maandag 22 augustus 2016

69 - Overpeinzingen, een aangeslagen dier en zijn plaats op de wereld en een menselijke VPRO zomergast.


Terwijl ik zelf aan het rommelen was had ik VPRO's
Zomergasten met Greet op de Beeck opstaan
Waar intelligentie, een warm hart, levenservaring
en veel empathie, en dat goed verwoord, samenkomen.



U hoeft geen oplettend mens te zijn om aan de voorgaande berichten af te leiden dat dit mens ernstig ergens mee zit en aan de vele variaties en herhalingen kunt u afleiden dat hij daar in de praktijk van alle dag maar geen gehoor, respons en of oplossing voor weet te vinden.
Misschien denkt u ''Internet, er zijn zoveel gekken op internet.''  misschien denkt u helemaal niets en surft u snel verder, '' daar heb je hem weer, gewoon negeren!''

Stel nu dat ik niet 'gek' ben en wel degelijk heel veel te melden en misschien ook nog wel wat te betekenen heb? Dan laat het de meeste mensen toch nog steeds koud, en ja, tamelijk onverschillig. Het is toch maar digitaal en er is overal ellende op de wereld.
Ik ga niet in de psyche van de gemiddelde internetsurfer treden, maar zoals het vaak werkt is dat het zo onmenselijk laf afstandelijk blijft en de echte betrokkenheid zo bedroevend zeldzaam en/of onzichtbaar.

Dat zijn al dilemma;s genoeg.
Gisteren beantwoorde ik voor mezelf een mail van een familielid, de enige die om hem moverende redenen contact met me bleef houden maar er niet in slaagt er iets van te snappen, een mail en een teneur waar ik nogal mee in mijn maag zit omdat het voor iets staat.
Zijn visie en houding, zijn conclusies staan voor mij symbool voor het veelkoppig monster van het vooroordeel van de maatschappij en de ongelukkige gedragingen die er door worden gestuurd.
De tweede ziekte.
GGZ Friesland noemt het de tweede ziekte, het stigma dat mensen moeten dragen en dat voor hen soms meer belemmeringen opwerpt dan de oorspronkelijke aandoening.
Omdat ik niet 'gek' ben en kan observeren was ik me al vele jaren voor het verschijnen van het persbericht van GGZ Friesland bewust van de werking van vooroordelen en stigmatisering rond vermeende  vormen van aandoeningen rond de psyche van de mens. Er zijn er die kwasi officieel aangemerkt worden als iemand die last van een 'aandoening' heeft maar er zijn er nog veel meer waar diep weg ook het nodige zit maar zo bang zijn met het eigen binnenste geconfronteerd te worden dat ze er met een grote boog omheen laveren en zeker om hen die ze er mogelijk aan zouden kunnen herinneren.
De Belgische professor de Wachter schrijft en spreekt er over in zijn boek Borderline times.

Toen ik van deze officiële kijk op de problematiek nog geen weet had maar natuurlijk wel ernstig hinder ondervond van het door vooroordelen en misvattingen gestuurde optreden van anderen, passief en/of actief, maakte ik in een creatieve noodkreet-actie deze pagina op dit blog getiteld -  TEGEN DE STROOM IN IS HET KWAAD ROEIEN. VOORBEELDEN VAN ONGELUKKIG ACTEREN ROND DE VICIEUZE CIRKEL. (zie kolom rechts.) Maar deed iemand zijn of haar huiswerk om tot een beter begrip en inzicht te kunnen komen?

Veel raakvlakken met de zomergasten uitzending.
Tot gisteravond wist ik niets van Greet op de Beeck maar terwijl ik bezig was met de 'rituelen' om het hoofd boven water te houden had ik het programma op de achtergrond aanstaan. Veel zelfkant van het leven, zelfmoord, isolement, zelfvertrouwen, discriminatie, het eigen duistere verleden van op de Beeck, de kwaliteit van in beeld brengen van ..... maar ook hoop, leergeld en vooral een buitengewoon hoog inlevingsgehalte vanuit en voor de personen die in die zelfkant terecht komen.
Thomas Erdbrink had m.i. een een goede
rol gisteravond door niet te nadrukkelijk
aanwezig te willen zijn, zo nu en dan
goede aanvullende vragen te stellen
en niet drammerig de grenzen van zijn
gast te overschrijden, de grenzen zodra
aangegeven te respecteren.
Volgens mij voelde op de Beeck zich op
haar gemak en kreeg ze de ruimte.

De handkus op het einde was mooi 
en terecht. Respect.
Zoals met alles van meer dan oppervlakkig belang moet je goed luisteren en het helpt enorm als er toevallig ook nog achtergrondkennis van de thematiek aanwezig is, dan hoor, zie en begrijp je bij voorbaat al zoveel meer.
Maar Greet op de Beeck wist het ook zo goed en meeslepend menselijk te verwoorden, dat is een verademing, een pleister op een open wond en door het bestaan van zo'n persoon ook een klein stukje tijdelijk(?) hersteld geloof in de medemens.
Maar laat ik niet te snel hopen want in het onnodig lang vechten tegen de bierkaai dat geboden werd liep ik tegen heel wat aangemeten pantsers en gesloten deuren op.

Je bent gek!
Eerst werkte het beproefde recept dat de wereld hanteert door alles wat je als gehoor zoekende zegt af te doen als onzin, verzinsels van iemand die snel hulp moet gaan zoeken, aanstellerij .......  je kunt het zo bot niet noemen of het werd je schaamteloos voor de voeten geworpen. In de vakliteratuur is er meer dan ik weet over geschreven - dat is geen verzinsel.
Toen ik om de kwaadsprekers enige wind uit de zeilen te nemen hulp ging zoeken (ik zocht zelf in de eerste plaats 'maatschappelijke' hulp) werd mijn 'probleem' meteen serieus genomen en later tijdens de sessies meer dan onderkent, en werd mij te verstaan gegeven, eerder verzekerd dat ik niet gek ben alles goed weet te verwoorden maar wel in de hoek zit waar de klappen vallen en o ja, geen medicijnen nodig heb/had.
Probleem was dat deze kennis binnenskamers bleef en dat gaf de buitenwacht te weinig tegengas om hun stigmatiseringsgewoontes en methoden effectief te herzien en bij te stellen. dat schaad ernstig en blijft ernstig schaden. Weer een raakvlak met de VPRO uitzending.

Een stem, een verhaal moet een podium kunnen krijgen.
Na de acties van SIRE en bijvoorbeeld GGZ Friesland is het officieel dat de gedragingen van de omgeving vaak meer goed dan kwaad doen. Daar kunnen en mogen kennelijk jaren overheen gaan totdat dit begrip bij de juiste mensen doordringt, maar die hebben het wapen van het zich ervoor afsluiten en mogelijk zelfs de onverschilligheid en als men maar lang genoeg wacht dan is het vaak al te laat, soms overleeft de patiënt en zijn vechtlust ondanks wat hij ontmoet en zeker niet dankzij, pech voor de onverschilligen jammer voor de twijfelaars die het als 'lastig' ervaren en liever willen onnozelen.


Nieuwe hoop met Joost Zwagerman bij DWDD.

N,a.v. het verschijnen van dit boek
Kennis is geluk werd Joost
Zwagerman door de krant geïnter-
viewd. In dat interview sprak hij over
zijn toen recente zwarte periode
Toen werd het pas door DWDD op-
gemerkt en kwam het in de volgende
uitzending ruimschoots aan bod.
'We hebben niks gemerkt!!?' sprak
Mathijs van Nieuwkerk nog.
'Knap hé'  antwoordde Zwagerman
veelbetekenend.
Natuurlijk heb ik in het verleden vaak genoeg gepoogd het precieze pijnpunt aan mijn omgeving uit te leggen maar daar kwam van de andere kant altijd een mechanisme tot afpoeieren, niet serieus nemen, zwaar ontkennen en bagatelliseren als respons, de kreet 'Je bent gek!' werd meerdere keren gebruikt, natuurlijk zat en zit je dan steeds met de handen in het haar en wist je het zelf vaak ook voor een tijd niet meer.
Misschien was er na één zelfmoord in de familie geen gezonde ruimte meer om empathisch en intelligent met een broer en zoon om te gaan waar weliswaar ook depressie met al de gevaren van dien meespeelde maar werd er niet verstaan dat het in de eerste plaats m.i. vooral maatschappelijk was en dat je er juist alles aan probeerde te doen hetzelfde lot te vermijden. Ik weet nog dat ik met een klein stemmetje zei; 'Ik ben wel te helpen'.

Je bent zelf ook met de vooroordelen en averechtse gebruiken opgegroeid en twijfel is er altijd, vooral aan jezelf!  Maar dan komt zoveel jaar na dato ineens de uitzending met Joost Zwagerman van DWDD, De Wereld Draait Door -  Zwagerman was een vaste verschijning in het programma en vertelde boeiend over kunst, dankzij een kranteninterview drong het ook tot het team van DWDD door dat Zwagerman 'een moeilijke tijd' achter de rug had (we weten nu achteraf dat dat achter de rug had betrekkelijk is want hij heeft vorig jaar toch zelfmoord gepleegd). In plaats van over Rothko  ging het die keer op prime-time over Joost Zwagermans depressie, depressie bij kunstenaars en depressie in nog bredere zin.
Zwagerman bleek een autoriteit op dit gebied en werd vaak gevraagd voor lezingen over dit thema.
Zwagerman wist dit zo goed te verwoorden dat ik hoop kreeg. Waar ik mogelijk tekort schoot vertelde Zwagerman het helder en met ondersteunende feiten en gegevens zonder dat iemand bang voor de boodschap hoefde te zijn. 'Als mensen dit beluisteren, dit begrijpen zullen ze niet meer zo verkeerd reageren!'
Ik ben technisch niet zo bedreven dat ik de link naar de uitzending hier kan inplakken. Toen ik Pinterest leerde kennen heb ik het daar in een speciaal ter toelichting van deze problematiek gemaakte map (bord), ter bevordering van het begrip, geplaatst. Vergeefse moeite, men wil zich niet informeren maar wat graag wel onwetend blijven.
Hoeveel moeite ik deed om de onwetendheid de wind uit de zeilen te nemen, en dat was niet misplaatst.
GGZ Friesland schreef hierover; 'Pas als mensen weten dat ze vooroordelen hebben en daarmee het herstel van een ander in de weg zitten, kunnen zij dit gedrag veranderen.'
Geen wonder dat ik op een gegeven moment als de druppel die de emmer doet overlopen verontwaardigd was - er stond en staat nogal wat op het spel! Het ging en gaat om een minimale kwaliteit van leven.

Het is in de eerste plaats te typeren als een schaakpartij met ondeugdelijke schaakstukken en met spelers die weigeren te bewegen.

Isolement, wat is dat, hoe werkt het, hoe ontstaat het?
Toen ik nog on speaking terms met mijn familie was wees ik hen al op de gevaren van vooroordelen en stigmatisering. Ik kon het alleen nog niet zo goed benoemen en vertrouwde niet genoeg op mijn gezond verstand zodat de twijfel aan mijn recht om gehoord te worden me steeds parten mocht blijven spelen.
Dat van het isolement voelt een mens aankomen
zeker wanneer je de mechanismes begint te
doorgronden en gaat herkennen
Middels dit soort informatie van hulponder-
steunende instanties die ik doorspeelde
probeerde ik voor het te laat was
oogkleppen te openen.
Men maakte ervan dat ik met zelfmoord dreigde
en dat ik dat de mensen niet aan mocht doen.
''Zeker je moeder niet!''

Niet luisteren, wel in een hoek plaatsen.
Maar ik informeerde me zo goed en zo kwaad als ik kon en speelde wel zinnige informatie door, zo was er in 2008 een Belgische website die veel aandacht aan de gevaren van al die vooroordelen bestede.
Achteraf heel naïef dacht ik; ''Jij wil niet uit je huis komen om te praten en blijft daar in R. voor de honden, dan kun je het zo thuis vanuit je luie stoel toch lezen en tot je nemen.''

Nu is er de informatie, alweer uit 2014 over De Tweede Ziekte van (mijn bron) GGZ Friesland die bevestigde wat ik al aan de lijve had ondervonden en daar ook steeds mijn niet met vreugde genomen maatregelen tot zelfbescherming voor moest nemen.
Dat was op een gegeven moment uit de eigen familie stappen, contacten met zogenaamde vrienden verbreken, ter zelfbescherming in mijn schulp kruipen.
Mijn familie wist dat ik vanwege de regeltjes nooit in de ziektewet kon, nooit recht op een uitkering had, altijd financieel met de rug tegen de muur stond.
Wildvreemden hebben deze noodzakelijke achtergrondkennis niet en gaan uit van een situatie die niet bestaat. Zij hebben zich nooit gehaast om achter de achtergronden van het verhaal te komen.
De huisarts, mijn analist-light gaf mij in hoofdlijnen gelijk en zijn sympathie, zelfs zijn bewondering: ''Je voed de mensen ook nog op!''  Maar zweeg naar buiten toe ondanks al mijn pleidooien van de gebaande paden af te wijken. Het gemis van zulke ruim ingevoerde stemmen is binnen deze weerbarstige materie bepaald niet handig.
Nu zijn er inmiddels al weer enkele nationale campagnes geweest, het aangehaalde van GGZ Friesland was een onderdeel. Voor mijn situatie veel mosterd na de maaltijd zoals voor mijn verloren jaren terwijl ik dat nu juist zo had proberen te voorkomen, maar hopelijk wel en meer zinvol voor anderen.

Hoop - appels met peren vergelijken.
Greet op de Beeck had het ook over hoop en hoop geven. Sterker uit je crisis tevoorschijn komen.
''Waarom doe jij dat niet?'' zullen velen vragen. Zij is schrijver (geworden) ik was schilder maar ik raakte om veel redenen geblokkeerd en zocht steun om daar uit te komen maar vond die niet. Ik kon overigens wel schrijven.
Vandaag heb ik kort een onderzoekje gedaan naar wat achtergronden van op de Beeck. Daar vind je al zoveel verschillen dat ik hier ook niet  nog verder op door ga.
Maar natuurlijk heb ik op momenten wel gemerkt dat ik rijper en rijker aan de voorkant leek en was, maar aan de achterkant  verloor ik zoveel meer dan ik ooit aan de voorkant won.
Zonder getuigen en zonder getuigende getuigen sta je vrij  kwetsbaar en in praktische zin volkomen onbeschermd, dus vogelvrij tegenover een sceptische en cynische buitenwereld met een geweldig machtig wapentuig - voor negeren en doodzwijgen alle ruimte, voor vooroordelen en stigmatisering geen beperking geen tegenwicht.
De vicieuze cirkel is verwoestend!

Een kat in het nauw maakt vreemde sprongen.
Een kat in het nauw maakt vreemde sprongen, bekijk het nu eens vanuit de situatie van de kat dan zijn die sprongen ineens begrijpelijk en helemaal niet vreemd. Maar wie kan en wil dit vanuit de kat's situatie bekijken en proberen het ruimere verhaal te begrijpen en wie wil en kan diens positie tegenover zoveel schadelijke kortzichtigheid  verdedigen zodat er niet nog meer onherstelbare schade optreed bovenop de onherstelbare schade die al nodeloos werd aangericht?

In relatie tot het door mij aangehaalde persbericht van GGZ Friesland.
''Leren leven met schizofrenie, een manische depressie of andere psychische problematiek is al ingewikkeld. Helemaal wanneer je je ook nog moet wapenen tegen de vooroordelen en discriminatie van anderen. (En gisteren in zomergasten liet Greet op de Beeck nog fragmenten zien die toonden wat discriminatie met een mens en diens zelfvertrouwen doet
.
Wapenen tegen is ook de telefoon niet (meer) op durven nemen, zeker niet wanneer je weet dat je op het moment extra kwetsbaar bent en de ervaring je leerde dat op de momenten dat het er echt op aankomt je van anderen weinig goeds te verwachten hebt. Integendeel, men volhard ziende blind in het onbegrip.
De armoede maakt dat je het telefoon technisch ook met inadequate hulpmiddelen moet doen, geen nummer herkenning, geen antwoord apparaat. Blijft een niet optimaal functionerende telefoon die na wat ongelukkige ervaringen alleen nog maar voelt als een extra bedreiging.
Veraf van wenselijk en helemaal niet ideaal, maar u ziet - de vicieuze cirkel laat sporen na en tekent een mens.

Maar aan de andere kant denk je rond dit onderdeel ook - 'Hoe weinig fantasie, hoe weinig daadkracht en hoe weinig en beperkte blijken van goede wil!'
Het is toch wel opmerkelijk - jarenlang hou je vruchteloos een pleidooi om in deze delicate situatie niet de onpersoonlijke, afstandelijke en onpraktische digitale opties zoals een E-mail te gebruiken, niet een vind ik leuk maar een zelf bedachte tekst, niet zwijgen wanneer juist een hart onder de riem goed zal doen, persoonlijk contact en de persoonlijke stem in plaats van kille afstand. Een verdediging in plaats van het verwijt en de veelheid aan kort door de bocht onbegrip.

Nu momenteel wordt ik werkelijk suf gebeld, beller onbekend, en ik weet niet wie of wat het is. Maar geen tekst elders om .......
Met alle beperkte middelen, langdurig zwaar onder de armoede en uitkeringsgrens is mijn apparaten park en alle opties nog sterk twintigste eeuw.
Als je toch niet gebeld wordt liggen de prioriteiten elders, er is een ellenlange wachtlijst aan noodzakelijke uitgaven en investeringen die maar wachten en wachten......

E-mail                      peter1959.2009@hotmail.com

Pinterest                  www.pinterest.com/petervanloon1

Facebook-pagina    facebook.com/petervanloonbeeldendkunstenaardordrecht

Geen opmerkingen:

Een reactie posten