wordt/werd bestaat niet.

De misstanden, daar wist Hélène ook maar weinig vanaf.
Maar zou je het bijvoorbeeld op dit punt aan Ad Bakker hebben gevraagd - die wist van de misstanden - maar was niet de visionair die nu eens een stukje van de verdediging op zich zal nemen. Ooit vertelde hij het in de winkel aan een nicht van Tikky, Ineke, maar dat estafette stokje is nooit verder doorgegeven.


Wordt vervolgd.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten