zaterdag 13 augustus 2016

67 - Waarheidsvinding, een oor, vooroordelen en onverschilligheid. Alles door elkaar.

Wat leven we in een vreemde wereld. Gisteren liepen vele lijntjes door elkaar. 
Ik probeerde zelf weer eens een vergeefse poging middels het voorgaande bericht 66 iets te doen aan één van de vele dilemma's die in de strijd, de strijd om überhaupt een begin te vinden de vicieuze cirkel te doorbreken, tevoorschijn blijven komen. 

Dat heeft veel te maken met isolement en een chronisch gebrek aan, of zelfs het ontbreken van, (goede) communicatie. Daarmee de blijvende onmogelijkheid zo ooit een klein bruggenhoofd aan begrip ergens in the middle of nowhere op te bouwen, een uitvalpunt om van daaruit verder te kunnen bouwen aan een o zo belangrijk kringetje van sympathisanten en minder onverschilligen.



De wanhopige kunstenaar. (Courbet)
Wanneer men echter, zoals( te)vele jaren steevast het geval is, weer eens besluit niet te willen weten en er eerder op die tamelijk machteloze pogingen, (daarom voor de buitenwereld misschien wel wat ogenschijnlijk onsamenhangende pogingen) om toch die patstelling te doorbreken wel al te snel en makkelijk negatieve labels geplakt worden, dan zit je als die roepende in de woestijn niet bepaald snor. De gevolgen blijven en stapelen zich alleen maar verder op.

Dat laat een mens wanneer die zelf de sigaar is niet bepaald onberoerd. Het is dan ook niet vreemd dat onder die werkelijkheid de gedachten, overpeinzingen en associaties vele kanten op gaan en de zintuigen extra gescherpt zijn. Daar kwamen gisteren de lijntjes samen..

Het beroemdste oor ter Wereld.
Bernadette Murphy & Jeremy Paxman.
Al zappend viel ik vannacht in de herhaling op de BBC van de uitzending over het onderzoek van Bernadette Murphy een 'amateur kunsthistoricus' naar de echte feiten rond het afsnijden door Vincent van Gogh zelf van zijn oor. De afgelopen tijd had ik de intrigerende vooraankondiging, de trailer, een paar keer voorbij zien komen en de eigenlijke uitzending miste ik voor een groot deel, maar al die flarden bij elkaar zetten me wel aan het filosoferen binnen mijn eigen realiteit en ontmoedigende ervaringen.
Nu zag of hoorde ik eerder op de avond weer andere fragmenten uit de veel geprezen serie van Coen Verbraak, Kijken in de ziel, ook een herhaling. Onder meer een hoogleraar in de psychiatrie die net als zijn collega professoren in deze uitzending in feite zei dat je alle kennis ook weer in twijfel moet trekken, in ieder geval niet klakkeloos moet aannemen, want wijze mannen en vrouwen leren ons juist dat uit twijfel de zoek naar nieuwe antwoorden voortkomt. Een waarheid is betrekkelijk,  vaak tijdelijk ,tijdsgebonden.
De psychiater 'bekende' dat wat men nu op zijn vakgebied als 'waar' beschouwd morgen zeer waarschijnlijk als achterhaald gezien zal worden.

Schadelijke rol leken.
Hoe kunnen leken die niet of slecht luisteren, veel bij voorbaat ontkennen dan, zoals zo vaak in de praktijk gebeurd, bij het minste of geringste gaan en blijven roepen 'dat iemand hulp moet gaan zoeken'?
En nog boos en ongeduldig reageren wanneer de geadresseerde claimt dat dit in zijn/haar geval hier niet de aangewezen weg is?
De leken trekken conclusies en baseren daarop een houding en oordeel dat verstrekkend kan zijn en zij schromen vaak niet dit 'oordeel' met anderen te delen terwijl het verhaal van de persoon in kwestie openlijk in twijfel wordt getrokken en totaal niet over het voetlicht kan en mag komen.
Kassa, zegt de vicieuze cirkel!

Schril contrast.
Wat een verschil met zo'n Ierse vrouw die nu juist de onderste steen rond de ware toedracht rond Vincent van Gogh's oor naar boven wilde halen, zo min mogelijk naliet om achter feiten en gegevens te komen en bewonderenswaardig de officiële kunstpauzen de loef af stak. Wat een vasthoudendheid en wat een betrokkenheid! Ook goed dat de BBC met het boegbeeld Jeremy Paxman er hun hele gewicht achter zetten zodat Bernadette Murphy niet door de officiële instanties met een kluitje in het riet gestuurd kon worden, daar hebben 'instituten' als zij de kans krijgen nogal een twijfelachtig handje van.

Alles riep bij mij associaties op - voorbeelden van hoe het ook kan - hoe het doorgaans gaat - hoe de macht de macht denkt te moeten verdedigen - rolverdeling - stigmatisering contra waarheidsvinding - veroordeling contra begrip .....



Mooi beeld om de vicieuze cirkel mee
te karakteriseren.
In bericht 50 van dit blog deed ik een poging mijn 'vicieuze cirkel' enigszins uit te leggen, natuurlijk kun je niet alles openbaar uit de doeken doen. Dat heeft meerdere redenen, privacy, bescherming tegen kortzichtigheid en de altijd op de loer liggende vooroordelen, voorkoming stigmatisering, de mechanismes binnen het proces van beeldvorming. Al met al pleitte ik vanaf het eerste moment voor de mondelinge kans tot uitleg.


Wordt verder vervolgd..........

Geen opmerkingen:

Een reactie posten