maandag 29 augustus 2016

Een vicieuze cirkel kun je niet controleren, je kunt het alleen intensief proberen.

Een vicieuze cirkel is een kraamkamer waar rampen worden geboren.
Dat is niet de omschrijving die je op Wikipedia vind maar kan zo aan de omschrijving van de mijne worden toegevoegd.

Misschien is een karakteristiek binnen deze vicieuze cirkel ook wel juist dit, dat ik het zo vaak moest herhalen dat iedereen al lang afgehaakt is en/of zal afhaken wanneer je er, welliswaar uit nood geboren, toch weer keer op keer over begint, men meet zich // vicieuze cirkel verhaal moeheid aan.

Hoe vermoeiend moet het dan binnen de vicieuze cirkel zijn /  en hoe vermoeiend moet het dan wel niet zijn om steeds weer varianten te moeten bedenken om eindelijk wel gehoord en erkend te worden?

Vrij kort door de bocht om aan die moeheid toe te geven en het gelijk aan de kant van het onbegrip te scharen, want het onbegrip haalt haar gelijk toch wel, zelfs veel te gemakkelijk zonder slag of stoot. Zonder dat het ook maar een strobreed in de weg werd gelegd en zonder dat er zelfs een advocaat, een pleitbezorger voor de andere kant  van de medaille was te vinden. Dat is ook inherent aan, en voedsel voor de(ze) vicieuze cirkel.

Wikipedia schrijft: Een vicieuze cirkel is een situatie waarin iets een bepaald gevolg heeft, terwijl dat gevolg op zijn beurt het eerstgenoemde verschijnsel in stand houdt of versterkt. Een vicieuze cirkel is dus een situatie waarin een bepaald  verschijnsel zich indirect in stand houdt.
Is men eenmaal in een vicieuze cirkel terechtgekomen, dan is het bijzonder moeilijk of zelfs onmogelijk daar uit te breken.


In een vicieuze cirkel is het bijvoorbeeld al een hinderlijk deel van het probleem dat velen zich bij deze uitleg al geen voorstelling weten te maken, dat hun niet begrijpende reactie nadere uitleg vergt maar dat de niet begrijpenden totaal niet in die nadere uitleg geïnteresseerd (b)lijken en de 'ongelovigen' er eerder snel verveeld, en ongeduldig, vaak ook nog eens snel geërgerd, er met de rug naartoe gaan staan en hier verder zonder veel begrip voor de ander in blijven volharden. Dit mechanisme veroordeeld in feite, het stigmatiseert en houdt wederom de vicieuze cirkel in stand, verhevigt die zelfs aanmerkelijk.

Het begrip depressie wordt gedachteloos benut om alles aan op te hangen, gebruikt om het in een kwaad daglicht te plaatsen.
Eindeloze  vruchteloze pogingen om vanuit de woeste stroomversnellingen, de rollercoaster, van de vicieuze cirkel te proberen verbetering en menselijke meer humane veranderingen in de verhoudingen te veroveren stuitten permanent op een muur van onbegrip, verdraaiing en onderschatting, op eindeloze vooroordelen en pijnlijke vooringenomenheid. Op heel veel stilzwijgen, want doodzwijgen komt de ander veel beter uit.
Juist, wanneer het woordje depressie ergens in het verhaal voorkomt.en dit vervolgens te pas en te onpas als eerste de duiding van de toch al ontkenner gaat kleuren.
Men neemt het niet serieus, luistert niet of nauwelijks, en/of half, kijkt weg en pikt geen signalen op of mis interpreteert die en dit (te) gemakkelijk vaak.

Geen moment een eerlijk gevecht.
De 'gevangene,' voor sommigen 'de patiënt,'  geeft en gaf steeds wel degelijk zijn voorbeelden en recepten aan --  hoe nu eens niet tegen te werken maar hoe juist mee, zodat het minder ondraaglijk binnen de de vicieuze cirkel werd/wordt en er zelfs een route naar het doorbreken van deze vicieuze cirkel bewandeld kon/kan gaan worden.. Tevergeefs.
Men koos en kiest voor de schijnbaar veilige weg van de minste weerstand, de ontkenning en het beproefde recept de ander in een hoek te plaatsen, en hem daar vooral te laten en er vervolgens het zwijgen toe te doen. Men koos niet voor visie en niet om de woorden, uitleg en pleidooien voor de route tot verbetering van de krijgskansen van de 'gevangene' in de vicieuze cirkel wel serieus te nemen.

Men staat helemaal niet open voor uitleg, ziet het als, en noemt het, zinloze uitzoekerij,( mijn neef) maar meet zich de houding aan ''Kruip in het gareel en val ons er verder niet mee lastig, laat je helpen!''  ''Neem medicijnen en ........',. men weet een hele waslijst door de bond van ongelovigen goedgekeurde dooddoeners voor de voeten van de nu in hun ogen ineens 'onwillige eigenwijze' te werpen.
''Hij moet het zelf maar weten!'' ''Ik trek mijn handen er vanaf!''
Einstein zei het al; 'De menselijke domheid is oneindig.'
Maar de onvermijdelijke schade die dit, buiten en bovenop de al opgelopen onherstelbare schade,  voor de 'gevangene' oplevert komt steevast niet voor hun rekening maar voor de kansarme in dit verhaal, en dit is een veel voorkomend cynisch oorzaak en gevolg mechanisme en een gevolg waar juist van werd gewenst en voor geijverd  het nu eens te proberen het te vermijden.
Het is een vicieuze cirkel want het patroon blijft zich herhalen. Het isolement groter en groter.

Eindelijk niet helemaal een roepende in de woestijn en het toch achteraf  behoorlijk goed aangevoeld.
Wat mijn huisarts/analist ligt niet deed
doen overkoepelende organisaties wel
De strijd tegen de vooroordelen
Het wijzen op de vooroordelen, de schade
.
Ben ik eigenwijs en een betweter? Dat zou u misschien wel willen denken, maar ik ben kunstenaar. Mijn analist-light hielp me juist ontdekken en de bevestiging vinden dat ik in mijn leven en zeker ook in dit omvangrijke dossier veel te weinig naar mijn eigen inzicht heb gehandeld. Niet eigenwijs genoeg was. Nu is dat makkelijk praten en hebben we over dat makkelijke praten nog wel een flink robbertje geknokt maar ik ben niet gek, niet volkomen dom en ik ben ook niet blind. ''U zit alleen wel extreem sterk in de hoek waar de klappen vallen, en de meeste mensen zijn niet slim, dat is uw pech!'' (Woorden van mijn huisarts) Maar hij sprak 'hen' er helaas niet op aan. (Mijn woorden.)

Belangrijk moment rond de jaarwisseling - 2015-2016
De theorie in de praktijk .
Er zijn momenten, korte periodes dat mijn aanpak,  mijn te bewandelen weg, en mijn theorie daarover ook daadwerkelijk in de praktijk samenging en werkte, maar voor sommige 'kansen' (in deze de meeste) moest eerst wel heel veel water door de Rijn stromen.
Het meest overtuigende voorbeeld van dat wat ik zocht een realistische weg was speelde eind vorig jaar, begin dit jaar.
De lange aanloop naar dit moment sla ik hier over, maar eind oktober en het grootste gedeelte van november zat ik diep met de handen in het haar. Ik wilde het zoveelste rampjaar 2015 nog enigszins zien te redden maar ik raakte als schilder na een enige en laatste oprisping weer helemaal geblokkeerd.


Zo ongeveer de enige oprisping op direct
schildersgebied in 2015 was,( ik vervulde
zelf de rol van mijn therapeut
) om vanuit een
gestuurde abstractie op een groot doek
 een tafereel tevoorschijn te toveren
Deze abstractie heb ik bewaard (sorry voor
de slechte foto die het geen recht doet) maar
ik kwam nog tot een stuk of vijf beloftes
voordat ik door de omstandigheden en de on-
handige eenzaamheid hierin, het verdriet om
het onaanvaardbaar verloren jaar, ondanks
mezelf en mijn tomeloze inzet voor juist het
bereiken van het tegenovergestelde
Spijt van enkele keuzes onder druk gedaan
spijt van de onmacht tegenover lompe domheid
Sommige mensen hebben geen bord maar plaat-
staal voor hun kop. Dat wrijft extra zout in de
open wonde. De blokkade kwam terug

Mijn cursisten hebben er weinig van gemerkt
dat maakte het extra eenzaam, het was bij
tijd en wijle onmenselijk ('Dit is onmenselijk!'
Daan Mühlhaus op zijn sterfbed)
Als schilder geblokkeerd zijn, het laat zich goed vergelijken met een writersbloc, daar lijd ik het allermeest onder, daar word ik nu het meest somber en wanhopig van,
Het schilderen en mijn schilderijen waren en zijn tevens altijd de sleutel om uit de vicieuze cirkel te breken. Je weet zelf de sleutel naar verbetering maar je kunt en doet zelf veel en veel alleen, maar je kunt niet alles alleen tegen de bierkaai, je hebt daar ook visie in de buitenwereld, gelijkgestemden, warmte en betrokkenheid, wisselwerking bij nodig. Juist die buitenwereld is en blijft gespeend van het idee van wat eerst stabiliseren, uit de wind houden, rugdekking geven en visie is, wat daarentegen stigmatisering aan schade toebrengt. Men blijft met oogkleppen lopen en rijk aan vooroordelen. Je knokt zelf wat je kan maar dat is op deze manier met zoveel Murphy's law als met pijl en boog tegen een peloton Abrams tanks vechten, the battle of The Alamo.

Je depressie ben je niet  een depressie kies je niet, op een gegeven moment merk je dat die er rijkelijk  is dat die stiekem de macht over de wil, de macht over het kunnen overneemt en dat kan van kwaad tot erger lopen.
Geblokkeerd raken, somber worden, blut zijn
.
Ik kan nooit in de ziektewet, nooit in de bijstand......... dat hakt er echt steeds onevenredig hard in. Zonder geld en middelen en geen rugdekking, dan ben je wel heel erg beperkt in de mogelijkheden, valt er niet veel positief te kiezen (keuzen kosten doorgaans ook geld) terwijl er wel steeds voor je wordt gekozen.
De keuze om niets te doen door Henk en Ingrid, Gerard, Herman, Ad, Wim, Joke en Truusje - zelfs u grote onbekende, is ook een keuze, en ik kan u verzekeren, het werkt uiterst effectief, en destructief.
Het werkt als een sabotage, als een guerrilla techniek richting een vogelvrije. Als gedogen van onrecht. Het getuigt niet van visie en van ontwikkelde beschaving.
Laat de vijand bloeden maar ontmoet hem niet met open vizier. Laat hem vooral niet in zijn eigen waarde. En laat de leugen toch vooral ongemoeid.

Maar dat was buiten de kat gerekend.
Ik erkende dat het goed mis met me was maar ik was nog niet te ver heen, zwart voor de ogen maar kon toch weer opstaan, stap voor stap zetten, naar voren vluchten en ik sprak het uit tegenover iemand die in feite per ongeluk langs kwam en op dat moment goed reageerde door niet weg te lopen maar de fiets op slot te zetten en even binnen te komen om te luisteren. Ik gaf haar een kopie van het persbericht van GGZ Friesland mee dat ik in die tijd had ontdekt en me me iets minder alleen en onbegrepen deed voelen en weer vertrouwen in het eigen gezonde verstand terug gaf.
Toen zij later al goed bedoelend er nog eens op terug kwam werd het een botsing tussen twee werelden.
Ik had zelf niet stil gezeten en was voorbij het dieptepunt, had alweer wat meetbare winst geboekt.  Twee werelden die elkaar naar de aard van de beestjes totaal niet verstaan, in feite een karikatuur een blauwdruk van ... van dat wat bij mij niet werkt, een blauwdruk van dat wat averechts werkt en in de extra's in dit bericht te herkennen valt en in een citaat uit De Blokkade van Renate Dorrestein, over het writersbloc.

De man, de man, hij ziet altoos meteen oplossingen zonder eerst goed stil te staan bij het probleem.
(Dat geld dus niet alleen voor de man, maar ook voor het type doener, het type dat voor anderen denkt, niet luistert maar bepaald........... en nogal neerbuigend zijn)

Ik voelde me overdonderd, in een onjuiste hoek gezet, kreeg geen tijd, mijn verweer goed te verwoorden en bepaalde weigeringen toe te lichten, (weigeringen niet uit obstructie maar omdat ik al zoveel eerder met het aangedragen bijltje had gehakt, met een uitkomst al veel verder in het proces tot zelfkennis te zijn) ... het was meer dan overrompelend, het was bedreigend, gevaarlijk, ''Als je bij alles wat ik zeg bezwaren opwerpt moet je het maar zelf uitzoeken!''  Dat type had ik al eens eerder niet zonder kleerscheuren onproductief meegemaakt, zoveel puur onbegrip en onderschatting dat ik er niet van kon slapen, het me bestookte want dat onbegrip wordt wel als feit rond verteld en ik kan me er niet tegen verdedigen, en het wreef de eenzaamheid er wel erg wreed in en het had al met al ook weer heel goed de verkeerde kant kunnen opvallen.

Dat gebeurde niet er stond weer iets op dat ze er nog niet onder hadden gekregen, min trots, mijn gevoel voor rechtvaardigheid tegen onrecht,  ik werd kwaad wilde me niet in die hoek laten zetten waar ik niet hoorde, positieve thymos boosheid.

2015 is dus definitief rampjaar zoveel geworden, ik heb er hevig om gerouwd en terecht, ik accepteer mijn
In de kerstvakantie, wanneer er geen lessen zijn, haalde
ik tevoorschijn aan wat ik nog aan aquarel pogingen van
de voorbije jaren had liggen. Ik was daarin uiterst streng
voor mezelf geweest en dat blokkeerde meer dan het het
plezier in het schilderen bevorderde.
Ik probeerde er met wat meer redelijkheid naar te kijken
en mezelf weer zover te krijgen er voor open te staan en
alles een meer eerlijke kans te geven en de de blokkade
te doorbreken door middel van een proces van zachte
overreding  positieve aansporing en gezond geduld.
Ik probeerde van de voorgaande jaren te leren. Wat ging
er goed, wat ging er fout en het naderende 2016 was nog
een onbeschreven blad, ik wilde het goed beginnen door
2015 goed te beëindigen, met de blik naar voren en het
nemen van het verlies van weer een (te) kostbaar jaar. 
zoveelste pijnlijke en ingrijpende verlies maar ik begin weer met de eerste stap. 2016 is een nieuwe kans, aan 2015 kan ik nu niets meer veranderen. Ik betaal de prijs, maar niet onnodig nog meer. Ik ben er nog steeds. Joost Zwagerman niet meer. 'Je wil niet dood, je wil dit leven niet...'  werd er na ijn zelfmoord geschreven, niet vreemd dat ik daar weer veel bij herken. Zij, zij die hun kop in het zand staken...., zii worden toch door Dirk de Wachter beschreven, gediagnosteerd  als de Borderline maatschappij.

Verhaal, bericht is vergevorderd naar niet af. Ik roep ook met de Dijk Help, ik kan het niet alleen! Ik ben echt blut! Als de deurwaarders gaan komen ......... Daarom publiceer ik het alvast en laat ik het niet meer in concept.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten